Als ik ‘s nachts wakker word, dan zet ik de televisie aan, meestal is dat saai en dan slaap ik snel weer in. Toen ik vannacht wakker werd twijfelde ik even, al dat olympisch gedoe, daar slaap ik niet goed op. Gelukkig was er kunstschaatsen en dat valt wel onder de categorie ‘saai’, dus soezelde ik langzaam weer in.
Ik moest even denken aan de vorige keer, dus toen de commentator foutloos Wolfgang Amadeus Mozart zei, was ik blij verheugd dat hij het er zo goed vanaf bracht. Toen hij afsloot met de mededeling dat Miki Ando op het Ruh-kwíe-jem danste, dacht ik alleen maar ‘daar heb je hem weer‘. Maar dat was aan het eind van haar kür en toen was het kwaad al geschied.
Misschien ben ik wel een muziekpurist, maar ik vind dat wel meevallen. Als amateur heb ik het Requiem van Mozart ooit uitgevoerd en dat deden we met gewone besklarinetten. Omdat het een amateurorkest was, koos de de dirigent voor een langzame versie, dat had Von Karajan met de Berliner immers ook gedaan. Toen raakten we een eerste violiste kwijt, die onze uitvoering te weinig authentiek vond. Prima, ieder zijn mening, je moet vooral niet doen waar je niet achter stond.
Ik begrijp ook best dat je een korte kür niet op een heel Requiem kan schaatsen en dat je voor de sfeer verschillende delen wilt gebruiken. Dat je vervolgens in een soort magischrealistische achtbaanversie terecht komt, wat moet dat moet. Ik vind het wansmaak, maar wie ben ik? En bovendien zingt het koor alleen maar Ahaahaaahaaa, dus dat je door de verschillende delen schaatst valt niet eens zo op. Is overigens een regel bij kunstschaatsen: er mogen geen herkenbare woorden gezongen worden.
Ik zou me er ook druk over kunnen maken dat Maki Indo als Japanse een pakje droeg met een groot kruis erop. Ik zou het blasfemie kunnen noemen. Maar ik ben atheist, dus waarom zou ik iemand anders’ strijd gaan voeren. Ik vraag me wel oprecht waarom kunstschaatsen niet mag met muziek met herkenbare teksten maar wel herkenbare religieuze symbolen, maar daar heeft ongetwijfeld een groep grijze mannen het wijze hoofd over gebroken.
Waardoor ik rechtop in bed zat was een bekkenslag halverwege het bizarre arrangement. Een bekkenslag? Hoorde ik dat goed? Een bekkenslag?
Ik bleef rechtop zitten en jawel, aan het eind was er weer een. Het Requiem van Mozart met twee (2!) bekkenslagen. Bekkenslagen!
Het lijkt verdorie wel de dood van een circusdirecteur!

7 Comments to “Schaatsen en Mozart”

Vocalies on February 24, 2010

hèje nog een bietje geslapen na die bekkenslag?
Leuk stukje! Ze wist wel wat ze schaatste volgens mij, want het tweede deel van de kür was op het derde deel van het Requiem, het Dies Irea, Dies Illa en dat betekent zoiets van dag van ellende en die wanhoop liet ze wel zien!
Annemiek on February 24, 2010

Het schaatsen (in ieder geval na de eerste bekkenslag) was prima. Uiteindelijk kwam ze ook op de vierde plek terecht. Maarja, van schaatsten weet ik weer zo weinig.
sab on February 24, 2010

Volgens mij is er een onderdeel wat wel herkenbare woorden mag bevatten…heb van de week nog de 3 tenoren Adagio horen doen…ik verstond het niet omdat mijn italiaans niet zo goed is…
Rosalie on February 25, 2010

Ik zet altijd het geluid uit bij kunstschaatsen. Dat doe ik vanwege de vreselijke bewerkingen van klassieke stukken en mind you, ik ben al he-le-maal geen purist. Soms echter schaatst er iemand op een origineel en ja, dat is dan toch wel weer leuk.
Annemiek on February 25, 2010

Ja, er was er dit jaar een die op Mahler schaatste, dat was wel heel cool. (Nee, niet een hele symfonie…)
Annelieke on February 25, 2010

En om het allemaal nog erger te maken: ik hoorde volgens mij alleen maar synthesizers (maar dat zou aan onze tv kunnen liggen). Dus een uitvoering van Mozarts Requim met synthesizer, ahaha-koor en bekkens. Wat vind ik het kustrijden toch heerlijk!
Annemiek on February 25, 2010

Ja, dat dacht ik ook te horen, maar was ook niet zeker: zitten waarschijnlijk te veel slechte installatie tussen, om het over mijn slaapkamertelevisie maar niet te hebben. Bij herluisteren op youtube hebben ze er volgens mij ook ergens een hobo ingezet. Bijna net zo bizar als een bekkenslag.