Amiek » Kunst

De muziek uit je jeugd

Annemiek — Thu, 27 Mar 2008 22:34:04 +0000

Afgelopen weekend ging ik naar de opera, naar La Traviata van Verdi. Ik ging met een vriend die nog nooit naar een opera geweest was en eigenlijk ook niet zo veel met klassieke muziek had. Het was erg gezellig en in de pauze kwamen we mijn zus tegen. Binnen de kortste keren ging het gesprek over andere opera’s, versies van de Mattheus en de concerten in Naarden. Je zou bijna denken dat klassieke muziek ons thuis met de paplepel ingegoten is. Het rare is dat ik me dat niet zo herinner. Er was heel veel ruimte voor de muziek die we zelf wilden draaien, we werden gestimuleerd om platen bij de fonotheek te halen en met name de oude rockers uit mijn vaders platenverzameling (Clapton, JJ Cale, Creedence, Pink Floyd, Dylan, etcetera). Uit mijn vroege jeugd herinner ik met dat ik veel gedanst heb op de Notenkraker van Tschaikovski, met op de andere kant het pianoconcert in Bes, verder natuurlijk Peter en de Wolf met op de achterkant het Carnaval der Dieren. Daarnaast heb ik een associatie met Mozart en zondagochtend. En dan vooral het fluitkwartet van Wolfie. Ik weet dat een van de eerste klassieke stukken die ik echt mooi vond de Pulcinella Suite van Stravinsky was en dat ik ook het celloconcert van Elgar op een bandje had. Het was er dus wel, de klassieke muziek, maar structureel… Ik durf het echt niet met zekerheid te zeggen.
Mijn zangjuf ging een paar weken geleden met me mee naar een andere opera. We moesten naar Enschede, dus we hadden veel tijd in de auto en die tijd gebruik je dan, jawel, om over muziek te praten. Zij vroeg me naar de muziek uit mijn kindertijd, want ze had een theorie dat dat de muziek is die je echt raakt. Zij had dit met veel barokmuziek. Er zijn wel een paar links die ik heb. Vroeger had mijn moeder een singeltje van Max Woiski wat ik toen als kind al erg leuk vond, en de Cubaanse muziek is later een grote liefde van me geworden. En tuurlijk, ik ben nostalgisch als ik de Notenkraker hoor, maar om nou te zeggen dat dat muziek is die me echt raakt, nee.
Het rare is ook dat ik als negenjarige persé accordeon wilde spelen, terwijl ik helemaal niks met accordeonmuziek had of het uberhaupt kende. Pas veel later, toen ik ging studeren, maakte ik kennis met allerlei leuke muziek waar accordeon(-achtigen) in zaten. Muzikale voorkeur, het blijft een raar ding.

Mopperende opa’s

Annemiek — Tue, 25 Mar 2008 16:25:50 +0000

Soms moet je je CD-collectie aanvullen met wat klassiekers. En aangezien ik mij nogal religieus voelde afgelopen vrijdag, besloot ik na mijn sollicitatiegesprek in Nijmegen nog even langs Bergmann in Arnhem te gaan. Ik heb namelijk de Mattheus niet op CD. Dus bladerde ik door de bakken en besloot voor de versie van Herreweghe te gaan met Collegium Vocale Gent. Dat was CD één. Ook wilde ik al heel lang “Arbos” van Arvo Part hebben, maar die hadden ze niet. Wel Passio, de Johannes Passie met het Hilliard Ensemble. In het kader van de Goede Vrijdag leek mij dat een Goede Koop, op het stapeltje dus. Op de radio hoorde ik De Laatste Zeven Woorden van Haydn door strijkkwartet. Paste ook prima bij de dag, dus die pakte ik ook mee. Onderweg liep ik nog tegen Peter en de Wolf, Het Carnaval de Dieren en The Young Persons Guide to the Orchestra op één CD aan. Daar is niets heiligs aan, ware het niet dat Mies Bouwman de Peter en de Wolf vertelt en Willem Duys de andere twee stukken.
Dit weekend luisterde ik naar de Mattheus en naar Part, vandaag was de laatste CD aan de beurt. Nu achtte ik Willem Duys altijd zeer hoog, maar wat zegt hij over de contrabassen?

“Helemaal achteraan staan de contrabassen, de mopperende opa’s van de familie van snaren.”

En het allerergste is nog, dat meneer Duys zelf de teksten geschreven heeft, niet meneer Britten, die misschien enige frustraties had over contrabassen die niet konden spelen wat hij schreef. Humpf. Ik zou er een mopperende opa (opa?!?) van worden.

Bij het koffiezetapparaat

Annemiek — Thu, 29 Nov 2007 12:36:45 +0000

- Ik ga vanavond naar Daphne.
- Naar Daphne?
- Daphne, van St…
- Oh, Daphne van de goede Richard!
- Euh ja, maar de foute Richard heet toch Johann?
- Johann?
- Ooooh die foute Richard
- Ooooh die foute Johann

Spam wijst weg naar goudmijntje

Annemiek — Fri, 01 Sep 2006 15:36:06 +0000

Ik werd weer eens gespamd. Wie niet, zou je bijna zeggen. Het leuke van spam is dat je nog eens op je eigen oude logjes terecht komt, want ook van de spamreacties krijg ik netjes een mailtje in mijn mailbox. Zo kwam ik weer eens bij mijn verhaal over de Jack Bulterman Radio Revue, waar ik in 2001 in gespeeld heb. Voor mij was dat reden genoeg om de CD weer eens op te zetten. Momenteel heb ik college van een docent die je een liedje laat zingen als je te laat in de les komt. Aangezien puncualiteit niet mijn sterkste punt is, ben ik vast liedjes aan het uizoeken. Ik bedacht dat ik best de blits zou kunnen maken met “Wat is gezonder dan een fiets?”, dus ging ik op zoek naar de tekst. Die heb ik helaas niet gevonden, maar ik kwam wel uit bij de geweldige site van Jan Hovers. Jan heeft een prachtige collectie 78 toerenplaten op internet gezet. Als je ook maar een heeeeeel kleine beetje denkt te houden van muziek uit de jaren 20 tot 50, dan is deze site de moeite van het bezoeken meer dan waard. Naast geluidsfragmenten biedt de site ook veel informatie over de artiesten en de muziek. Supersite!

Michele

Annemiek — Wed, 04 Jan 2006 16:23:24 +0000

In het gemeentehuis is Zwolle was een expositie van gehandicaptenkunst. Het was een leuke expositie en er was één schilderij dat steeds mijn aandacht trok. Op een tafel lag een catalogus en het schilderij bleek “Dikke dames” te heten. Ik voelde me aangesproken en aangezien de prijs erg goed te behappen was besloot ik het schilderij te kopen. Ik belde de winkel om te vragen hoe ik dat moest regelen. Dat was geen probleem ik kon gewoon in de winkel komen betalen en dan zouden ze het schilderij na de expositie voor me achterlaten. Maar als ik dan toch kwam om te betalen, dan kon ik het best op dinsdag, woensdag of donderdag komen, want dan werkte Michele in de winkel. Michele is de schilderes van “Dikke Dames”. Ze is ongeveer anderhalve meter hoog en heeft een sterke bril op. Ze was erg verlegen, ze zei eigenlijk gewoon helemaal niks. Het indrukken van de juiste knopjes op de kassa was voor haar volgens mij de belevenis van de week. Ze was wel blij dat ze weer naar boven mocht, ik neem aan om te schilderen. De begeleidster fluisterde me toe dat ze wel blij was dat Michele makkelijk afstand kon doen van haar schilderijen. Ik heb maar geantwoord dat ik daar ook erg blij om was, want dat ik het schilderij erg mooi vond.
Nu hangen de “Dikke dames” bij mij in de woonkamer. En ik ben er nog steeds heel erg blij mee. Met de bloemetjesjurken, de biggetjes, de geweldige ogen, de accordeon en de toeter.

Schilderij uit New Mexico

Annemiek — Sun, 04 Dec 2005 22:22:25 +0000

Ik kopieerde een kaartje dat de broer van mijn grootvader aan mijn grootvader stuurde. Hij schreef dat hij naar New Mexico zou gaan om daar te schilderen. Bij mijn tante in huis hangt dit schilderij, dat gemaakt is door oom Adriaan. Zou het in New Mexico geschilderd zijn?

De lul en de pik

Annemiek — Mon, 07 Nov 2005 12:01:43 +0000

Omdat het gisteren zulk prachtig weer was, heb ik een stukje gefietst. Eerst door het bos, over de berg naar Renkum en onderlangs via de Rijn weer terug. Het was prachtig met de zon en de kleuren van de herfstbladeren, de weerspiegeling op het water. Ik had mijn camera bij me, maar ik was vergeten er een kaart in te stoppen. Had ik dat wel gedaan, dat had ik hier plaatjes van al dat prachtigs neer kunnen zetten. En dan was ik misschien helemaal niet toegekomen aan dat waar dit stukje over gaat. Toen ik weer bij Wageningen aan kwam, koos ik voor een route over het 5 mei plein. Daar was het een drukte van belang. Allemaal groepjes mensen die stonden te praten, en bijna allemaal met een camera in de hand. Want hij staat er: de lul van Bernhard, de pik van Pechtold…
Eigenlijk zou ik er nog een mening over moeten hebben, maar die heb ik eigenlijk niet. Mijn eerste associatie is niet met een fallus, maar meer met een hele grote kogel, of een lipstick. Ik vind hem noch mooi, noch lelijk, maar naar wat ik gisteren zag denk ik dat het ding erg goed is voor de sociale cohesie binnen het stadje. Men spreekt elkaar nog eens en er is een gemeenschappelijke vijand. Een gemeenschappelijke vijand is altijd goed, dat bevordert het wij-gevoel. Als ik voor het donker in Wageningen ben zal ik nog even een foto van hem maken.

Hihaaa!

Annemiek — Thu, 13 Oct 2005 12:01:47 +0000

Ik heb een nobelprijswinnaar gelezen!
Harold Pinter krijgt de Nobelprijs voor de literatuur.
Heb al lang niets van hem gelezen/gezien (drukdrukdruk), maar vroeger toen ik nog jong was heb ik veel van hem in het theater gezien en ook stuken gelezen voor mijn engelse literatuurlijst. Moet heel eerlijk bekennen dat ik alleen toneelwerk ken.
Kijk, dit zijn de dingen die er toe doen…

Onbegrepen

Annemiek — Sun, 09 Oct 2005 08:49:10 +0000

Soms voel ik me een beetje onbegrepen. Dat begon toen ik drie was en ik op paardrijden. Van mijn moeder mocht dat pas toen ik tien was. Later begreep ik dat een van de oorzaken daarvan was dat mijn moeder paarden een beetje eng vind.
Toen ik het verplichte programma AMV gedraaid had, mocht ik zelf een instrument kiezen. Ik zal uiteindelijk wel veel getwijfeld hebben, want zo ben ik nou eenmaal. Maar uiteindelijk heb ik toch vrij eigenwijs voor accordeon gekozen. Ik heb werkelijk geen idee waarom, maar ik heb mijn ouders weerstaan die het maar niets vonden. Kennelijk was ik er dus vrij zeker van. Ik heb uiteindelijk 5 of 6 jaar accordeonles gehad en erg veel plezier gehad. Ik heb veel polka’s en walsen en wijsjes geleerd, want mijn eerste leraar kwam duidelijk uit de Duitse school. Mij kon het niks schelen, ik speelde het allemaal.
Via haar heb ik Global Kryner leren kennen. Ik heb haar geinfecteerd en ik geloof dat het nu helemaal niet meer goed komt. Ze spelen namelijk bij haar ouders om de hoek, en we gaan erheen! Behalve supermuziek wordt het voor mij, meisje van boven de rivieren, een antropologische excercitie. Ik ben nog nooit op een tentfeest geweest, en hoempa heb ik niet van huis uit meegekregen. In tegendeel, ik ben een Volkskrant/NRC-en-VPRO-gids-kindje. Ik weet ook nog niet of ik mijn ouders ga vertellen dat ik naar dit concert ga. Niet dat het uitmaakt wat ze vinden, ik ga toch wel en ik ga er ook van genieten. Maar ik wil ze het totale gevoel van onbegrip niet aan doen. Het heeft natuurlijk grote voordelen als je niet weet wie Britney Spears is en haar ‘muziek’ niet kent. Maar het wordt wel erg lastig uitleggen waarom GlobalKryner zo verschrikkelijk geniaal is.
Misschien hebben ze Rock me Amadeus ooit wel gehoord, omdat dat stamt uit de tijd dat mijn zussen en ik puberden. Gruwelijk nummer van Falco, maar wat Global Kryner ervan maakt, is betrekkelijk geniaal. Toch?

Eerste keer

Annemiek — Sun, 12 Jun 2005 18:11:07 +0000

Hij (ook wel bekend als de schrijver) heeft het gisteren voor het eerst gedaan. Ben benieuwd of er een logje over komt….

De foto is gemaakt door Hans Speekenbrink bij de Moulin Rouge in Wageningen