Het zal ongeveer een jaar geleden zijn geweest dat vriendin A. mij vertelde dat ze een abonnement nam op de Mahler-cyclus van het Concertgebouworkest. En, meer voor de vorm, vroeg ze of ik ook mee ging, ze wist namelijk best dat ik Mahler te lang vind, dat ik me niet zo lang kan concentreren en dat ik niet zo’n romantica ben, is mij te groots en meeslepend. Tot haar, en mijn eigen, verbazing ging ik toch in op haar uitnodiging. Want, zo redeneerde ik, ik neem nooit de rust om er echt voor te gaan zitten en eigenlijk hoort het gewoon tot mijn algemene ontwikkeling om eens goed naar Mahler te luisteren.
Dus zo toog ik met vriendin A. en haar familie al drie keer naar Amsterdam. De eerste twee keer waren een beetje opwarmertjes: de eerste symphonie kende ik al helemaal en de tweede voor een deel. Afgelopen vrijdag gingen we naar Symfonie nummer 3. In de auto vroeg A. me of ik me voorbereid had en ze vertelde dat dit de langste was, met een eerste deel van 40 minuten en de rest een uur. Het zweet brak me uit, want ik had me niet voorbereid. Een uur en veertig minuten? En toen kwam ook de toevoeging nog: “zonder pauze”. Oeps.

Gelukkig biedt het Concertgebouw altijd al veel vertrouwen en heeft A. een erg gezellige familie, dus ik had eigenlijk geen tijd om aandacht te besteden aan mijn zwetende handjes. We schoven de rode loper af naar onze plekken achter het podium en konden daarna alleen nog maar genieten. Wat een orkest, wat een stuk, wat een zaal, wat een dirigent en, vooral vanaf mijn plek, wat een paukenisten. Ik heb nooit zo op de pauken gelet, maar wat een gedoe met verschillende stokken, verschillende dempers en het eindeloze herstemmen van die tobbes.

Het was verstandig van mij om te kiezen voor deze serie die op het eerste gezicht niet bij mij leek te passen. Ik geniet van elke noot, elke beweging, elke schittering. Natuurlijk is het makkelijk te zeggen dat je van Mahler houdt als je naar Mahler mag luisteren in de mooiste zaal van de wereld, door één van de beste orkesten van de wereld. Maar ik begin door deze serie Mahler als componist ook echt te waarderen. Zijn transparante manier van orkestreren, de zoektocht naar verschillende klanken binnen het orkest en de verwijzingen naar andere componisten, de natuur, naar volksmuziek en vooral naar zichzelf. Maar bovenal de kunst om veel ideeen te verwerken tot een coherent, lang stuk, dat kop en staart heeft en blijft boeien. Ik ben om en ik ben blij dat ik nog zes keer mag!