Wat een voordeel en wat het nadeel is van het hotel is dat het in een oud Sevillaans woonhuis is. Het is een voordeel omdat het prachtig is en omdat het gebruik maakt van de traditionele manier van koel bouwen. Deze manier van bouwen bestaat uit kamers rondom patio’s. Soms zijn dat grote patio’s, zoals de centrale, inmiddels overdekte, patio van het hotel. Elk huis, flat of gebouw heeft ook kleine patio’s die eigenlijk meer luchtgaten zijn. Zo heb je wel licht, maar schijnt de zon niet naar binnen en blijft het binnen dus relatief koel. Het nadeel daarvan is dat deze kamers met onze Noordeuropese ogen kamers zonder uitzicht zijn, het voelt alsof het tweederangs kamers zijn. Het hotel heeft wel kamers die uitkijken over de Alameda. In onze ogen zijn dat de mooiere kamers, maar ze hebben twee nadelen: door de zon moet je de matten eigenlijk altijd dicht laten waardoor je weinig natuurlijk licht hebt in de kamer en ze kijken uit op de Alameda met alle cafés die er zitten. Spanjaarden, of eigenlijk Sevillanen, komen ‘s nachts, als het koel is tot leven. Houd er rekening mee dat de terrassen tot ver na middernacht bevolkt zijn en dat er nog uitgebreid en geanimeerd gegeten wordt.

Voor meer (meningen over) hotels, kijk ook op het Sevilla-forum (in het Engels).

Vanaf het Alcazar loop je zo naar het Parque Maria Luisa waar nog paviljoenen staan van de wereldtentoonstelling van 1929, ook steek je zo door naar de rivier de Guadalquivir. Een uitdaging is om tussen de kathedraal en de rivier de Torre de plata te vinden. Zijn grote broer, de Torre del Oro, staat direct aan de rivier en is niet te missen. Bij deze torens leverden de Zuidamerikavaarders hun zilver (plata) en goud (oro) af voor het koningshuis. Sevilla was in die tijd een belangrijke havenstad.

Aan de andere kant van de kathedraal ligt de Barrio de Santa Cruz, de oude Joodse wijk. Een heerlijke wijk om gewoon doorheen te dwalen, en de weg kwijt te raken. Een pilsje drinken bij een cafeetje, mensen kijken, in de schaduw van de smalle straatjes even bijkomen van de hitte van de stad. Het ongeneerd rond lopen en verdwalen is in het hele centrum de moeite waard. Het is soms wel lastig om de weg weer terug te vinden, omdat de straatjes overal smal zijn en de kaart net zo’n wirwar is als de echte stad (tip: google maps op je mobiel). In Santa Cruz vind je het Museo Flamenco van Cristina Hoyos, voor flamencoliefhebbers en -geinteresseerden. Alle exhibits met beeld en muziek geven een goed overzicht van de verschillende stijlen en de geschiedenis van de dans.

Twee plekken die ik zeker zou bezoeken in Sevilla zijn het Casa de Pilatos en het Palacio de Lebrija. Het Casa de Pilatos is het paleis van een adelijke familie. Zij hebben in de loop der jaren in allerlei stijlen een indrukwekkende stadswoning met allerlei binnentuinen gebouwd. Het Palacio de Lebrija is ingericht door de hertogin van Lebrija (een dorp tussen Sevilla en Cadiz). Haar man, de hertog, overleed toen ze nog vrij jong was, en ze had geen kinderen. Ze heeft haar leven veel gereisd en veel kunstschatten verzameld. Veel kunstschatten uit de Romeinse opgraving onder de rook van Sevilla, Italica, waren er waarschijnlijk niet meer geweest als zij ze niet gered had.

En er is natuurlijk een heleboel meer te zien: de Fabrica de Tabacos (nu de rechtenfaculteit), waar de Carmen van Bizet zich afspeelt, de muur en de maagd van de Macarena, de Alameda de Hercules, La Maestranza, het Museo de Bellas Artes, Triana… Probeer vooral niet alles te zien, maar leef mee in het ritme, voel de stad, leef op straat, als een deur open staat, kijk dan naar binnen of ga naar binnen: prachtige kerken, mooie patio’s. Dat is wat Sevilla een interessante stad maakt.

Dit prachtige plafond dateert niet uit de jaren 70, niet uit de 20e eeuw. Sowieso niet uit de moderne tijd. Het is van voor de verlichting en de middeleeuwen. In Xanten, net over de grens in Duitsland, hebben de Romeinen rond de jaartelling de plaats Colonia Ulpia Traiana opgericht. In de twintigste eeuw zijn de resten opgegraven en zijn een aantal van de gebouwen herbouwd. Ik was er voor het eerst toen ik in 2 gym zat en ben er nu weer eens wezen kijken. En ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik er van vind.

Het park is ruim opgezet. Met beukenhagen zijn de oude stadsmuur, en zo nu en dan ook de muren van de woningblokken, aangegeven. De torens en poorten zijn nagebouwd, maar met wel erg nette bakstenen en betonblokken. Tuurlijk maakten de Romeinen ongetwijfeld ook erg nette bakstenen, maar door het grbruik van beton ga je toch een beetje twijfelen wat nu authentiek nagebouwd is en wat niet. Het park geeft wel een goed beeld van hoe een Romeinse plaats aan de randen van het rijk eruit zag. De ruimte de belangrijkste delen van de stan, de huizen. Maar de informatie in het park is summier en vooral in het Duits.
Na het bezoek aan het park hebben we op de markt van Xanten nog lekker even wat gedronken. En dat is een bijzonder aangename plaats om te vertoeven. Xanten ligt eigenlijk maar net over de grens, maar het is toch onmiskenbaar buitenland/duitsland. En dus hebben ze er goed bier, en voor de Bob lekkere koffie. Ze serveren overigens wel merkwaardige spijzen daar in Duitsland. Al mijn foto’s staan hier.

Gisteren zijn we uit geweest met onze afdeling. Met een kudde gezellige brabo’s sjokte ik door onze hoofdstad, waar we een rondleiding kregen over de Wallen. Ik heb me bij deze rondleiding als echte toerist gedragen: camera op de buik, om van alles foto’s te maken en we hebben uiteraard uitgebreid over het fietspad gelopen. Je inleven in je rol heet dat. Hoewel ik veel van de informatie die tijdens de rondleiding gekregen had, ook ooit op school gehoord heb, was dit erg leerzaam. Zo weet ik nu dat een gemiddeld hoerenbezoek 6 minuten duurt en 25 euro kost. De dames huren hun raam voor 8 uur en dat kost tussen de 100 en 175 Euro.
Na de wandeling en de lunch (in De Waag) een workshop smartlappen zingen in de Schreierstoren en daarna likeuren en jenevers proeven In de Olofspoort. Veel kleurige Oud-Hollandse likeuren passeerden de revue en we kregen bij alle drankjes een kort verhaaltje over wanneer ze gedronken werden. Na de verhalen mochten we een collega verblijden met een drankje en moesten daar kort bij vertellen waarom dat drankje. Ik kreeg, heel toepasselijk, de likeur “vergeet-me-niet”, ik ben alleen vergeten wat er allemaal inzat. Mijn favoriete deel was sowieso het jenevers proeven: een lekkere oude jenever of een korenwijn valt bij mij beter in de smaak dan de zoete likeurtjes.
Ik heb deze dag schandalig veel foto’s gemaakt en het is duidelijk: drank komt de kwaliteit van foto’s niet ten goede, maar wel de lol die je om er achteraf hebt. Een gecensureerde selectie van mijn foto’s is hier te vinden. Ik ben zelf onder de indruk van Foefers scheve blik op de gebeurtenis.