Amiek » Live

De avond10daagse

Annemiek — Sat, 02 Jul 2011 14:34:03 +0000

Twee, twee-en-een-half jaar geleden vroeg vriendin A. me of ik mee ging naar de Mahler-cyclus van het Concertgebouworkest. Ze verwachtte een ferm en helder “Nee!” en ik eigenlijk ook. Ik houd eigenlijk niet van Mahler. Toch zei ik volmondig “Ja!”, want, zo redeneerde ik, als ik naar een concert ga, dan ga ik tenminste eens echt rustig luisteren naar de muziek. Pas daarna zou ik een echt overwogen oordeel kunnen geven over Mahler. Het is niet zo dat ik Mahler niet kende: 1 ooit gespeeld, vriendin A. speelde ooit 6, een stuk uit 2 gespeeld, maar verder…
De eerste symfonieen zag ik er eigenlijk wel tegenop. Niet zozeer de eerste, maar bij 2 was ik wel bang dat het heel lang zou duren. Eigenlijk was 2 vooral heel erg mooi. Bij 3 weer die twijfel, weer die angst, want ik kende het hele stuk niet. Dacht ik. Het was prachtig en ik herkende eigenlijk best veel. Hetzelfde gold voor 4 en 5. Ook al had ik 6 eerder gehoord, ik vind hem te lang: ik kan de grote lijn niet volgen, details zijn niet aan mij besteed. Hetzelfde geldt eigenlijk voor 7. Voor 8 en 9 geldt weer het omgekeerde: prachtige symfonieen, briljante muziek. Na 8 had ik eigenlijk het gevoel dat alles wel gezegd was. Nummer 10 vond ik bij vlagen heel erg mooi, maar ik kon lang niet alles waarderen.
Wat ook geweldig was, was dat je tijdens deze serie allemaal topdirigenten voorbij zag komen. Jansons natuurlijk, maar ook Haitink, Maazel, Boulez, Inbal, Fischer… En na tien concerten bouw je ook een relatie op met de muzikanten: je herkent steeds meer gezichten, het valt op als mensen van plek veranderen.
Terwijl we naar buiten liepen, na te mijmeren over de tiende, de hele serie en het geweldige orkest, kregen we bij de deur een speldje uitgereikt. Voor iemand die nooit de avond4daagse uitgelopen heeft, een hele ervaring.

Rode koningin

Annemiek — Mon, 15 Feb 2010 20:23:02 +0000

Toen collega B. mooie foto’s van mij gemaakt had toen ze moest oefenen voor foto-opleiding, besloot ik dat ik die foto’s dan ook beter kon gebruiken. Ik gebruikte ze om me in te schrijven bij een castingbureau. Omdat ik geen standaard uiterlijk heb, gebeurt er niet zo veel met die aanmelding. Ik heb een keer meegespeeld in een kinderserie als dikke mevrouw en daar bleef het een beetje bij. Vorige week kreeg ik een mailtje of ik figurant wilde zijn bij een film van Peter Greenaway. Hij zou een hommage maken aan Botero en had daarvoor dikke mensen nodig.
Ik riep “Ja” over the mail en kreeg de vraag naaktfoto’s op te sturen. Dat was even slikken en erg confronterend, maar ik moest en ik zou figureren voor Greenaway. Vrijdag moest ik naar de studio komen voor de ‘rolverdeling’ en ik mocht terug komen, dus op zaterdagochtend 9 uur zat ik weer in Amsterdam. Ik was ingepland voor “The red queen” en de drie gratieën. Dat laatste veranderde uiteindelijk weerk, maar mijn Red Queen hield ik. Over een tafel hadden ze een rood kleed gedaan met daarop een stoel met ook een rood kleed. Daar moest ik op zitten. Ik had een kroon op en wat rode dingetjes om mijn nek en verder niets. Omdat de film een the-making-of-film van het boek was, werd het hele proces gefilmd. Boven mijn hoofd hing een lampje en dat moest ik steeds aan en uit doen. Ondertussen renden er mensen rond om dingen te veranderen en aan te passen, werd er een volgende set gebouwd en veranderden de licht instellingen steeds.
De andere twee foto’s waar ik in zat was ik figurant. Ik stond met anderen ergens achter het hoofdonderwerp. Eerst als hoertje bij de pooier, daarna als een soort legertje waarbij ik geen idee heb wat het hoofdonderwerp van de foto was. Dat legertje was lastig. We moesten lang stil staan en zo nu en dan een liedje zingen, het leek bijna een ontgroening. Toen het filmen klaar was, gaf Greenaway het stokje over aan de fotograaf. En, heel irritant, toen ging hij net buiten mijn blikveld op net-wel-net-niet gehoorsafstand met de regieassistente staan praten over zijn visie op filmmaken “I was trained as a painter, I want to make a picture, I’m not interested in telling a story” hoorde ik in een vlaag. Dat was interessant, dat wilde ik weten, maar ik stond daar recht vooruit te kijken in de camera en ik miste de rest.
Tussen de shoots door zaten we in een soort kantine met alle figuranten. Dat was eigenlijk vooral vervelend. De meeste figuranten hebben niet heel veel opleiding, niet heel veel anders te doen, en horen zichzelf vaak erg graag praten. En ja, ik ben elitair en dan is zo’n dag met heel veel wachten erg lang. Ik had een boek bij me, twitter op mijn telefoon en mijn netbook. Nog wat gewerkt en wat gemaild, dus uiteindelijk was het een zinvolle dag. De begeleider van de figuranten was een Colombiaan die in een vorig leven danser was geweest, dus daar heb ik lekker mee in het Spaans zitten ouwehoeren.
Het leukst was dat je het werk in de studio vanaf een balkon kon volgen en ik heb daar dus regelmatig een tijdje staan kijken naar het proces. Het was echt zo verschrikkelijk mooi wat ze maakten: de setdressing, de rekwisieten, het licht, het geven van de aanwijzingen aan de figuranten. Echt zo geweldig. Ik wil het fotoboek ook echt hebben, of ik er nou in sta of niet. Ik hoop natuurlijk dat ik erin sta, maar ook als ik niet op de foto’s sta is het volgens mij een geweldig boek.
Ik krijg overigens een high resolution foto van mezelf. Meer mensen hebben gevraagd of ze die mogen zien en dat heeft me wel aan het denken gezet. Ik heb namelijk een kroon op, en wat roods om mijn nek en roodgelakte nagels, maar verder heb ik dus niets aan. Ik ben niet preuts en het maakt mij allemaal niet zo heel veel uit, maar bij bekenden is dat toch anders. Ik heb wel besloten dat ik de foto niet naar anderen ga mailen of er digitaal iets mee ga doen. Ik denk dat ik een print maak en die in mijn tas stop. Als mensen de foto willen zien en ik durf hem te laten zien, dan doe ik dat en anders laat ik hem gewoon lekker in de tas zitten.

Mahler

Annemiek — Mon, 08 Feb 2010 13:36:40 +0000

Het zal ongeveer een jaar geleden zijn geweest dat vriendin A. mij vertelde dat ze een abonnement nam op de Mahler-cyclus van het Concertgebouworkest. En, meer voor de vorm, vroeg ze of ik ook mee ging, ze wist namelijk best dat ik Mahler te lang vind, dat ik me niet zo lang kan concentreren en dat ik niet zo’n romantica ben, is mij te groots en meeslepend. Tot haar, en mijn eigen, verbazing ging ik toch in op haar uitnodiging. Want, zo redeneerde ik, ik neem nooit de rust om er echt voor te gaan zitten en eigenlijk hoort het gewoon tot mijn algemene ontwikkeling om eens goed naar Mahler te luisteren.
Dus zo toog ik met vriendin A. en haar familie al drie keer naar Amsterdam. De eerste twee keer waren een beetje opwarmertjes: de eerste symphonie kende ik al helemaal en de tweede voor een deel. Afgelopen vrijdag gingen we naar Symfonie nummer 3. In de auto vroeg A. me of ik me voorbereid had en ze vertelde dat dit de langste was, met een eerste deel van 40 minuten en de rest een uur. Het zweet brak me uit, want ik had me niet voorbereid. Een uur en veertig minuten? En toen kwam ook de toevoeging nog: “zonder pauze”. Oeps.

Gelukkig biedt het Concertgebouw altijd al veel vertrouwen en heeft A. een erg gezellige familie, dus ik had eigenlijk geen tijd om aandacht te besteden aan mijn zwetende handjes. We schoven de rode loper af naar onze plekken achter het podium en konden daarna alleen nog maar genieten. Wat een orkest, wat een stuk, wat een zaal, wat een dirigent en, vooral vanaf mijn plek, wat een paukenisten. Ik heb nooit zo op de pauken gelet, maar wat een gedoe met verschillende stokken, verschillende dempers en het eindeloze herstemmen van die tobbes.

Het was verstandig van mij om te kiezen voor deze serie die op het eerste gezicht niet bij mij leek te passen. Ik geniet van elke noot, elke beweging, elke schittering. Natuurlijk is het makkelijk te zeggen dat je van Mahler houdt als je naar Mahler mag luisteren in de mooiste zaal van de wereld, door één van de beste orkesten van de wereld. Maar ik begin door deze serie Mahler als componist ook echt te waarderen. Zijn transparante manier van orkestreren, de zoektocht naar verschillende klanken binnen het orkest en de verwijzingen naar andere componisten, de natuur, naar volksmuziek en vooral naar zichzelf. Maar bovenal de kunst om veel ideeen te verwerken tot een coherent, lang stuk, dat kop en staart heeft en blijft boeien. Ik ben om en ik ben blij dat ik nog zes keer mag!

In Arnhem

Annemiek — Thu, 13 Mar 2008 18:04:18 +0000

In Arnhem is alles anders. Gisteravond besloten we naar een concert van Roby Lakatos in Musis Sacrum in Arnhem te gaan. De afgelopen paar jaar heeft Arnhem continue open gelegen, dus elke keer dat je in de stad was, lagen de wegen anders. Inmiddels is het allemaal geloof ik wel definitief, de plekken waar de wegen liggen en hoe je daar overheen mag rijden. Maar toch blijft het raar. Anders. Vanuit Oosterbeek wilde ik naar de Musisgarage dus ik dacht over het Willemsplein richting het Velperplein te rijden. Bij-rijdster A. meldde verbaasd dat ze daar nog nooit gereden had. Met recht, want voor we het Willemsplein over waren, maakte de weg een U-bocht die ons weer terugstuurde naar Oosterbeek. Vervolgens nam ik de gewone parkeerroute, ging over de Berenkuil langs Musis, over het Velperplein. A. dacht dat ik al naar rechts moest, maar die fout had ik zelf gelukkig al een keer gemaakt. Je moet doorrijden tot je op de Jansbuitensingel bent en Musis al niet meer in je achteruit kijkspiegel ziet. Dan opeens is er een afslag naar links, waar je, wederom met een U-bocht, een tunnel induikt. Ook weer ver voor je bij Musis in de buurt komt. Buitengewoon verwarrend, maar uiteindelijk is het gelukt en waren we ongeveer op tijd in Musis.
Maar ook Musis was anders. We liepen door de ingang naar de kassa om de gereserveerde kaartjes af te halen. Met een diepe zucht keek de vrouw achter de kassa ons aan, kaartjes afhalen moest niet bij de kassa van Musis, maar bij de dagkassa in het restaurant. Terwijl we naar het restaurant liepen, kwamen we erachter dat we niet veel contant geld bij ons hadden, dus wilden we de kaartjes pinnen. Ik dacht slim te zijn en wilde gelijk een uitrijkaart voor de parkeergarage. Maar, nee, dat kon niet, daarvoor moesten we terug naar de kassa van Musis.
Arnhem, het blijft een bijzondere stad.

Hoezo impulsief?

Annemiek — Fri, 23 Mar 2007 09:50:52 +0000

Dat de sinds eergisteren bekende blogger en ik elkaar gingen ontmoeten was duidelijk: we logden allebei en we hielden allebei van Kurt Weill. We zien elkaar inmiddels heel erg regelmatig omdat we ook collega’s zijn en een belangrijk gespreksonderwerp blijft muziek. Niet alleen Weill, maar ook muziek maken en zingen. Toen ik vorig jaar naar Lyon ging om Les Sept Péchés Capitaux te zien van onze vriend Kurt leefde ze mee. Eerder dit jaar kwamen we erachter dat de Berliner in juni Die Sieben Todsünden zou gaan spelen, alleen de kaartverkoop begon pas 18 maart, dus we hadden nog genoeg tijd om te bedenken wat we zouden doen.
Woensdagavond zat ik met hem op MSN en we hadden het over Berlijn. Ik wilde hem een linkje sturen naar het concert dat wij in Berlijn wilden gaan zien. En toen zag ik het… Allemaal rode balkjes… Alles ausverkauft.
Ik stuurde het linkje naar de sinds eergisteren bekende blogger met een grote snik erbij. De volgende ochtend was ik te laat op mijn werk, en toen ik binnen kwam lopen zei ze na de verplichte begroetingen met collega’s: “Balen dat het bijna uitverkocht is”.
Bijna? Bijna, als in niet helemaal? Bijna, net als in niet helemaal. Opeens bleken er voor het concert van juni nog wenige freie Sitzplätze te zijn. Na een blik van verstandhouding trok ik mijn creditard en reserveerde kaarten, zij ging na het werk langs station Arnhem om treinkaartjes te kopen. Van 30 mei tot 3 juni zitten we in Berlijn, bij de Berliner Philharmoniker onder Sir Simon Rattle, een belevenis voor twee klassieke muziekdozen. We zien ons favoriete stuk door het beste orkest ter wereld, met één van de beste dirigenten en als bonus het tweede pianoconcert van Brahms met Daniel Barenboim. Soms is het leven mooi…

Kerst 2006

Annemiek — Wed, 27 Dec 2006 21:32:52 +0000

Kerst vierde ik dit jaar voor de kerstdagen. Mijn ouders waren er 23 en 24 december, dinertje met garnalensalade vooraf, zelfgemaakte wildpastei met spruitjes en gegratineerde aardappels als hoofdgerecht en gintonicgelei toe. De wildpastei en het toetje heb ik uit het heerlijke kookboek “Hoe word ik een goddelijke huisvrouw?” van Nigella Lawson. Medestudenten J. en M. vonden het nodig om me dat te geven als dank voor het uitprinten van onze Community of Practice. Nergens voor nodig natuurlijk, maar ik ben er erg blij mee, en zij hebben een reden om zich bij mij voor een etentje uit te nodigen. Het boek leverde deze vakantie ook nog een heerlijke taart en goed recept voor pizza.
Na een fietstocht waarbij mijn ouders om de beurt deden alsof de duivel ze op de hielen zat, peinsde ik over een kerstkaart. Het werd de foto hieronder met een tekstje over verandering van perspectief enzo.
De kerstdagen had ik helemaal voor mezelf en waren gereserveerd voor eeen marathonzitting van 24. Ik zou alle afleveringen van serie 5 in twee dagen gaan kijken. Er was nog een fijne afleiding: de vraag of ik op tweede kerstdag naar Cosi fan tutte wilde en een recensie wilde schrijven voor Cultuurpodium. Heel vervelend om opeens een geweldige voorstelling te moeten zien. Ik was wat onzeker over mijn kwaliteiten om een opera te recenseren. Gelukkig loopt de voorstelling al even en kon ik mijn mening staven aan de “echte” recensenten en heb ik er ongeveer dezelfde dingen uitgehaald, nu er alleen nog “mijn” verhaal van maken. Nu even een paar dagen werken en dan weer een lang weekend. Wat kan het leven toch fijn zijn.

Grupo Azul

Annemiek — Tue, 15 Aug 2006 22:13:20 +0000

Hoewel ik al 15 jaar in Wageningen woon en bekend ben met het psychiatrisch ziekenhuis in Wolfheze, heb ik nooit geweten dat bij dat psychiatrisch ziekenhuis een prachtig openluchttheater ligt. Afgelopen zondag speelde daar Grupo Azul heerlijk in het zonnetje.
Grupo Azul is een lekkere salsaband. Ze schrijven hun eigen nummers en maakten er in Wolfheze een gezellig feestje van. Het publiek was een wat merkwaardig samenraapsel: van bejaarde omwonenden, tot bewoners van De Gelderse Roos en het echte salsapubliek. Iedereen deed enthousiast mee met de dansjes die zanger op het podium liet zien.
Tijdens het optreden werd door een aantal dansers van Salsadansschool Salsacontigo een demonstratie verzorgd en in de pauze van de band een heuse workshop Merengue. Deze workshop was hilarisch, omdat er een geweldige dame mee ging doen. Je ziet haar op de foto boven al staan, met de groene trui en het witte hoedje. In mijn eerste Youtube-filmpje kan je haar in actie zien. De meest hilarische momenten heb ik natuurlijk niet gefilmd, maar het was leuk. Vooral voor het publiek. Op flickr staan meer foto’s van het optreden (zie rechts).

Die Sieben Todsünden / Les sept péchés capitaux

Annemiek — Tue, 04 Jul 2006 14:40:32 +0000

In the Weill-festival of the Opéra de Lyon I saw the performance of Die Sieben Todsünden (The Seven Deadly Sins)and Der Lindenberghflug (The Lindenbergh Flight). This double bill is a new production of the National Opera of Lyon, directed by François Girard and conducted by Roberto Minczuk. The other similarities between the two works are that Bertold Brecht wrote the words and that they are American tales, but written in German while Weill still lived in Europe.
I didn’t know The Lindenbergh Flight before I went to the opera last week. So in the operahouse I bought the libretto and start to read like a mad woman. I found out that there was a story teller in the play and I hoped his words wouldn’t be sung, so I would understand the story better. The story teller (Damien Bigourdan) didn’t sing, but his part was translated into French, without German subtitles, so the net effect was that I still didn’t understand it. It’s weird to make and opera about a guy in an airplane crossing the ocean. There’s isn’t much action in it, but there’s a lot of emotion in it. In the 35 minutes it took Linderbergh (Kurt Streit) to cross the stage form left to right, we saw him invincible, tired, cold, desperate, relieved and celebrated. The part of the choir and the music where nice, but not memorable. What I remember most about is the fuga for first violins and violas, but more more as a novelty then because of the music itself. I loved the way the production was designed: both the physical design and the way the singers fit in this decor.
Pictures of The Lindenbergh Flight.
In The Seven Deadly Sins Anna and her sister travel through the United States to earn money to build a house for the family in Louisiana. The first Anna (Gun-Brit Barkmin) tells us the story and her sister, the second Anna, is the dancer. In the original production there was one singing Anna and one dancing Anna, in this production there are seven Anna II’s: one for every sin. Next to the seven Anna’s there are seven male dancers. In the group are both classical trained dancers and Streetdancers, who normally practice on the square in front of the Lyon opera house. This mix lead to an interesting combination in techniques.
I was extremely impressed with the voice of Gun-Brit Barkmin. She managed to find a way of singing Anna not as polished and nice as for example Anne Sophie von Otter, but wasn’t as raw and awfull as Lotte Lenya. She has a perfect technique and a beautiful voice, but isn’t afraid to use her voice in a different way. This way she manages to get the emotions up till the fourth balcony.
Anna’s family is sitting in the back of the stage on a platform behind a map of the United States. On the map you can see where Anna is in her travel. Mother (Dario Süss), Father (Urban Malmberg) and the two brothers (Jeroen de Vaal and Andreas Jaeggi) keep their place on the back of the stage but in their quartets, solo and a capella parts, they manage to get their comments on Anna’s behaviour really in your face.
Pictures of The Seven Deadly Sins.

If you have the chance you can still see this programme on the 4th of July in the opera of Lyon and in August during the Edinburgh International Festival.

Pak prrrrak

Annemiek — Tue, 17 Jan 2006 11:36:46 +0000

Vanmorgen stond ik me af te drogen na een weldadige douche met heerijke sinaasappel- en lindebloesem geurtjes, toen ik opeens “Pak, Prrrak” (dat zijn timbales) “Castellano que bueno baila Usted” hoorde. Voor zover dat ging sloeg ik mijn handdoek om me heen en ik liep naar boven. Mingus had eigenhandig Windows Mediaplayer opgestart en een leuk nummer uitgekozen. Misschien had ik Mingus beter naar een salsa-artiest kunnen noemen. Tito ofzo.

North Sea Jazz – Zondag

Annemiek — Tue, 12 Jul 2005 11:34:25 +0000

Zondag was de laatste North Sea dag. Tenminste in 2005 en voorlopig de laatste in Den Haag. Ik heb geen band opgebouwd met Den Haag, dus ik heb emotioneel geen bezwaar tegen Rotterdam. Ik ken Ahoy eigenlijk alleen van de grote popconcerten en heb geen idee wat er aan zalen omheen zit. Ik weet wel dat ik dit jaar in verschillende zalen het geluid van de Statenhal te luid en duidelijk binnen kreeg en dat was erg irritant. Er wordt nogal gemopperd over de commercie van North Sea. Ik kan er niet zo van wakker liggen. Als ze met het publiek voor de Statenhal de rest van het festival kunnen financieren, dan ga ik met veel plezier naar de rest kijken en laat de Statenhal links liggen.
Ik had me zondag vergist in de aanvangstijd, dus ik was te laat weg gegegaan. Jammer, want ik had graag Dave Holland en Trilok Gurtu gezien.
Hoewel ik eigenlijk niet zo van solo piano houd, ben ik naar het concert van Michel Camilo geweest en ik heb er bijzonder van genoten. Daarna zou hij een signeersessie houden. Eigenlijk vind ik signeren nogal stom. De CD wordt echt niet mooier omdat er een handtekening op staat. Ik heb wel de CD van Camilo gekocht die ik toch al wilde hebben en ben vervolgens in de naastgelegen zaal gaan kijken naar de uitreiking van de Bird-award aan bassist Ben Allison. Heb nog even in de zaal staan luisteren en de muziek was leuk, maar de zaal was donker en benauwd en ik had last van mijn voeten. De uitgang van de zaal lag naast de signeersessie van Camilo en die bleek op zijn eind te lopen, dus ik ben toch nog even achteraan gesloten en heb nu een CD met handtekening. Ik houd ervan als ik inconsequent ben.
In de Willinkzaal (met heel veel Statenhalherrie) heb ik een paar nummers van het Kenny Werner trio meegepikt: goed maar niet heel erg spannend. Er ging een telefoon en het geluidje werd natuurlijk direct in de solo van Werner verwerkt. De zaal reageerde alsof ze het voor het eerst hoorde, ik vond het vooral flauw. De opmerking erover na het nummer vond ik wel geniaal. Dat de telefooneigenaar toch wel een erg saai toontje had, en wat variaties daarop, gevolgd door: “Gee, who’s your agent?”. In de Spiegelzaal zou een clinic van Dave Holland zijn, toen ik daar kwam was Ben van den Dungen nog bezig met Rik Mol op trompet. Wederom een erg leuk en creatief concert. Dave Holland begon met een solostuk waarbij je een speld kon horen vallen. Prachtig. De clinic hield in dat hij lekker over muziek ging ouwehoeren en dat er vragen gesteld mochten worden. Niet heel verrassend, maar wel gezellig, knus en ontwapenend.
Het slotconcert dat ik gezien heb was hilarisch. De venezolaanse band Guaco begon met twee overdrive gitaren en een bas voor op het podium. Niet echt dat je zegt jazz, meer dynamo open air ofzo. Een grijze heer met een fleurig bloesje en twee jonge jongens in spijkerbroeken met tatouages en petjes komen het podium op, de rest van de band zet in en er kom vrolijke salsa uit de boxen. Uiteraard wel salsa met rock-bite. Het merkwaardige trio pakt de microfoons en vrolijke koortjes worden de zaal in geslingerd. Als de stoere jongens en de man ook nog danspasjes doen en frivool met hun heupen bewegen is het feest compleet. Het publiek bestaat uit een merkwaardige mengeling van mensen die echt voor de latin en de salsa komen en binnen de kortste keren staan te dansen, festivalbezoekers die rustig vanaf hun stoeltje naar de muziek willen luisteren en de feesthollanders die net wat te veel gedronken hebben en eigenlijk net zo uitbundig willen feesten als de latino’s, maar het niet helemaal door hebben. Erg vermakelijk. Het podium is vol, erg vol, vanaf mijn zitplek tel ik zo snel 4 blazers, 2 gitaren, bas, drums, vijf percussionisten en een toetsenist. Ze produceren met zijn allen een bak herrie die een waardige afsluiting is voor een festival.