Toen collega B. mooie foto’s van mij gemaakt had toen ze moest oefenen voor foto-opleiding, besloot ik dat ik die foto’s dan ook beter kon gebruiken. Ik gebruikte ze om me in te schrijven bij een castingbureau. Omdat ik geen standaard uiterlijk heb, gebeurt er niet zo veel met die aanmelding. Ik heb een keer meegespeeld in een kinderserie als dikke mevrouw en daar bleef het een beetje bij. Vorige week kreeg ik een mailtje of ik figurant wilde zijn bij een film van Peter Greenaway. Hij zou een hommage maken aan Botero en had daarvoor dikke mensen nodig.
Ik riep “Ja” over the mail en kreeg de vraag naaktfoto’s op te sturen. Dat was even slikken en erg confronterend, maar ik moest en ik zou figureren voor Greenaway. Vrijdag moest ik naar de studio komen voor de ‘rolverdeling’ en ik mocht terug komen, dus op zaterdagochtend 9 uur zat ik weer in Amsterdam. Ik was ingepland voor “The red queen” en de drie gratieën. Dat laatste veranderde uiteindelijk weerk, maar mijn Red Queen hield ik. Over een tafel hadden ze een rood kleed gedaan met daarop een stoel met ook een rood kleed. Daar moest ik op zitten. Ik had een kroon op en wat rode dingetjes om mijn nek en verder niets. Omdat de film een the-making-of-film van het boek was, werd het hele proces gefilmd. Boven mijn hoofd hing een lampje en dat moest ik steeds aan en uit doen. Ondertussen renden er mensen rond om dingen te veranderen en aan te passen, werd er een volgende set gebouwd en veranderden de licht instellingen steeds.
De andere twee foto’s waar ik in zat was ik figurant. Ik stond met anderen ergens achter het hoofdonderwerp. Eerst als hoertje bij de pooier, daarna als een soort legertje waarbij ik geen idee heb wat het hoofdonderwerp van de foto was. Dat legertje was lastig. We moesten lang stil staan en zo nu en dan een liedje zingen, het leek bijna een ontgroening. Toen het filmen klaar was, gaf Greenaway het stokje over aan de fotograaf. En, heel irritant, toen ging hij net buiten mijn blikveld op net-wel-net-niet gehoorsafstand met de regieassistente staan praten over zijn visie op filmmaken “I was trained as a painter, I want to make a picture, I’m not interested in telling a story” hoorde ik in een vlaag. Dat was interessant, dat wilde ik weten, maar ik stond daar recht vooruit te kijken in de camera en ik miste de rest.
Tussen de shoots door zaten we in een soort kantine met alle figuranten. Dat was eigenlijk vooral vervelend. De meeste figuranten hebben niet heel veel opleiding, niet heel veel anders te doen, en horen zichzelf vaak erg graag praten. En ja, ik ben elitair en dan is zo’n dag met heel veel wachten erg lang. Ik had een boek bij me, twitter op mijn telefoon en mijn netbook. Nog wat gewerkt en wat gemaild, dus uiteindelijk was het een zinvolle dag. De begeleider van de figuranten was een Colombiaan die in een vorig leven danser was geweest, dus daar heb ik lekker mee in het Spaans zitten ouwehoeren.
Het leukst was dat je het werk in de studio vanaf een balkon kon volgen en ik heb daar dus regelmatig een tijdje staan kijken naar het proces. Het was echt zo verschrikkelijk mooi wat ze maakten: de setdressing, de rekwisieten, het licht, het geven van de aanwijzingen aan de figuranten. Echt zo geweldig. Ik wil het fotoboek ook echt hebben, of ik er nou in sta of niet. Ik hoop natuurlijk dat ik erin sta, maar ook als ik niet op de foto’s sta is het volgens mij een geweldig boek.
Ik krijg overigens een high resolution foto van mezelf. Meer mensen hebben gevraagd of ze die mogen zien en dat heeft me wel aan het denken gezet. Ik heb namelijk een kroon op, en wat roods om mijn nek en roodgelakte nagels, maar verder heb ik dus niets aan. Ik ben niet preuts en het maakt mij allemaal niet zo heel veel uit, maar bij bekenden is dat toch anders. Ik heb wel besloten dat ik de foto niet naar anderen ga mailen of er digitaal iets mee ga doen. Ik denk dat ik een print maak en die in mijn tas stop. Als mensen de foto willen zien en ik durf hem te laten zien, dan doe ik dat en anders laat ik hem gewoon lekker in de tas zitten.
madeliefje on February 16, 2010
dag Amiek,
je kunt jezelf wel elitair vinden, dan nog kun je nog niet zo over je mede-figuranten schrijven.
je schrijft dat ze weinig tot geen opleiding hebben, niets te doen hebben en graag zichzelf horen praten…
ik vraag me toch echt af, wat jij er dan deed , had jij niets anders te doen? en zie jij niet heel graag dat mensen je lezen? ik begrijp niet dat je jezelf hiervoor leent, als je zo’n arrogante houding hebt
ikzelf was ook figurante en heb de universiteit doorlopen (cum laude geslaagd), ik heb een zeer druk leven, maar vond het een geweldige ervaring….
ik hoop dat je in het vervolg iets meer op je ‘woorden’zult letten, want veel mensen kunnen dit lezen, en het komt erg denigrerend over…
gegroet…..
Annemiek on February 16, 2010
Hoi Madeliefje,
Het is niet zo dat ik mezelf elitair vind, maar dat ik het elitair van mezelf vind dat ik zo over mijn mede-figuranten schrijf. Iedereen heeft het recht om te zijn wie hij wil zijn en te doen wat hij wil doen. Zoals je in mijn logje kunt lezen vond ik het ook een geweldige ervaring waar ik erg van genoten heb. Waar ik het alleen moeilijk mee heb, is dat je op zo’n dag ook heel veel moet wachten en dan ben je aangewezen op de mensen waarmee je wacht. Ben ik beter dan zij? Nee, ik ben anders, en dat maakt dat ik me ga irriteren aan andere mensen. Kennelijk kan jij daar beter mee omgaan dan ik en dat vind ik heel knap. Het is ook zeker niet zo dat alle figuranten zo zijn, maar wel de figuranten die erg de sfeer bepalen onderling.
Ik heb niet het gevoel dat ik mij ergens voor leen, dit is mijn log, waar ik mijn ervaringen op schrijf. En ja, ik bots wel eens met andere mensen en nee, ik ben niet altijd aardig. Ik realiseer me dat wat ik schrijf denigrerend over kom, en vandaar dat ik mezelf als elitair omschrijf. En dat laatste zie ik net zo goed als een diskwalificatie als het gebrek aan opleiding van de mensen waar ik mij aan irriteer.
Dank voor je reactie, je hebt ten dele zeker gelijk, maar nee, ik zal niet beter op mijn woorden letter, dit is mijn log met mijn mening. Anderen trappen ook wel eens op mijn tenen, dat is hun goed recht. Ik mag daar op reageren en jij mag op mij reageren. Zo zit de wereld volgens mij in elkaar.
Hester on February 16, 2010
Annemiek for president!! Again! Told you so.
Irene on February 16, 2010
Wat leuk en spannend. Zo zie je maar wat je allemaal kunt meemaken als je iets bijzonders hebt of bent, het maakt eigenlijk niet eens uit wat voor bijzonders. En als je het lef en het enthousiasme hebt om er wat mee te doen ook, natuurlijk.
Aukje on February 17, 2010
Jeutje, wat gaaf dat je zoiets durft! Ben eerlijk gezegd wel benieuwd naar het eindresultaat.
Annemiek on February 17, 2010
@Aukje Tja, dan moeten we wel IRL ontmoeten….
Annemiek on February 17, 2010
@Irene Mwa, dat bijzondere valt best mee hoor. Leuk wel dat dat voor het grootste deel ongewenste lijf me nu op een rare plek binnen brengt.