Ik ga niet net als Zarkouzy doen alsof ik de Berlijnse muur eigenhandig omgegooid heb. Ik was er niet bij. Sterker nog, alle kansen die ik had om voor ’89 naar Berlijn te gaan heb ik laten schieten. Ik had helemaal geen zin in een werkweek in het buitenland, ik bleef thuis zodat ik mijn krantenwijk gewoon kon lopen.
Toch is de val van de muur wel echt zo’n nieuwsfeit waarvan je je herinnert waar je was op het moment dat je het hoorde. En hoe je reageerde. En wat je deed.
Twintig jaar geleden woonde ik in Sevilla, daar zat ik op een school waar buitenlanders Spaans leerden. De eigenaar van de school was (en is) een Duitser en er zaten dus ook veel Duitse medeleerlingen op de school. In een lokaal werd een televisie neergezet en met zijn allen keken we naar de beelden uit Berlijn. Het zal een graad of twintig geweest zijn, we konden toen nog gewoon buiten eten. Dat deden we toen alleen even niet. We keken met zijn allen naar de televisie.
Wat mij het meest bij bleef van die avond was de reactie van de Duitse schoolgenoten. Ze waren helemaal niet blij, verrukt of euforisch. Ze waren flabbergasted, verbaasd en stil. Een jongen maakte zich zorgen over wat het allemaal zou gaan kosten, want ‘de studenten zouden er wel weer voor gaan betalen’.
Ik ben nog steeds stil van die opmerking.