Het lijkt wel of “Hoe gaat het met je?” momenteel de moeilijkste vraag is die je me kunt stellen. Het best sociaal wenselijke antwoord wat ik kan geven, “op en af” is accuraat maar wel met een groot gevoel van understatement. Als je de metafoor doortrekt van de bergen en de dalen, dan lijkt mijn leven momenteel het meest op een bommellandschap, met hoge bergen die bijna recht direct de zee in duiken.
Zakelijk gaat het al een tijdje niet goed, ik hoor bij die ZZP-ers die het momenteel niet goed doen. Daar staat tegenover dat ik momenteel de meest waanzinnige dingen meemaak. Of het een door het ander komt, of dat de kosmos me iets duidelijk wil maken (MAAR WAT DAN?????), geen idee, maar het is bar en boos. Ik heb heel dringend een nieuwe klus nodig. Ik heb momenteel één klus, maar die betaalt niet zo goed dat ik er van kan leven.
Ik heb wat werk gedaan voor een boek over het EU landbouwbeleid en ik mocht voor de presentatie naar Brussel. Hartstikke leuk en toen zat ik dus opeens te borrelen met een oud-minister van Financieen en de directeur Economie van de SER en dat was leuk en boeiend. Leuke verhalen over politiek, die politiek opeens een menselijk iets maakten. De dag erna kreeg ik een belastingaanslag die ik met geen mogelijkheid kan betalen. In het weekend en het begin van de week hield ik me bezig met het wegkruipen voor mijn financiele toestand en het met open vizier tegemoet treden van mijn financiele toestand. Van geen van beide werd ik gelukkig, maar het laatste moet nou eenmaal.
Woensdag zette ik alles opzij, voor mijn nieuwe klus toog ik naar Breda. Daar leerde ik andere docenten kennen en werkte ik aan mijn les voor die avond. Ik had er heel veel zin in, maar naarmate de les dichterbij kwam werd ik toch wel zenuwachtig. Vol goede moed begon ik aan de les en eigenlijk ging het best heel redelijk. Het was mijn eerste keer en ik rekende het mijzelf nogal aan dat aan het eind van de les iedereen de concentratie wat begon te verliezen. Achteraf natuurlijk heel gewoon, ze hadden er al bijna twee keer drie uur college opzitten en sommigen hadden ’s ochtends ook al gewerkt. Ik kan voor de volgende keer nog wel wat dingen verbeteren. Dus moe en voldaan ging ik naar huis.
Vandaag had ik de hele financiele formulierenhandel in huis, dus daar heb ik me mee bezig gehouden. Niet iets om vrolijk van te worden. Bovendien hing het Zwaard van Damocles, het bezoeken van uitzendbureaus, nog boven mijn hoofd. En net toen ik het weer helemaal niet zag zitten, kwam er een mailtje binnen van het castingbureau waar ik ingeschreven sta. Peter Greenaway gaat een hommage aan Botero maken en hij zocht nog dikke mensen die mythologische figuren wilden zijn in de film. Dat wil ik wel hoor. Cool! Greenaway, en je krijgt nog geld ook! Dus ik mailde terug dat ik beschikbaar was. Bij herlezen las ik pas nadat het wakend was, maar ach, who cares, Greenaway en Botero, dat was de charme.
Het bezoek aan de uitzendbureaus was niet leuk: zij hebben ook niks en je moet minimaal zes maanden beschikbaar zijn. Ik kan niet liegen, ik kan niet zeggen dat ik zo lang beschikbaar ben, terwijl ik dat heel nadrukkelijk niet ben. Bovendien hadden ze eigenlijk ook niets voor zes maanden. Aan inschrijven deden ze al niet meer, ik moest de website maar in de gaten houden.
Thuis lag er een mailtje van het castingbureau. Of ik een naaktfoto wilde sturen voor meneer Greenaway, zodat hij de casting kon doen. Tja, die heb ik nu niet echt liggen. Dus pakte ik het statiefje en maakte met de zelfontspanner wat foto’s. Vreselijk. Ze zijn weg, nu is het afwachten of ik mee mag doen. Ik ben in ieder geval dik genoeg…

Even een zijweg wat betreft de bergen en de dalen: met de korst op mijn kop gaat het goed. Hij heeft momenteel een beetje een krater, maar hij wordt steeds kleiner. Pfew. Was natuurlijk wel te verwachten, maar het is toch fijn als het klopt.