Amiek » Sport

Schaatsen en Mozart

Annemiek — Wed, 24 Feb 2010 08:48:41 +0000

Als ik ‘s nachts wakker word, dan zet ik de televisie aan, meestal is dat saai en dan slaap ik snel weer in. Toen ik vannacht wakker werd twijfelde ik even, al dat olympisch gedoe, daar slaap ik niet goed op. Gelukkig was er kunstschaatsen en dat valt wel onder de categorie ‘saai’, dus soezelde ik langzaam weer in.
Ik moest even denken aan de vorige keer, dus toen de commentator foutloos Wolfgang Amadeus Mozart zei, was ik blij verheugd dat hij het er zo goed vanaf bracht. Toen hij afsloot met de mededeling dat Miki Ando op het Ruh-kwíe-jem danste, dacht ik alleen maar ‘daar heb je hem weer‘. Maar dat was aan het eind van haar kür en toen was het kwaad al geschied.
Misschien ben ik wel een muziekpurist, maar ik vind dat wel meevallen. Als amateur heb ik het Requiem van Mozart ooit uitgevoerd en dat deden we met gewone besklarinetten. Omdat het een amateurorkest was, koos de de dirigent voor een langzame versie, dat had Von Karajan met de Berliner immers ook gedaan. Toen raakten we een eerste violiste kwijt, die onze uitvoering te weinig authentiek vond. Prima, ieder zijn mening, je moet vooral niet doen waar je niet achter stond.
Ik begrijp ook best dat je een korte kür niet op een heel Requiem kan schaatsen en dat je voor de sfeer verschillende delen wilt gebruiken. Dat je vervolgens in een soort magischrealistische achtbaanversie terecht komt, wat moet dat moet. Ik vind het wansmaak, maar wie ben ik? En bovendien zingt het koor alleen maar Ahaahaaahaaa, dus dat je door de verschillende delen schaatst valt niet eens zo op. Is overigens een regel bij kunstschaatsen: er mogen geen herkenbare woorden gezongen worden.
Ik zou me er ook druk over kunnen maken dat Maki Indo als Japanse een pakje droeg met een groot kruis erop. Ik zou het blasfemie kunnen noemen. Maar ik ben atheist, dus waarom zou ik iemand anders’ strijd gaan voeren. Ik vraag me wel oprecht waarom kunstschaatsen niet mag met muziek met herkenbare teksten maar wel herkenbare religieuze symbolen, maar daar heeft ongetwijfeld een groep grijze mannen het wijze hoofd over gebroken.
Waardoor ik rechtop in bed zat was een bekkenslag halverwege het bizarre arrangement. Een bekkenslag? Hoorde ik dat goed? Een bekkenslag?
Ik bleef rechtop zitten en jawel, aan het eind was er weer een. Het Requiem van Mozart met twee (2!) bekkenslagen. Bekkenslagen!
Het lijkt verdorie wel de dood van een circusdirecteur!

De beste van de rest

Annemiek — Sun, 27 Jul 2008 20:45:43 +0000

Mijn ouders zijn noch wielersportliefhebbers, noch francofielen, dus het drie weken durende reclamefilmpje van het Fransch Verkeerschbureau werd bij ons thuis niet gevolgd. Nadat mijn franse lerares mij een keer ongenadig uitlachte om een spreekbeurt over een boek, is elke kans op enige genegenheid mijnerzijds jegens het franse nihil.
Ware het niet dat bij mijn eerste baan er een tourpoule gehouden werd. Ik zat op een vrij centrale positie en kende dus bijna iedereen in het gebouw. Daardoor was de tourpoule heel erg leuk om te volgen, en ben ik ook maar de echte tour gaan volgen. Toen kwam ik erachter hoeveel strategie er ook komt kijken bij het rijden van zo’n tour. Sindsien volg ik de tour min of meer. Toen mijn musicalvriendjes dus voorstelden een tourpoule te doen was ik voor, helemaal voor. Ik keek wie er vorig jaar goed gereden hadden, hoe de truien verdeeld waren, wie de meest aanvallende rijders waren en ik keek extra naar het jongeren klassement. De beloften van gisteren zijn immers de renners van vandaag. Ik zoog wat aan mijn duim en koos wat mensen uit waarvan ik dacht ze wel eens een etappe konden winnen en besloot dat Flecha mijn kopman was. En dat laatste was mijn domste besluit.
De tour ging van start en er waren al vrij snel twee mannen die ons pouletje aanvoerden en al snel onbereikbaar waren. Uiteindelijk ben ik de beste van de rest geworden. Mijn grote puntentrekker was Kim Kirchen, die in de tourpoule goed voor meer punten was dan Cadel Evans en Carlos Sastre. Ik had de hele top drie in mijn selectie zitten en toch benaderde ik de mannen voorin onze poule niet. Voor volgend jaar de volgende aandachtspunten: de kopman moet een echte kandidaat voor het eindklassement zijn of een goede sprinter en in de selectie heb je niets aan mensen die mogelijk een etappe kunnen winnen, daarvoor is de klassering in de verschillende klassementen te belangrijk. Dus, volgend jaar…..

Over groene zoden en sport

Annemiek — Wed, 25 Oct 2006 22:34:15 +0000

Dat mijn relatie met sport goed is zolang ik achter de buis blijf hangen, is geloof ik inmiddels algemeen bekend. Maar soms kom ik, door mijn weegschaal gedreven, toch in de verleiding om iets aan sport te gaan doen. Zo vertelde collega W. ooit hoe zij haar Golfvaardigheidsbewijs (GVB, niet te verwarren met GVD, hoewel het dicht bij elkaar ligt) gehaald had. Nu heb ik golfen nooit als serieuze optie beschouwd, maar gezien mijn studie kreeg ik opeens het idee dat het geen slecht idee als ik het in ieder geval zou mogen. Ik smoesde er eens over met mede-studenten J. en B. en voor ik het wist hadden we ons opgegeven voor een weekend golfinstructie. Opeens zakte de moed me in de schoenen, maar betaald is betaald, dus ik toog naar de golfbaan in mijn “sportieve” kleding. Voor we daadwerkelijk begonnen riep B. nog: “Ik heb deze club gegoogled en hier kan zelfs een baviaan zijn GVB halen”. Al vrij snel bleek wat ik al wist: ik heb het balgevoel van een blinde kanariepiet. Ik raakte de groene zoden en de lucht vele malen meer dan het balletje en als ik het balletje al raakte, dan ging het alle kanten op, behalve de goeie.
De eerste dag heb ik redelijk overleefd, de tweede dag was een drama. De docent (of de professional heet dat geloof ik) bleek zo’n man te zijn met bovendien erg weinig didactische vaardigheden. Dus er werd alleen tegen me geschreeuwd waarom ik het nu alweer verkeerd deed en enige fatsoenlijke uitleg kreeg ik niet, alleen een opmerking over mijn overgewicht. Toen ik ‘s avonds naar huis reed, bedacht ik me dat ik waarschijnlijk al opgegeven was: als er iemand zou gaan zakken van de groep, dan was ik dat. Op de laatste dag heb ik, op advies van B. en J. de docent aangesproken op zijn didactische vaardigheden en alsnog wat zinnige aanwijzingen gekregen. Het lopen van het examen ging op zich niet eens slecht. Ik sloeg een aantal erg mooie ballen, ook veel bagger, maar dat hoort erbij. Toch was ik na tijd niet verbaasd dat ik het examen niet gehaald had. Ik hield wel een katterig gevoel aan het weekend over, maar dat had meer met die docent te maken, dan met het niet halen van het papiertje. Aan het eind van de middag hebben we nog een pittig gesprek met de docent gevoerd en toen heb ik het hele verhaal maar gelaten voor wat het was. Ik vond het zelfs niet meer de moeite waard om een logje over te schrijven.
Achteraf ben ik nog een keer met collega W. op de driving range wat ballen gaan slaan, en dat vond ik eigenlijk erg leuk.
Gistermiddag werd ik door een lachende B. opgebeld:

“Ben je thuis?”
“Nee, ik zit nog op mijn werk. Hoezo?”
“J. en ik hebben allebei een brief gekregen van die golfclub.”

En waarempel, op mijn drempel lag ook een brief. Ik maakte hem open en daarin zat mijn Golfvaardigheidsbewijs. Met overigens een nummer dat merkwaardig veel overeenkomst vertoond met mijn studentnummer. Maar dat terzijde.

Rolstoel Rugby

Annemiek — Sun, 14 May 2006 21:25:53 +0000

Zaterdagochtend was ik vroeg op pad, omdat ik een tentamen moest maken. Vlak voor Utrecht haalde ik een auto in waar heel groot “Wheelchair Rugby” en de naam van een team op stond. Ik haalde de auto in, maar het woord rolstoelrugby bleef door mijn hoofd spoken. Temeer omdat mijn beeld bij rugby gespeeld wordt door te grote en te lompe mannen en in de auto zat een leuke blonde meid.
Mijn beeld van rugby wordt voor een groot deel bepaald door Asterix bij de Britten en daar mag ongeveer alles. Ik begon me dus ook voor te stellen wat je bij rolstoelrugby allemaal zou mogen doen. Elkaar over gooien? Elkaar uit de stoel trekken? Of zelfs, helemaal cool, rijden in geprepareerde rolstoelen a la Ben Hur?
Ik heb het nog maar even opgezocht op internet. Zo ruig als ik het bedacht heb, was het niet. Maar volgens mij is het wel een stoere sport.

De oogst van een avondje Olympische spelen

Annemiek — Wed, 15 Feb 2006 13:20:52 +0000

Maandagavond heb ik met vriend J., die hier ook wel reageert onder de naam Jacco Löwer, naar de Olympische spelen gekeken. Het was een leuke avond. En ik heb veel verrassende woorden en componisten geleerd. Zo kwam de uitrijboog voorbij, maar ik ben helemaal vergeten waar dat over ging.
Mijn mond viel open bij het commentaar bij het kunstschaatsen voor paren.
Het eerste paar dat we zagen danste volgens de commentator op muziek van (foneties) gieuuseppe verdi, het tweede paar op gieaakoomoo poetsjini (dat ging opeens wel goed). Het derde paar danste op muziek van een griekse componist, toch wel de grootste componist van de 20e eeuw. Ik zat al in mijn geheugen te graven: een groot twintigste eeuws componist uit Griekenland? Kunstschaatsers die op Xenakis….??? Gelukkig werd ik snel uit mijn lijden verlost: Vangelis was natuurlijk die grootse Griekse componist.
Het laatste paar (dat we zagen) danste op muziek van een schimmige Russische componist (hier hoorde je de commentator met toegeknepen ogen naar zijn papier turen) ene Sjastokovitsj.
Kortom het kunstschaatsen was hilarisch. Op de foto het Russische paar dat op Sjos danste. Respect! Kunstschaatsen op Sjos, en het was niet eens de jazzwals.

Sollicitatie

Annemiek — Thu, 08 Sep 2005 08:53:08 +0000

Met schoolzwemmen had ik mijn eerste baantje gezwommen als de rest van de klas er tien gezwommen had. Met hardrennen kwam ik standaard als laatste over finish. Ballen willen niet in mijn handen terecht komen, en willen er niet meer uit als ik ze eenmaal vastheb. Tijdens de judoles vocht ik altijd met mijn zusje, we spraken af wie er mocht winnen, omdat het anders zo zielig voor mij was. Kortom ik ben een sportramp. De spelletjes snap ik wel, en de strategie vind ik leuk, maar met dat lijf van mij ook daadwerkelijk wat doen, dat is een brug te ver. En ik, uitgerekend ik, heb gesolliciteerd op een baan bij een sportkoepel. Gelukkig zie je mijn overgewicht niet op mijn CV, maar het zal wel opvallen dat er in het hele CV geen sportieve prestaties genoemd worden.
Ik houd best van sport, op tv in ieder geval. Ik ben momenteel helemaal gelukkig met het WK honkbal. Honkbal is een heerlijke sport om te kijken. Het één op één gevecht tussen de pitcher en de slagman, de strategie bij het team aan slag en de hechte samenwerking tussen de veldspelers bij een dubbele nul. Ik vind het allemaal prachtig. Ik hoop nog een wedstrijd mee te kunnen pikken, Cuba-Nederland is zondag en er zijn nog kaarten. Ik heb dan in ieder geval een bewijs dat ik wel van sport houd, mocht er een gesprek in zitten.

Uh…

Annemiek — Sun, 14 Aug 2005 08:13:43 +0000

Ik zit bij vrienden en de tv staat aan op de WK atletiek. De 400 meter met het stokje begint en in de eerste serie lopen Zweden en de Bahama’s naast elkaar. “Mmmm, da’s ook verwarrend, twee landen met een blauw-geel pakje naast elkaar”.

De straaljager en de bromvlieg

Annemiek — Sun, 24 Jul 2005 14:23:48 +0000

De etappe van gisteren zou gaan tussen de straaljager en de bromvlieg. Inzet van hun strijd: de derde plaats. De vergelijking van een straaljager en een bromvlieg slaat natuurlijk helemaal nergens om. Als der Jan een straaljager is, wat is Armstrong dan? De concorde? En wat bouw betreft lijkt Jan meer op een bromvlieg dan spijker Michael Rasmussen. Maargoed, het was een spannende tijdrit. Ik heb intens meegeleefd met stresskip Rasmussen, de arme jongen. Hij heeft ongeloofelijk goed gereden deze tour, en ik hoop dat hij het drama van gisteren opzij kan zetten en kan genieten van wat hij wel heeft. Het was prachtig om Basso kapot te zien gaan en het was een genot om naar Armstrong en Ulrich te kijken. De laatste etappe vind ik eigenlijk nooit zo leuk. Beetje erg saai, eerst een gezellige zondagsrit met de familie en dan rondjes rijden op de Champs. Niet mijn kopje thee.
Ik heb weer genoten van deze Tour. Van huis uit ben ik helemaal niet met wielrennen opgegroeid: een ongelovig gezin uit een gereformeerd gebied boven de rivieren, maar ik ben nu dol op de Tour en als ik thuis ben op een tourdag staat de tv aan. Als ik op mijn werk zit dan heb ik of radio 1 aan staan, of ik lees mee op de website van de NOS. Grote vraag is natuurlijk hoe dat zo gekomen is.
Wel, daar is een duidelijk aanwijsbare reden voor. Op mijn vorige werk werd een tourpool georganiseerd, waar ongeveer de helft van het gebouw aan mee deed. Ik niet, ik wist niets van wielrennen en wilde dat graag zo houden. Maar ik wilde ook graag mijn collega’s in de pool volgen en van de weeromstuit ben ik de tour zelf gaan volgen. Het rare is dat mijn ouders (door het pensioen van mijn vader?) ongeveer tegelijkertijd de tour zijn gaan volgen. Dus nu praten we elkaar regelmatig bij, terwijl vroeger thuis het woord wielrennen nooit viel. Soms volg ik sporadisch de ronde van Spanje, omdat ik nou eenmaal dol ben op het rode, droge landschap, maar verder is het niet zo dat ik groot wielrenliefhebber ben. Maar de tour is en blijft de tour.
Laatst kwam ik mijn krantenknipseltjes weer tegen en naast een berichtje dat ik (met vele anderen) een lintje had gewonnen op de plaatselijke manege, stond een verslag van een lokale wielerwedstrijd die (weer) was gewonnen door Erik Dekker. Maar da’s een detail.