So far so good. Halverwege mijn rit (mijn collega’s moeten veeeeeel verder) ligt er een man op het fietspad. Samen met zijn fiets, maar ze zijn ruw van elkaar gescheiden. De man kermt een beetje en zijn arm ligt wat raar.

“Gaat het meneer?”

Gebroederlijk stappen we van de fiets en bekijken de man op het fietspad. De fiets wordt op het voetpad op de standaard gezet. Dat staat wel zo netjes. De meneer kermt een beetje.

“Mwa, mwa, ja, ik wil mijn vader bellen”

“Kunt u opstaan meneer”

Het is duidelijk dat dit niet gaat lukken en omdat ik niet getraind ben in het herkennen van medische problemen, noch in het omgaan met moeilijke mensen, besluit ik 112 te bellen. Dan heb ik dat telefoonnummer tenminste niet voor niets uit mijn hoofd geleerd. Ik vertel van de meneer en zijn ontmoeting met het fietspad, dat hij niet op kan staan en dat zijn arm er een beetje raar bij ligt. En passant zeg ik wel dat hij volledig bij kennis is, dus dat ze geen haast hoeven te maken. Niet om vervelend te doen, maar ik vermoed dat meneer vanuit een andere kroeg dan wij uit het centrum van W. komt. Er zal iemand ter controle krijg ik te horen en uit het gesprek daarna blijkt dat de meneer inderdaad uit een alcohol schenkend etablissement komt. Hij is heel zielig, want hij heeft heel veel problemen en hij is chauffeur. Al snel hoop ik dat de ambulance snel komt, niet omdat hij er zo slecht aan toe is, maar omdat ik zo slecht ben in zinloze chit chat. Ik vind meneer een aansteller en het etablissement dat hij bezocht heeft roept bij mij allemaal vooroordelen op. Ik ben ook maar een mens en heb dus van die vooroordelen. Life sucks, het is niet anders.

Bij aankomst van de ambulance worden mijn vooroordelen bevestigd, de ambulancemevrouw kent de man en is niet erg empathisch. Ik kan het me helemaal voorstellen. Ze proberen de man overeind te sjorren, maar hij werkt niet echt mee. Uiteindelijk staat hij op en gaat hij mee voor een foto van zijn schouder. De mevrouw verontschuldigt zich bij ons dat ze zo bot zijn, ik begrijp het helemaal en ben blij dat ik niet in hun schoenen staan. Sterker nog, bedenk ik me later op de fiets, ik ben blij dat ik geen echte muzikant ben, en maar heel zelden dit soort trieste gevallen op het fietspad tegen kom. Ik ben oprecht blij dat ik morgen (zometeen) om tien uur mag praten over de zin en onzin van een vak voor HBO-studenten en daarna na mag regelen dat wetenschappers een discussie kunnen voeren. Gewoon een wereld waarin ik de vreemde eend in de bijt ben, veel veiliger.

De generale was overigens faaaantaaaaaaasties. Heb genoten. Ik wil nog wel wat meer interactie met de toneelspelers, maar we hebben nog zeven voorstellingen.

Damn Yankees is een variant op het Faust verhaal. In het Washington van de jaren 50 heeft het honkbalteam de Senators een probleem om langs de Yankees te komen. Joe Boyd, een makelaar van middelbare leeftijd, is een verstokte fan en als hij verzucht dat ze alleen maar een goede slagman nodig hebben, doet Chris Applegate hem een voorstel dat hij niet kan afslaan. Als handige makelaar weet Joe alleen, als allereerste, een ontsnappingsclausule te bedingen. Lukt het hem om de Senators aan de titel te helpen en toch terug te keren bij zijn geliefde vrouw, Meg?

Sempre Sereno is een geweldige vereniging. Elk jaar wordt er een complete productie op de planken gezet en alles wordt zelf gedaan: PR, kostuums, decors. Er zijn geen zware ballotages om lid te worden, iedereen mag meedoen, alleen voor een rol moet je auditie doen. De inzet van iedereen (hoofdrol tot koorlid) is gigantisch en de energie die van de club afstraalt is ongeloofelijk. En nee, het is niet professioneel, maar als je komt kijken, dan krijg je een heerlijke voorstelling te zien.

Van 19 tot 22 mei in de Junushoff in Wageningen, kaarten zijn 16 euro. Reserveer nu!

Kortom een prachtig concert dat zeker de moeite waard is om te komen beluisteren. Kaartverkoop via mij of via de site.

Het Wagenings Symfonie Orkest
Het Andere Koor
Dirigent: Jussi Jaatinen

A.Dvorák
Heldenlied
Stabat Mater

Wineke van Lammeren – sopraan
Leonore van Sloten – alt
Erik Slik – tenor
Bert van de Wetering – bas

Vrijdag 9 april 2010
Johannes de Doperkerk Wageningen, 20.15 uur

Zondag 11 april 2010
Musis Sacrum Arnhem, 14.30 uur

Zaterdag 17 april 2010
Beurs van Berlage Amsterdam, 20.15 uur

Voorverkoop via de leden van 18 januari tot en met 13 maart.
Vanaf 15 maart:
Kaarten Wageningen: 13 euro, Kniphorst, Hoogstraat 49 (niet telefonisch)
Kaarten Arnhem: 15 euro, via tel. 026 4437343
Kaarten Amsterdam: 18 euro, via tel. 020-5217575

Ik had dit jaar het onzalige idee opgevat om alle zangeressen te filmen met mijn flip. Hartstikke leuk, iedereen krijgt een CD’tje, leer je ook weer van. Alleen toen ik aan de beurt was, sprong iedereen bovenop me om een filmpje van mij te maken. Ik weet niet of mensen mij zo graag wilden filmen, of omdat ze nog nooit een flip gezien hadden, maar ik moest ook op de flip. Dus nu heb ik een filmpje waar ik zelf op zing. En dat is nog erger dan in het Concertgebouw bassen en op een zangavond zingen bij elkaar.

Mijn nummer begon met een lang pianointro, dat durfde ik wel te kijken, maar bij mijn eerste maat ging het filmpje abrupt uit. Ieks! Maar toch nog maar een maatje kijken. Vals! En weer ging de Flip uit. Ik kom inmiddels wel steeds een stukje verder maar, ik vind het echt vreselijk. Ik weet dat het leerzaam is enzo, maar wat is die erg. Ik ben op dit blog over het algemeen best openhartig, maar nu doe ik echt aan censuur: dit filmpje krijgt niemand te zien. Punt.

Ik ben niet iemand die gelijk voor het hoogst haalbare gaat. Ik ben niet competitief ingesteld, ik ga ben niet gewend dat ik krijg wat ik wil, dus ik wil niet zo veel meer. Dan is alles wat op je weg komt een mooie kans.
En zo kwam de kans om naar China te gaan en werd in een bijzin gevraagd of ik dan ook de concerten in Het Concertgebouw mee wilde doen. Duh… Ik mag mijn doelen dan misschien niet hoog leggen, als er iets unieks voorbij komt, hoef ik daar niet lang over te denken. Dus na de stress voor de Chinareis kwam er nu de stress voor het concertgebouworkest, die ik niet uitgebreid zal beschrijven (soort ‘zoek en vervang’).

De afgelopen week was de meest gestelde vraag aan mij ‘Hoe is het nou om in het Concertgebouw te spelen?’. Tja, hoe is dat. Om te beginnen moet je gewoon spelen: de noten zijn hetzelfde als in het Frits Philips in Eindhoven en hetzelfde als in de repetitieruimte. Wat raar is in het Concertgebouw, is dat het podium heel sterk oploopt, waardoor de collega’s voor je bijna beneden je zitten. Het nadeel daarvan is dat je lessenaar heel snel het zicht belemmerd op de aanvoerder van je groep en dat is niet handig. De dirigent staat daardoor nog lager, en dat betekent weer dat je je lessenaar niet te hoog kan zetten, want dan zie je de dirigent niet meer. Ik had ook nog het probleem dat ik eerst op de hoogste omloop zou zitten, die direct tegen het publiek aan zit. Toen ik ging zitten bleef de krul van mijn bas hangen op het hekje tussen het publiek en het orkest (hing daar nou een bordje met ‘Niet voeren’?). Bij mijn grotere collega’s (zowel de bassen als de mannen) bleef de krul er ruim boven hangen, maar ik heb een klein basje en ik zit laag, dus dat werkte niet. Toen we eenmaal zaten en konden gaan spelen was het wel heel waanzinnig. Ik heb mezelf er zo nu en dan echt aan moeten herinneren dat het ook vooral leuk was en dat ik ook moest genieten, in plaats van me volledig stuk te bijten op de muziek. Ik was erg blij dat Stravinsky precies boven ons op het balkon stond, het voelde fijn dat hij zo op me neerkeek.

Wat ook raar is vergeleken met andere zalen, is dat het podium nogal ontoegankelijk is. Je kan natuurlijk de trap met de loper nemen, maar dat was niet helemaal de bedoeling. Voor het podium zitten twee kleine trapjes en vervolgens moet je dan het podium nog opklauteren. Het Philips Symfonie Orkest is nogal strak met opkomen, dus zo werd dat dan ook gedaan. Toen ik later in de week het Koninklijk Concergebouworkest zag spelen, zat die gewoon al op hun plek toen het publiek de zaal binnenkwam. Veel makkelijker.

Ik vond het echt helemaal leuk om door de catacomben te lopen, de artiestenfoyer, de dirigentenkamer waar echt Maris Janssons op staat en daarna de dirigentenkamer voor gastdirigenten, de prachtig doorgezette huisstijl met dat prachtige lettertype. De inspeelkamer voor de violen en voor de bassen (die we niet gebruikten, en voor koper en hout apart. Het is echt met recht een muziektempel. Ik voel me bevoorrecht dat ik hier rond mocht lopen.

Er zat ook nog een kleine familie-historische component aan mijn concert in het Concertgebouw. In de familie gaat het verhaal dat de broer van mijn grootmoeder in het Concertgebouworkest gespeeld heeft. Het schijnt dat er in de jaren 20 van de vorige eeuw nog amateurs in het Concertgebouworkest speelden en mijn oudoom zat zo bij de tweede violen onder Mengelberg. Ik weet wel dat er eind negentiende eeuw nog amateurs in het orkest zaten, of dat aan het begin van de twintigste  eeuw nog zo was, maar ik had wel het gevoel dat ik onderdeel was van die familie.

Een bizarre ervaring was het concert dat ik vijf dagen later in hetzelfde Concertgebouw bezocht: het Koninklijk Concertgebouworkest speelde Mahler 2 (voor de niet musici: de tweede symfonie van Mahler) en het eerste deel daarvan is nagenoeg gelijk aan Totenfeier, dat ik met het Philips daar speelde. Ik zat dus te luisteren naar een stuk wat nog vers in mijn speelgeheugen zat door een vele malen beter orkest met een fenomenale dirigent. Met name Maris Janssons was geweldig. Ik zit tijdens de Mahler-cyclus achter het orkest en heb dus heerlijk uitzicht op de dirigent. De vorige keer dirigeerde Daniel Harding en het was niet slecht, maar zijn bewegingen waren in te delen in de volgende categorieen: “was ophangen”, “soep roeren” en “kadootjes geven”. De muziek werd er niet minder mooi door, maar als je die bewegingen zag, zag je ook niets anders meer. Janssons was daarentegen het hele stuk een genot om naar te kijken. Het voelde alsof hij zelfs het publiek tegenover hem aan de hand mee nam door het stuk, zo goed paste zijn directie bij wat er muzikaal gebeurde. Tijdens dit concert heb ik overigens meer van de waanzinnige accoustiek van het gebouw genoten dan toen ik zelf speelde. Het koor paste niet helemaal op het stuk voor het orgel en zat dus ook op de eerste stoelen waar het gewone publiek ook zat. Bij het begin van het concert dacht ik dat we die alten dus veel duidelijker zouden horen, of dat we het koor beter zouden horen dan het orkest, maar niets daarvan. Ookal zit je op een rare plek toch is de balans nagenoeg perfect. Alleen een paar stukjes met maar twee of drie instrumenten waren iets in onbalans. Het koor was één prachtig vol geluid, en vooral in de lage delen zo warm, zo intiem, zo prachtig. Echt een geweldige avond.

Hieronder dirigeert Sir Simon Rattle (oom Simonvolgens Rosalie) Totenfeier. Ga ervoor zitten en geniet.

<object width=”425″ height=”344″><param name=”movie” value=”http://www.youtube.com/v/FLD6MDvwocM&hl=nl_NL&fs=1&”></param><param name=”allowFullScreen” value=”true”></param><param name=”allowscriptaccess” value=”always”></param><embed src=”http://www.youtube.com/v/FLD6MDvwocM&hl=nl_NL&fs=1&” type=”application/x-shockwave-flash” allowscriptaccess=”always” allowfullscreen=”true” width=”425″ height=”344″></embed></object>

<object width=”425″ height=”344″><param name=”movie” value=”http://www.youtube.com/v/lLUKkyCw4WE&hl=nl_NL&fs=1&”></param><param name=”allowFullScreen” value=”true”></param><param name=”allowscriptaccess” value=”always”></param><embed src=”http://www.youtube.com/v/lLUKkyCw4WE&hl=nl_NL&fs=1&” type=”application/x-shockwave-flash” allowscriptaccess=”always” allowfullscreen=”true” width=”425″ height=”344″></embed></object>

De foto is schaamteloos gejat van Pim van ‘t Hof. Ik was zelf te flabbergasted om een foto te kunnen maken.

Onderweg van Zuzhou (die route begin ik nu een beetje te kennen) heb ik me bezig gehouden met het verkeer, want dat blijft fascinerend. Hoe dichter we bij Shanghai kwamen, hoe meer je de opwinding in de bus kon voelen en toen we de eerste wolkenkrabbers in zicht kregen zat iedereen te fotograferen achter de ramen van de bus.

Het leuke is dat Shanghai aan het begin van de twintigste eeuw tegelijkertijd met New York een grote bloeiperiode gehad heeft. Veel architecten die in New York wolkenkrabbers ontwierpen, deden dat ook voor Shanghai. Als je Shanghai binnen rijdt, krijg je ook heel erg een New York gevoel. En in mijn geval (en ook bij vele anderen in de bus) is dat een heel fijn gevoel.

Ook op de weg was er genoeg te beleven. Bijvoorbeeld dit bruidspaar op dikke BMW X-serie met roze strikjes aan de deuren.

Prachtig was ook een gigantisch verkeersplein vergelijkbaar met het Prins Clausplein in Den Haag, maar dan echt midden in de stad. Op de ‘Begane Grond’ was een soort park aangelegd, met palmen en grasvelden en bankjes (echt een park dus). Daarboven liep het verkeer in, ik denk, vijf niveaus en tussen die niveaus was een soort voetgangers rotonde gebouwd, waarmee voetgangers ook het hele verkeersplein konden doorkruisen. Het betrekkelijk briljante was dat alle vangrails plantenbakken hadden. Daarnaast waren de pilaren prachtig bewerkt. Dat maakt autorijden file staan toch een heel stuk aangenamer.

Na de tunnel onder de rivier door was de hoeveelheid wolkenkrabbers zo overweldigend dat ik niet eens meer gefotografeerd heb. Dit zijn allemaal moderne wolkenkrabbers, bovendien wilde ik de batterij van mijn camera bewaren voor het Oriental Arts Center. Ik heb die foto gemaakt, maar die is net zo slecht als de bovenstaande foto´s vanuit de bus, dus dat laat ik voor wat het is.

In het Oriental Arts Center werd hard gewerkt aan de bassen. Lieven en Antoon hadden materialen gekocht om de kammen van de bassen beter passend te maken. In de catacomben van het OAC hadden ze een plekje gevonden en daar waren ze hard aan het werk.

Op de kasten werden de onderkanten van de kammen zo geschuurd dat ze perfect aan zouden sluiten, om zoveel mogelijk klank van de snaren om de kast over te brengen. Lieven hield zich bezig met de inkepingen voor de snaren. Uiteindelijk klonken de drie nieuwe bassen een stuk harder dan ervoor. Of het altijd beter was is de vraag, maar de bespelers hadden nu in ieder geval eer van hun werk.

De zaal van het OAC was geweldig. Echt een prima concertzaal, heerlijk om in te spelen. Klein nadeeltje was alleen dat de Steinway achter slot en grendel stond en dat Stanislav zijn handen kapot gespeeld heeft op een Kawai. Dit was voor Stanislav natuurlijk een groot nadeel, en hij was dan ook helemaal niet blij met de organisatie. Vandaag zijn we in Nanjing en de volgende twee concerten worden door Behzodgespeeld. Er is nu geen (studie-)piano beschikbaar en er is nog niet bekend op wat voor piano hier gespeeld wordt.

Het dubbele is dat de Chinese organisator aan de ene kant zegt dat het allemaal zo moeilijk te regelen is in China, want China is niet West-Europa. Dat is natuurlijk helemaal waar, maar drie zinnen later loopt hij hoog op te geven over China en de hoeveelheid professionele orkesten. Als dat zo is dan moet er toch wat beters te regelen zijn dan Billy bassen en houtje-touwtje-vleugels?
Enniewee, de kennismaking met Shanghai was inspirerend, maar een beetje raar omdat we er wel waren, maar ook weer niet. We hebben eigenlijk alleen de stad vanaf de snelweg gezien en van de concertzaal alleen het podium en de catacomben. Ik heb zin in die laatste twee dagen om eens echt rond te kijken.

Gisteren hadden we het eerste concert in Nantong en voor bassisten, harpiste en slagwerkers de eerste kennismaking met de instrumenten waar we op gingen spelen. Ik zag er erg tegenop, omdat ik thuis een relatief klein basje heb met een kleine mensuur. Dat dat hier niet zou gaan lukken vermoedde ik al wel, dus ik verwachtte dat zuiverheid en een lekkere fysieke houding vinden om te spelen lastig zou worden. Andere bassisten waren wat diplomatieker in het uitdrukken: “Ik ben wel benieuwd waar we op gaan spelen”. Ik hoorde inmiddels ook de verhalen van een orkest waar bij aankomst te weinig bassen bleken te zijn. Dus spannend was het. En bleef het.

Als basgroep waren we met de opbouwbus meegegaan die eerder vertrok, zodat we wat tijd zouden hebben om in te spelen op de onbekende instrumenten. Bij aankomst deed het licht in de zaal het niet en we moesten wachten tot iemand het knopje kon vinden. Op de tast werden de eerste bassen gevonden. “Ik heb hier een vrij kleine bas”, hoorde ik Ildiko, de aanvoerdster zeggen. Bij mij was er al een zucht van verlichting. Daarna was het even stil. “He?”, was het volgende, “He? Deze bas heeft geen kam!”. De bas werd richting de noodverlichting gehaald. Toen bleek dat de kam met een roze strik aan de bas bevestigd was. Collega-bassist Lieven zette vakkundig de kam op de bas. Terwijl hij daarmee bezig was werden de andere bassen, in totaal waren het er gelukkig evenveel als het aantal bassisten, uitgepakt. Er bleken er nog twee bassen zonder kam te zijn.  Bij nadere beschouwing bleken deze kammen zo nieuw te zijn dat zelfs de gleufjes waarin de snaren moeten vallen nog niet in deze kammen te zitten. De orkestinspecient, Antoon, bleek een klein zaagje in zijn zakmes te hebben zitten en Lieven en Antoon hebben samen de bassen speelbaar gemaakt. Uiteraard heb ik hier een mooi filmpje van geflipt, maarja, maarja, youtube he….

Nagenoeg alle bassen bleken spiksplinternieuw te zijn en dus, toen de snaren en kam erop zaten, om de vijf minuten te ontstemmen. Uiteindelijk kwam dat met de concerten wel goed.

Het spelen op nieuwe bassen is naar Chinese maatstaven erg positief. Voor een Chinees is nieuw altijd beter dan tweedehands, dus een trots westers verhaal over de geschiedenis van je instrument, wordt gepareerd met een nog trotser “My double bass is brand new!”. Daarnaast vertelde David Chen (de organisator van de reis in China) dat in de provincie waar we zitten (75 miljoen inwoners) één professioneel orkest is en dat je daar de instrumenten echt niet van kunt huren of lenen. Verder is er op het gebied van klassieke muziek niet veel en zullen er ook niet veel goede instrumenten zijn.Maar de grapjes over de Ikea bassen waren dus niet van de lucht.

Onze Russische solist voor het pianoconcert van Tsjaikovski, Stanislav Ioudenitch) kon in eerste instantie helemaal niets doen, omdat de vleugel er nog niet was. Hij heeft even meegekeken naar de staat waarin de bassen geleverd werden, en ik denk dat het angstzweet hem toen al in de handen stond. De vleugel kwam uiteindelijk aan, hij was in een open vrachtwagen zonder hoes of koffer naar het theater vervoerd, en rechtstreeks het podium opgereden. En toen kon hij spelen. Eerlijk is eerlijk, het viel mee hoe vals de piano was gezien de omstandigheden, bovendien was de piano compleet en volledig geassembleerd, dus kon hij niet klagen.

Alle vooroordelen over Chinezen worden overigens steeds weer bevestigd. Chinezen kunnen echt geweldig rochelen, snokken en andere bijzonder auditieve versies van lichaamsfuncties geven. Tijdens de voorrepetitie stonden er in de coulisen achter de bassen een paar Chinezen. We hadden er gaan aandacht aan besteed, want we waren aan het spelen, tot een van de mannetjes een geweldige rochel ten gehore gaf in de nek van mijn buurman. Dat zijn toch wel de krenten (of de aangebrande stukjes?) in de pap. Er volgt ongetwijfeld nog meer over het Chinese publiek. Op de foto hieronder de achtergrond waarvoor we speelden.