- “En, heb jij nog mooie boeken gelezen?”
- “Ja, Het Leven van Pi, dat heb ik van een collega gekregen”
- “Waar gaat het over?”
- “Eh, nou, over eh… het leven, overleven, de dood en eh… dierenwelzijn.”
- “O… En dat is dus de moeite waard?”
- “Ja, dit is een boek dat je gelezen moet hebben. Heeft de Bookerprijs gewonnen.”
- “Waar gaat het verhaal dan over?”
- “Over een jongetje dat met een tijger op een reddingsboot zit.”
- “Een jongetje en een tijger op een reddingsboot. Dus dan eet de tijger het jongetje op?”
- “Nee, nee, de tijger eet het jongetje niet op.”
- “Oh… En het is dus wel een interessant verhaal?”
- “Een heeeeeel interessant verhaal. Je moet het echt lezen.”
- “Hoe komen ze op die reddingsboot dan?”
- “Nou, gewoon. Zijn vader heeft een dierentuin en die verkopen ze en dan gaan ze met de dieren op de boot van India naar Canada en dan zinkt de boot.”
- “Het lijkt mij niet een erg realistisch verhaal.”
- “Oh daar gaat het ook over”
…
- “Waarover?”
- “Over verhalen.”
- “Ah. Oké. Nou. Ik zal eens kijken.”

Inmiddels zijn we een week verder en ik had mijn moeder weer aan de telefoon. Ze heeft Life of Pi zien liggen in de boekhandel, maar ze wil het toch liever van mij lenen.
Lees dat boek! Prachtig…

In The Time of Our Singing vlucht de joodse natuurkundige David Strom naar Amerika, waar hij trouwt met de afro-amerikaanse Delia Daley. Het concert van de zwarte contra-alt Marian Anderson brengt ze samen en klassieke muziek en in het bijzonder zang bindt ze. Ze krijgen drie kinderen en ze besluiten ze ‘beyond race’ op te voeden. Ze worden thuis geschoold, waarbij muziek en zang een belangrijke rol spelen. Als ze hierin aansluiting zoeken bij het muziekleven, blijkt altijd dat óf hun joodse óf hun zwarte achtergrond een probleem is. Het gaat niet om wat ze kunnen of wat ze doen, maar wat ze zijn. Het boek gaat over de levens van de drie kinderen, die alle drie hun leven lang niet zo zeer blijven worstelen met wie ze zijn, maar vooral met hoe de wereld ze ziet. De oudste, Jonah, komt uiteindelijk in Europa terecht, waar hij gewoon oude muziek kan zingen, de middelste, Joey, verdient zijn bestaan als hotel- en barpianist en Ruth komt bij de Black Panthers terecht.

Het boek neemt je mee in de Amerikaanse samenleving en hoe die vanaf de Tweede Wereldoorlog verandert, maar vertelt ook het verhaal van een familie, met onderlinge strubbelingen en waarvan de familieleden elkaar kwijt raken en weer terug vinden. Een erg mooi en indrukwekkend boek.

In Two Lives moet de joodse Henny Caro Berlijn ontvluchten. Ze komt in Londen terecht en een van de weinige personen die ze kent in Engeland uit haar verleden is Vikram Seth’s oom Shanti. Shanti werd door zijn familie in India naar Europa gestuurd om tandheelkunde te studeren. Hij studeerde in Berlijn en huurde een kamer bij de Caro familie. Uiteindelijk trouwen Henny en Shanti, en na Henny’s dood zoekt Shanti de geschiedenis van dit vreemde koppel uit. Het is niet zozeer een verhaal over liefde als een verhaal over genegenheid. Het gaat over mensen die getekend zijn door het leven, proberen er het beste van te maken, en al dan niet in het reine kunnen komen met het verleden.

Ook in dit boek trekt de tweede helft van de twintigste eeuw aan je voorbij, bezien vanuit India, Duitsland, Engeland en Israel.

Beide boeken zijn slim en goed geschreven. Je zigzagt voor- en achteruit door de levens, focust eerst op het een en pas veel later op het andere leven. Allebei absolute aanraders!

Voor de kerstdagen ging ik met collega’s uit eten. Bij het dessert nam ik een kaasplankje en daar zat een bakje appelstroop bij. Ik ben niet zo’n handige eter en ik stootte het bakje appelstroop van tafel, op zijn kop op mijn schoot. Daar lag een servet, dus ik werd er niet koud of warm van. Ik zat te eten en dat had prioriteit. De extraverte collega naast me werd een soort explosie van emotie, verbazing en onderzoekszucht. Het leverde een schouwspel op dat door de overkant van de tafel met een lachsalvo werd beantwoord. Dit weekend moest ik aan het voorval denken. Ik had een orkestrepetitie en tijdens een stil moment zakte mijn kruk met een klap een halve meter naar beneden. De kruk deed het nog prima, maar was wat minder hoog, dus ik deed niks keek voor me uit en wachtte op wat komen ging. Het hele orkest keek naar mij en verwachtte kennelijk dat daar nog wat ging komen. Een raar soort inert moment was het. En ik dacht aan de appelstroop, waar ik ook niet helemaal door leek te hebben dat er iets gebeurde. Ik mompelde dat ze verder moesten gaan en ging met een interessante blik aan mijn kruk draaien.
Vanmorgen riep de extraverte collega dat we een datum moesten prikken. De collega van de lachsalvo zou terugkomen van een zonvakantie en zou vast wel behoefte hebben aan een appelstroopmomentje. Et voila! Appelstroopmomentje. Mooi he?

Het nummer werd geschreven door Carlos Gardel, de koning van de tango in de jaren twintig van de vorige eeuw. Hij was groots: hij trad op in heel Zuid-Amerika, in de Verenigde Staten en Europa. In 1935 kwam hij om bij een vliegtuigongeluk.

Volver
Muziek:Carlos Gardel
Tekst: Alfredo de la Pera

Historische beelden met Gardel die het nummer zingt:

Er is overigens ook een versie op joeptjoep met beter geluid, maarja, Gardel bewegend, die moest ik laten zien.

En tot slot Morentes´versie met beelden uit de film:

Van Morentes is ook een andere versie beschikbaar: een live versie, waarbij ze nog meer opschuift richting flamenco.

So far so good. Halverwege mijn rit (mijn collega’s moeten veeeeeel verder) ligt er een man op het fietspad. Samen met zijn fiets, maar ze zijn ruw van elkaar gescheiden. De man kermt een beetje en zijn arm ligt wat raar.

“Gaat het meneer?”

Gebroederlijk stappen we van de fiets en bekijken de man op het fietspad. De fiets wordt op het voetpad op de standaard gezet. Dat staat wel zo netjes. De meneer kermt een beetje.

“Mwa, mwa, ja, ik wil mijn vader bellen”

“Kunt u opstaan meneer”

Het is duidelijk dat dit niet gaat lukken en omdat ik niet getraind ben in het herkennen van medische problemen, noch in het omgaan met moeilijke mensen, besluit ik 112 te bellen. Dan heb ik dat telefoonnummer tenminste niet voor niets uit mijn hoofd geleerd. Ik vertel van de meneer en zijn ontmoeting met het fietspad, dat hij niet op kan staan en dat zijn arm er een beetje raar bij ligt. En passant zeg ik wel dat hij volledig bij kennis is, dus dat ze geen haast hoeven te maken. Niet om vervelend te doen, maar ik vermoed dat meneer vanuit een andere kroeg dan wij uit het centrum van W. komt. Er zal iemand ter controle krijg ik te horen en uit het gesprek daarna blijkt dat de meneer inderdaad uit een alcohol schenkend etablissement komt. Hij is heel zielig, want hij heeft heel veel problemen en hij is chauffeur. Al snel hoop ik dat de ambulance snel komt, niet omdat hij er zo slecht aan toe is, maar omdat ik zo slecht ben in zinloze chit chat. Ik vind meneer een aansteller en het etablissement dat hij bezocht heeft roept bij mij allemaal vooroordelen op. Ik ben ook maar een mens en heb dus van die vooroordelen. Life sucks, het is niet anders.

Bij aankomst van de ambulance worden mijn vooroordelen bevestigd, de ambulancemevrouw kent de man en is niet erg empathisch. Ik kan het me helemaal voorstellen. Ze proberen de man overeind te sjorren, maar hij werkt niet echt mee. Uiteindelijk staat hij op en gaat hij mee voor een foto van zijn schouder. De mevrouw verontschuldigt zich bij ons dat ze zo bot zijn, ik begrijp het helemaal en ben blij dat ik niet in hun schoenen staan. Sterker nog, bedenk ik me later op de fiets, ik ben blij dat ik geen echte muzikant ben, en maar heel zelden dit soort trieste gevallen op het fietspad tegen kom. Ik ben oprecht blij dat ik morgen (zometeen) om tien uur mag praten over de zin en onzin van een vak voor HBO-studenten en daarna na mag regelen dat wetenschappers een discussie kunnen voeren. Gewoon een wereld waarin ik de vreemde eend in de bijt ben, veel veiliger.

De generale was overigens faaaantaaaaaaasties. Heb genoten. Ik wil nog wel wat meer interactie met de toneelspelers, maar we hebben nog zeven voorstellingen.

Damn Yankees is een variant op het Faust verhaal. In het Washington van de jaren 50 heeft het honkbalteam de Senators een probleem om langs de Yankees te komen. Joe Boyd, een makelaar van middelbare leeftijd, is een verstokte fan en als hij verzucht dat ze alleen maar een goede slagman nodig hebben, doet Chris Applegate hem een voorstel dat hij niet kan afslaan. Als handige makelaar weet Joe alleen, als allereerste, een ontsnappingsclausule te bedingen. Lukt het hem om de Senators aan de titel te helpen en toch terug te keren bij zijn geliefde vrouw, Meg?

Sempre Sereno is een geweldige vereniging. Elk jaar wordt er een complete productie op de planken gezet en alles wordt zelf gedaan: PR, kostuums, decors. Er zijn geen zware ballotages om lid te worden, iedereen mag meedoen, alleen voor een rol moet je auditie doen. De inzet van iedereen (hoofdrol tot koorlid) is gigantisch en de energie die van de club afstraalt is ongeloofelijk. En nee, het is niet professioneel, maar als je komt kijken, dan krijg je een heerlijke voorstelling te zien.

Van 19 tot 22 mei in de Junushoff in Wageningen, kaarten zijn 16 euro. Reserveer nu!

Kortom een prachtig concert dat zeker de moeite waard is om te komen beluisteren. Kaartverkoop via mij of via de site.

Het Wagenings Symfonie Orkest
Het Andere Koor
Dirigent: Jussi Jaatinen

A.Dvorák
Heldenlied
Stabat Mater

Wineke van Lammeren – sopraan
Leonore van Sloten – alt
Erik Slik – tenor
Bert van de Wetering – bas

Vrijdag 9 april 2010
Johannes de Doperkerk Wageningen, 20.15 uur

Zondag 11 april 2010
Musis Sacrum Arnhem, 14.30 uur

Zaterdag 17 april 2010
Beurs van Berlage Amsterdam, 20.15 uur

Voorverkoop via de leden van 18 januari tot en met 13 maart.
Vanaf 15 maart:
Kaarten Wageningen: 13 euro, Kniphorst, Hoogstraat 49 (niet telefonisch)
Kaarten Arnhem: 15 euro, via tel. 026 4437343
Kaarten Amsterdam: 18 euro, via tel. 020-5217575

Ik heb hoegenaamd niks met Hugh Grant, maar ik moest kijken. Dus nu schrijf ik een logje, zit ik op twitter en staat RTL 5 op, terwijl ik eigenlijk wervende tekstjes over mezelf moet schrijven. De film is niet slecht, maar barslecht. En als een film heel erg slecht is, dan zit er opeens heel veel reclame in. Dus dat twitterde ik en terwijl ik dat deed, dacht ik aan de allerslechtste film die ik ooit gezien heb. En dat was niet gewoon een slechte film maar echt een heel erg belabberde film. Ik zat op de middelbare school en ging met anderen naar de film en die film was zo belabberd dat het hele deel voor de pauze uit reclames bestond. Na de pauzes hadden we een ‘normaal’ aantal reclames voordat de film begon. En daar moest ik dus opeens aan denken bij die film met Hugh Grant. En in het kader van het één-medium-tegelijk-beleid schrijf ik daar een logje over. De film heette geloof ik Traffic School. En nu ga ik verder met mijn sollicitatie. Maar Hugh Grant blijft. Het vlees is zwak… Sorry voor dit verschrikkelijke intermezzo. Moest het gewoon even kwijt.