Vanochtend om vijf uur landde ik (oké met nog een heel vliegtuig vol anderen) op Frankfurt, vervolgens met de trein naar Arnhem waar vriendin A. me ophaalde. Die bleef gezellig even lunchen en nam de eetstokjes in ontvangst die ik voor haar meegenomen had. En toen was ik alleen. Geen tijdstip waarop ik in de bus moest, geen rood boekje dat mijn levensritme bepaalde en, vooral, niemand om achteraan te lopen naar de wachtende maaltijd. Met dat laatste had ik het moeilijk. Nu moest ik zelf bedenken wat ik ging eten en dat eten stond niet direct klaar op tafel.
In China was dat wel anders. Ik heb nagenoeg de hele week heerlijk gegeten. We zaten altijd aan ronde tafels met in het midden een rond draaiplateau dat vol gezet werd met allerlei etenswaren. Altijd een soepje, rijst, nasi of noodles en allerhande vlees, vis, eieren, champignons. De gerechten hadden allemaal verschillende smaken: soja, pittig, zoetzuur, gember, knoflook, lenteuitjes.

Op elke plek kreeg je een heel klein kommetje of glaasje (voor de thee), een kommetje met een lepel (voor soep) en een grotere kom (voor rijst, als deze ontbrak dan doe je de rijst gewoon in de soepkom) een klein bordje voor de rest van het eten en twee stokjes. Met de stokjes kon je jezelf opscheppen op je kleine bordje en daar vervolgens weer van eten. In het begin was iedereen nog wat voorzichtig, later viel iedereen gewoon aan op een nieuwe schaal die neergezet werd, of het nou onduidelijk vlees was of vage gefrituurde stengels. Soms werd er nog wel voorzichtig gevraagd wat het was, maar meestal werd er vooral erg smakelijk gegeten. Standaard bij de maaltijd waren de roergebakken paksoi en watermeloen. Lekker!

Ik moet heel eerlijk bekennen dat het erg lang geleden is dat ik lekker gegeten heb bij een Chinees in Nederland, maar ik ga nu wel weer op zoek naar een goede Chinees, want koken dat kunnen ze, die Chinezen.

Op deze laatste foto boven de watermeloen overigens de kippenvoeten met tenen en al. Chinezen eten die met kraakbeen en al op, bij ons in de groep waren ze wat minder populair en ik heb me er ook niet aan gewaagd.
Voor vandaag heb ik een burrito uit de diepvries gegeten, gewoon met mes en vork. Ik kreeg wel een telefoontje: de driejarige dochter J. van vriendin A. had voor het eerst met stokjes gegeten. Dat wordt een roodharig, Nederlandstalig, Chinees etend, flamencodanseresje.