Ik heb hoegenaamd niks met Hugh Grant, maar ik moest kijken. Dus nu schrijf ik een logje, zit ik op twitter en staat RTL 5 op, terwijl ik eigenlijk wervende tekstjes over mezelf moet schrijven. De film is niet slecht, maar barslecht. En als een film heel erg slecht is, dan zit er opeens heel veel reclame in. Dus dat twitterde ik en terwijl ik dat deed, dacht ik aan de allerslechtste film die ik ooit gezien heb. En dat was niet gewoon een slechte film maar echt een heel erg belabberde film. Ik zat op de middelbare school en ging met anderen naar de film en die film was zo belabberd dat het hele deel voor de pauze uit reclames bestond. Na de pauzes hadden we een ‘normaal’ aantal reclames voordat de film begon. En daar moest ik dus opeens aan denken bij die film met Hugh Grant. En in het kader van het één-medium-tegelijk-beleid schrijf ik daar een logje over. De film heette geloof ik Traffic School. En nu ga ik verder met mijn sollicitatie. Maar Hugh Grant blijft. Het vlees is zwak… Sorry voor dit verschrikkelijke intermezzo. Moest het gewoon even kwijt.

Nader internetonderzoek wijst overigens uit dat in de achtervolging met de XM een continuiteitsfout zit. Ze rijden wisselend in een XM serie I en een serie II, terwijl je ze nooit uit ziet stappen en van auto ziet wisselen.

Ik heb als kritiekpunt gehoord dat Craig te breed is voor een Bond. Tja, eerlijk gezegd val ik ook niet zo op breed, maar gezien de dingen die Bond doet in de film, kan ik me voorstellen dat het hebben van spieren wel handig is. Maargoed mijn mening over Craig: prima kop, heerlijk kontje en over dat daartussen draagt hij maar een tuxedo.
Eigenlijk val ik ook niet zo op blond, en ook niet zo op blauwe ogen. Maar ach, als je 36 bent en te lang single, dan ben je niet meer zo kritisch.

Dinsdagavond ben ik naar de film Rhythm is it! geweest. Rhythm is it! is de film die gemaakt is van een educatief project van de Berliner Philharmoniker onder Sir Simon Rattle. In dit project dansen 250 jongeren tussen de 8 en de 20 de Sacre du Printemps. Veel van de jongeren zitten op scholen in achterstandswijken. Ik ben een groot Stravinsky-liefhebber, maar eigenlijk gaat deze film helemaal niet over de Sacre. De Sacre is het decor voor scholieren die zichzelf en klassieke muziek ontdekken. In de film worden een paar kinderen gevolgd, die je ziet veranderen. Marie wordt steeds minder onzeker en steeds overtuigder van het feit dat ze haar diploma wil halen. Martin wil afhaken omdat hij het eng vind om andere mensen aan te raken, maar gaat door en wil aan het eind door met dansen en acrobatiek gaan doen. Daarnaast zie je de strijd die de choreograaf, Royston Maldoom aan gaat met de leerlingen om ze enige concentratie bij te brengen.
Het leuke was dat ik tijdens de film door een van de leerlingen (Marie) terecht gewezen werd. In de film wordt ook het repetitieproces van de Berliner gevolgd. Bij een van de eerste shots zit het hele orkest in vrijetijdskleding te babbelen voor het begin van de repetitie. Ik dacht toen: “Dit zijn dus de beste musici ter wereld, en uiteindelijk zijn het heel gewone mensen”. Een half uur later mag Marie in de film ook mee doen met een dansschool in een ander deel van Berlijn en als haar gevraagd wordt wat ze ervan vindt, legt ze uit dat de mensen op de dansschool wel heel anders zijn. Allemaal van die atheneumtypjes die goed kunnen leren. Ik realiseerde me toen dat zo’n orkest daar eigenlijk ook uit bestaat. Het feit dat ik alle mensen in het orkest zo gewoon vind, zegt meer over mij dan over de mensen in het orkest.
Na de documentarire werd ook de registratie van de uiteindelijke uitvoering vertoond. Ik was onder de indruk van de concentratie van de kinderen en ik was trots op wat ze neer zetten.
Een extreem mooie documentaire/film, die dit weekend nog in verschillende plaatsen in Nederland te zien is. Als je ook maar een beetje van klassieke muziek houdt moet je deze film gaan zien!