Een paar weken kreeg ik een verwacht pakketje met de post: ik had twee look-a-like ploesiepoesies besteld bij Luna. En ook verwachte pakketjes zijn erg leuk om uit te pakken, want niet alleen de ploesiepoesies zijn geweldig, het hele pakketje was super: met linten en belletjes en elke ploesiepoesie had aan de staart een portretje van de oorspronkelijke kater. Bovendien zat in het pakje ook een een toy met cat nip, waar Murphy gelijk verliefd op werd. Mingus had het speeltje daarna te pakken, maar Mingus speelt anders: het speeltje moest kapot. En dat lukte hem uiteraard, want Mingus doet niets half. Sindsdien leven de look-a-like Mingus en Murphy in mijn woonkamer. Mingus heeft kennis gemaakt met zijn look-a-like, Murphy heeft er niet naar omgekeken.

Als er bezoek komt dan kruipt Mingus altijd in mijn bed, diep onder de dekens: bezoek is eng. Daarom heeft Julia Mingus nog nooit gezien. Murphy wel, hoewel die ook niet heel veel moet hebben van overenthousiaste peuters. Toen er twee ploesiepoesies in mijn woonkamer stonden (“Oh, Annemiek, ik vind deze echt heel mooi!”) legde ze niet de link met de Real-life-katten die in mijn huis rondlopen. Dus ging ik boven met haar kijken naar Mingus en nu snapt ze dat de ploesiepoesies ook Mingus en Murphy zijn. Maar aan de naam Mingus moet ze nog even wennen. Julia’s mama vertelde me dat ze het thuis had over de poesjes: “Murphy en Ming… Ming… Flamingo!” Julia is namelijk erg dol op Flamenco: dat is dansen en stampen en dat vindt ze allebei erg leuk. Vandaag hebben we een beetje geoefend en het gaat al beter. Mingus heet nu Flamingus. En ik ben bang dat hij zo de rest van zijn leven blijft heten. Ik vind het wel een erg leuke naam. Echt heel leuk.