Zo zit je op je kruk op het podium van het Concertgebouw en zo sta je te zingen op de zangersavond van de muziekschool. En ik ga nu echt niet stoer doen alsof Mahler spelen in het concertgebouw niet eng is, maar een liedje zingen op een muziekschoolavond is minstens net zo eng. Zo eens per jaar komen de zangleerlingen van mijn juf bij elkaar, we nemen allemaal wat lekkers mee en allemaal zingen we een liedje. Been there, done that, maar het blijft zo verschrikkelijk eng, alleen op zo’n podium, niemand voor je en alleen een microfoon onder je snufferd.
Ik had dit jaar het onzalige idee opgevat om alle zangeressen te filmen met mijn flip. Hartstikke leuk, iedereen krijgt een CD’tje, leer je ook weer van. Alleen toen ik aan de beurt was, sprong iedereen bovenop me om een filmpje van mij te maken. Ik weet niet of mensen mij zo graag wilden filmen, of omdat ze nog nooit een flip gezien hadden, maar ik moest ook op de flip. Dus nu heb ik een filmpje waar ik zelf op zing. En dat is nog erger dan in het Concertgebouw bassen en op een zangavond zingen bij elkaar.
Mijn nummer begon met een lang pianointro, dat durfde ik wel te kijken, maar bij mijn eerste maat ging het filmpje abrupt uit. Ieks! Maar toch nog maar een maatje kijken. Vals! En weer ging de Flip uit. Ik kom inmiddels wel steeds een stukje verder maar, ik vind het echt vreselijk. Ik weet dat het leerzaam is enzo, maar wat is die erg. Ik ben op dit blog over het algemeen best openhartig, maar nu doe ik echt aan censuur: dit filmpje krijgt niemand te zien. Punt.
Irene on December 16, 2009
Dat denk je maar. Dat wordt aandringen…
Annemiek on December 17, 2009
@Irene: vooralsnog ben je de enige. Sorry.
Irene on December 17, 2009
O, de anderen zijn zeker te verlegen. Toe, om te beginnen een stukje dan maar. Als ik beloof het geluid uit te zetten …?
Annemiek on December 17, 2009
Het rood schiet met over de konen. Driewerf Nee!
Rosalie on December 17, 2009
Nou, ik snap je helemaal, hoor. Ik heb ooit een filmpje gezien waar ik mezelf zag zingen in het koor. Dat vond ik al afgrijselijk, laat staan dat ik alleen mezelf zie en ook nog eens hoor. Jaiks…