Het geheugen werkt raar. Ik ben momenteel bezig een laatste poging te wagen mijn scriptie te schrijven en toch maar eens af te studeren. Voor mijn 40e ga ik dat waarschijnlijk niet redden, maar ach, wat is een leeftijd. Ik heb een nieuwe begeleider gekregen en die heb ik natuurlijk even opgezocht op internet. Volgens mij is het een heel slim iemand, die allemaal interessant dingen doet, zowel academisch als qua eigen bedrijf. Ik ben dan natuurlijk gelijk geintimideerd en vraag me af wat ik daar aan kan toevoegen. Ik weet natuurlijk wel dat het daar niet om gaat, maar toch. Toen ik dat vanmorgen onder de douche stond te overdenken, flitste opeens “Clive Hackett” door mijn gedachten.

Clive Hackett was een gastmedewerker uit Australie in de tijd dat ik Tropisch Landgebruik studeerde in Wageningen. Ik zat in een periode dat ik niet zo goed wist wat ik met die studie wilde en dat ik eigenlijk vrij zeker wist dat ik de culturele sector wilde werken. Maar voor een spannend colloquium van een Australier was ik natuurlijk wel te porren.

Het colloquium ging over het modelleren van plantengroei op gewasniveau: dus in de computer voerden wij variabelen in voor het klimaat en voor de bodem, en vervolgens kon je dan voor een specifiek gewas de groei en de mogelijke opbrengst simuleren. En, nerd als ik ben, dat vond ik echt verschrikkelijk leuk. Ik geloof dat ik ongeveer aan de lippen van de beste man hing. We moesten in koppels aan opdrachten werken en ik kan me herinneren dat ik met mijn partner bij Clive kwam om onze resultaten te bespreken. Het was geloof ik allemaal helemaal niet slecht wat we deden, en ik denk dat we ook een geanimeerde discussie hadden, maar halverwege het overleg deed Clive zijn ogen dicht, dacht na en begon hele slimme dingen te zeggen. Op dat moment werd mij duidelijk dat ik het misschien wel heel leuk vond allemaal, maar dat ik nooit zo slim zou worden. Vanuit de bijeenkomst ben ik doorgefietst naar het Studieinformatiecentrum en daar vond ik de opleiding Kunst- en Mediamanagement. Ik heb nog wat vakken in Wageningen gevolgd met mijn nieuwe carriere in mijn achterhoofd en vertrok vervolgens naar de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht.

Waarom komt dit nu opeens boven? Omdat ik eigenlijk het liefst op mijn fietsje zou stappen en bij een informatiecentrum een nieuw leven uit zou zoeken? Eigenlijk wel. Die scriptie afmaken: dood-eng! Dat ondernemerschap: ik weet het niet. Het leven in het algemeen: niet mijn beste vriend.
Ik vermaak me prima en heb op zich een leuk leven, maar momenteel zijn we even niet helemaal gesynchroniseerd en heb ik het gevoel dat ik een puinhoop maak van alles waar ik aan denk. Het komt wel weer goed. Denk ik.