Ik schreef al eerder >hoe orkestrepetities er voor een contrabas over het algemeen uitzien. Strijkersrepetities zijn over het algemeen een stukje erger. Violen en andere hoge strijkers moeten altijd dingen doen die heel moeilijk zijn en bij een strijkersrepetitie wordt er naar hartelust gerepeteerd. Als er eenmaal bassen onder moeilijke stukken komen, dan valt het weer mee: er is weer een basis om op te intoneren en te timen. Dus in het verleden heb ik strijkersrepetities weleens vioolrepetities met basbegeleiding genoemd. Afgelopen weekend repeteerden we het Stabat Mater van Dvorak, en dat begint met strijkers, violen, altviolen en celli. Dus we konden als bassen even rustig wakker worden. De goden verzoekend fluisterde ik mijn buurman toe dat het waarschijnlijk een violenrepetitie zou worden. Maar helemaal niets daarvan. We oefenden hoe de bassen er na het intro van onder af inschoven en hoe de andere instrumenten kunnen bouwen op de bassen (waar de bassen uiteraard een beetje schamper over lachtten). En we oefenden dat ene loopje dat ritmisch niets te maken leek te hebben met alles wat er om ons heen gebeurde. En we kunnen het gewoon, we kunnen het!