Amiek » De essentie van het zijn

Gedwongen manisch-depressief

Annemiek — Thu, 04 Feb 2010 21:57:09 +0000

Het lijkt wel of “Hoe gaat het met je?” momenteel de moeilijkste vraag is die je me kunt stellen. Het best sociaal wenselijke antwoord wat ik kan geven, “op en af” is accuraat maar wel met een groot gevoel van understatement. Als je de metafoor doortrekt van de bergen en de dalen, dan lijkt mijn leven momenteel het meest op een bommellandschap, met hoge bergen die bijna recht direct de zee in duiken.
Zakelijk gaat het al een tijdje niet goed, ik hoor bij die ZZP-ers die het momenteel niet goed doen. Daar staat tegenover dat ik momenteel de meest waanzinnige dingen meemaak. Of het een door het ander komt, of dat de kosmos me iets duidelijk wil maken (MAAR WAT DAN?????), geen idee, maar het is bar en boos. Ik heb heel dringend een nieuwe klus nodig. Ik heb momenteel één klus, maar die betaalt niet zo goed dat ik er van kan leven.
Ik heb wat werk gedaan voor een boek over het EU landbouwbeleid en ik mocht voor de presentatie naar Brussel. Hartstikke leuk en toen zat ik dus opeens te borrelen met een oud-minister van Financieen en de directeur Economie van de SER en dat was leuk en boeiend. Leuke verhalen over politiek, die politiek opeens een menselijk iets maakten. De dag erna kreeg ik een belastingaanslag die ik met geen mogelijkheid kan betalen. In het weekend en het begin van de week hield ik me bezig met het wegkruipen voor mijn financiele toestand en het met open vizier tegemoet treden van mijn financiele toestand. Van geen van beide werd ik gelukkig, maar het laatste moet nou eenmaal.
Woensdag zette ik alles opzij, voor mijn nieuwe klus toog ik naar Breda. Daar leerde ik andere docenten kennen en werkte ik aan mijn les voor die avond. Ik had er heel veel zin in, maar naarmate de les dichterbij kwam werd ik toch wel zenuwachtig. Vol goede moed begon ik aan de les en eigenlijk ging het best heel redelijk. Het was mijn eerste keer en ik rekende het mijzelf nogal aan dat aan het eind van de les iedereen de concentratie wat begon te verliezen. Achteraf natuurlijk heel gewoon, ze hadden er al bijna twee keer drie uur college opzitten en sommigen hadden ‘s ochtends ook al gewerkt. Ik kan voor de volgende keer nog wel wat dingen verbeteren. Dus moe en voldaan ging ik naar huis.
Vandaag had ik de hele financiele formulierenhandel in huis, dus daar heb ik me mee bezig gehouden. Niet iets om vrolijk van te worden. Bovendien hing het Zwaard van Damocles, het bezoeken van uitzendbureaus, nog boven mijn hoofd. En net toen ik het weer helemaal niet zag zitten, kwam er een mailtje binnen van het castingbureau waar ik ingeschreven sta. Peter Greenaway gaat een hommage aan Botero maken en hij zocht nog dikke mensen die mythologische figuren wilden zijn in de film. Dat wil ik wel hoor. Cool! Greenaway, en je krijgt nog geld ook! Dus ik mailde terug dat ik beschikbaar was. Bij herlezen las ik pas nadat het wakend was, maar ach, who cares, Greenaway en Botero, dat was de charme.
Het bezoek aan de uitzendbureaus was niet leuk: zij hebben ook niks en je moet minimaal zes maanden beschikbaar zijn. Ik kan niet liegen, ik kan niet zeggen dat ik zo lang beschikbaar ben, terwijl ik dat heel nadrukkelijk niet ben. Bovendien hadden ze eigenlijk ook niets voor zes maanden. Aan inschrijven deden ze al niet meer, ik moest de website maar in de gaten houden.
Thuis lag er een mailtje van het castingbureau. Of ik een naaktfoto wilde sturen voor meneer Greenaway, zodat hij de casting kon doen. Tja, die heb ik nu niet echt liggen. Dus pakte ik het statiefje en maakte met de zelfontspanner wat foto’s. Vreselijk. Ze zijn weg, nu is het afwachten of ik mee mag doen. Ik ben in ieder geval dik genoeg…

Even een zijweg wat betreft de bergen en de dalen: met de korst op mijn kop gaat het goed. Hij heeft momenteel een beetje een krater, maar hij wordt steeds kleiner. Pfew. Was natuurlijk wel te verwachten, maar het is toch fijn als het klopt.

Kou

Annemiek — Sun, 03 Jan 2010 20:52:34 +0000

Ik houd niet van koud. Ik heb momenteel vooral zin in een winterslaap. Vooralsnog blijf ik wakker, maar het liefst in deze situatie.

Alleen

Annemiek — Mon, 01 Dec 2008 20:59:03 +0000

Het is geloof ik wel duidelijk dat ik het heerlijk heb gehad in Sevilla. Ik zat in huis bij mijn docent en zijn vriendin. Mijn docent was Spanjaard, uit een dorp ten zuiden van Sevilla. Zijn vriendin, N., was francaise. En samen waren ze gewoon een erg leuk, spontaan, gezellig en verliefd stel. Het dagelijks leven met hun was aangenaam. ‘s Ochtends wat rommel en chaos om N. naar haar werk te krijgen (die was drukdrukdruk en bijzonder verkouden). Daarna aten mijn docent en ik wat en gingen aan het werk. Om 14’00 aten we met zijn drieen, meestal een door mijn docent gekookte maaltijd, op de bank voor de televisie. Omdat de Sevillaanse huizen op de hitte gebouwd zijn in plaats van op Hollands lekker weer, was het binnen nogal koud. Dus op de bank lagen plaids en ging het eten over in een soort communaal middagtukje op de bank onder plaid.
‘s Middags (vanaf een uur of vijf) ging ieder zijns weegs. N. weer aan het werk, mijn docent vaak ook en ik zwierf door de stad of deed andere dingen (schoolactiviteiten: paella maken, flamencoles of gewoon wat werken via de internetverbinding van school). ‘s Avonds kwamen we allemaal zo ergens tussen 9 en 10 weer thuis en aten nog een broodje en praatten over wat we die dag gedaan hadden. Kortom een erg huiselijk en gezellig verblijf.
Wat dat betreft stond mijn thuiskomst daarmee in schril contrast. Mijn katten waren heel blij me te zien, daar niet van, maar ik werd verkouden, het was een zootje (restant van een lekkage voor ik weg ging) en alles wat ik nog moest / zou moeten doen viel als een blok bovenop me. Op woensdag ging ik weer werken en de secretaresse en ik waren alleen. Ik weet niet eens meer waar we het precies over hadden, maar het ging over het feit dat ik alleen was en dat trok ik dus even helemaal niet. Bweeeeeeh, daar ging ik. De secretaresse schrok helemaal, want ik ben immers altijd zo vrolijk. Naja, nu dus even niet. Uiteindelijk kan ik het allemaal wel rationaliseren en ging het wel weer. Toch heb ik de hele week een soort kater gehad. Uiteindelijk heb ik twee keer bij mijn favoriete restaurant hier in Wageningen gegeten (erg gezellig personeel en goed eten) en ben ik eigenlijk vooral bezig geweest niet thuis te zijn. Kennelijk heeft dat weekje gezelligheid er toch wat harder ingehakt dan ik eigenlijk zou willen. Ik heb al wel weer een ticket geboekt, ik ga gewoon in een hotel of naar mijn vriendinnetje in Jerez.

Kaboutertjes

Annemiek — Mon, 15 Sep 2008 18:59:53 +0000

Vroeger dacht ik dat kaboutertjes verantwoordelijk waren voor het gaan der dingen. Ik wist natuurlijk min of meer wel beter, maar ze maakten het werken der dingen gewoon zo lekker aanschouwelijk. De kaboutertjes zaten in lange tafels in mijn lijf om mijn eten om te zetten in dat wat ik achterlaat op het toilet. Ze maakten licht in de lampen, ze zorgden dat de wielen van mijn fiets draaiden en gaven berichten in de telefoon door. Een heel duidelijk en overzichtelijk wereldbeeld had ik. En ik denk veel kinderen met mij. En hoewel ik tegenwoordig eigenlijk niet meer geloof in kaboutertjes (opgroeien is zooooo saai), twijfelde ik vanochtend een moment.
Ik was op het web en opeens zei Firefox tegen mij:

De netwerklink werd onderbroken tijdens het onderhandelen over de verbinding. Probeer het opnieuw.

“Zie je wel”, dacht ik in een onbewaakt ogenblik “er zitten gewoon kaboutertjes in je PC en die moeten voor allerhande bewerkingen onderhandelen met andere kaboutertjes. En als jouw PC de beste kaboutertjes heeft, heb je de minste computerproblemen. Of als je het meest begrip hebt voor de noeste arbeid die kaboutertjes afleveren, dan werken ze harder voor je.” En even zag de wereld er weer mooi uit.

Lief

Annemiek — Fri, 27 Jun 2008 14:49:51 +0000

Vandaag kreeg ik weer een afwijzing, ik was te zwaar voor de functie. Te licht, te zwaar, ik word er werkelijk gallisch van. Het lijkt wel of ik nooit goed genoeg ben. Ik voel me leeg en besluit een hangdagje in te lassen. Even geen schuldgevoel over niet genoeg studeren, gewoon janken om het feit dat ik wel mijn best doe, maar niet afval en niet proberen om alles goed te doen. Gelukkig is het ultieme jankprogramma op tv: Memories. Ik ben altijd een beetje jaloers op die mensen die echt grote liefdes gehad hebben. Ik heb wel een paar vriendjes gehad, maar ik heb altijd het gevoel geweest dat ik voor hun een tussendoorvriendinnetje was. Ik heb nog nooit een relatie gehad en nog nooit het gevoel dat iemand onvoorwaardelijk van me hield. Tijdens het programma van vandaag vertelt een vrouw over een grote liefde in het verleden, ze vond zijn brieven terug en is bij herlezing verbaasd dat zijn liefde zo onvoorwaardelijk was en zo voor haar. Toen ze in de relatie zat beleefde ze dat niet zo, achteraf denkt ze dat dat komt omdat ze nooit geleerd had van zichzelf te houden.
Onwillekeurig denk ik terug aan Carlos, mijn Spaanse vriendje. Hij was mijn vriendje voor twee maanden. Twee bijzonder intensieve maanden in de meest romantische stad ter wereld, Sevilla. We lieten altijd overal briefjes voor elkaar achter, een handige manier van communiceren in het pre-mobiele-telefoon-tijdperk. En zo schreef hij ooit een gedichtje voor mij dat ik al die jaren bewaard heb. Heel klein opgevouwen in een doosje van een fotorolletje. Het is altijd meeverhuisd, onderin een doos blijven zitten en heel soms maakte ik het doosje open en las het gedichtje, vouwde het weer op en stopte het weer weg. En in de moderne google-tijd durfde ik het nooit te google-en, uit angst dat hij een gedicht overgeschreven had. En ergens weet ik wel dat dat niet uitmaakt, want hij heeft ervoor gekozen het voor mij op te schrijven. Maar dat is ratio en zo voelt het niet.
Inmiddels heb ik besloten dat het een te lief gedichtje is om opgevouwen in een doosje te laten zitten. Dus heb ik het tevoorschijn gehaald uitgevouwen en in een lijstje gedaan. Het lijstje ligt vooralsnog in de logeerkamer waar ik nooit kom, maar het is al een stap verder dan onderin een oude verhuisdoos.
Toen ik Memories zag en aan Carlos dacht, besloot ik het gedichtje naar de woonkamer te brengen en te delen met de wereld. Ik heb wat zinsnedes gegoogled en niets gevonden. Dus…

Sometimes,

a smiling sun
shines through your window
to say “hello” to you.

Sometimes,

a sleepy moon
winks an eye for you
with an open invitation
to happiness and joy.

Sometimes,

life suddenly blooms,
like a rose before your eyes
displaying her charms
like a princess.

Sometimes,

something simply happens,
and life is great.

Sometimes,

you happen, Annemiek.

Carlos, 16-XII-89.

Bizar

Annemiek — Tue, 12 Feb 2008 22:05:06 +0000

Viavia kwam ik ooit op “Mijn beste dag”. Mijn dagen waren nogal bagger, dus vond ik het onzin, alleen deze week waren mijn dagen opeens goed. En dat zal ik weten. Gisteren had ik zangles, en mijn zangjuf en ik dachten altijd dat een F het laagste was wat er bij mij op zat. Niet dus, ik zong zomaar opeens een Cis. En aan de bovenkant kwam ik tot een B. Bijna drie oktaven! Bizar. Vandaag nam ik afscheid van mijn collega’s van de plek waar ik twee jaar gewerkt heb. Ik heb bonbons voor ze gemaakt die geloof ik wel goed aankwamen, ook die met gember. Het was leuk en gezellig en ze waren lief. Daarna in de auto naar Sevilla. De autorit ging goed, de vlucht (met het vliegtuig, niet met de auto) ging goed, de landing ging goed en ik vond het plekje in het leuke hotel dat ik op het oog had. Het ligt in het buurtje waar ik vroeger gewoond heb, dus ik heb vanavond lekker rond gewandeld en herinneringen opgehaald. Ik blijk in mijn kamer gratis Wifi te hebben en toen ik alle instellingen goed had zat er een mailtje in mijn mailbox of ik in Ahoy wil spelen in april. Tja, wat zeg je daarop? Geen nee in ieder geval.
Ik heb nog geen bewijsfoto dat ik echt in Sevilla ben, daarvoor was het te donker. Wel een foto van mijn kamer. Morgen meer!

Jaja

Annemiek — Fri, 11 Jan 2008 01:53:55 +0000

Vers uit de kroeg, met een noemenswaardig aantal Glenfiddich, overdenk ik mijn leven. Er zijn herhalingen van het sportjournaal en dwdd. Aan het eind van dwdd zie ik Jort Kelder en om de een of andere (dronken) reden motiveert mij dat genoeg om een heel sportjournaal te kijken om de volgende herhaling van dwdd te zien. Ondanks of dankzij de hoeveelheid alcohol was de avond leerzaam op het gebied van

het al dan niet zijn van relaties
de schaalfixatie van universiteitsmedewerkers
de carrieredromen en -wensen van anderen en mezelf

Afgelopen week liep ik langs het uitzendbureau op zoek naar een klus en ik liep ongeveer weg met een vaste baan, ondanks dat ik expliciet gezegd had dat ik geen vaste baan wilde. Het is dus weer even tijd voor wat soulsearching en formulering van wat ik wel en wat ik niet wil. Nar de schaalfixatie: geen vaste baan en al helemaal niet bij een universiteit….

Euh…

Annemiek — Mon, 26 Nov 2007 22:26:38 +0000

Volgens de rekening heb ik minimaal 4 jonge borrels en dus waarschijnlijk evenzoveel amsterdammertjes (dat krijg je als je kopstootjes drinkt). Maarrrrrrr!
Ik heb een regisseur voor mijn ideale (opera-)project, ik weet wie eigenaar is van mijn ideale uitvoeringslocatie en morgen mail ik met mijn favoriete dirigent.
En, shit, ik ben teut, maar wat is het leven mooi!

Ik? Raar?

Annemiek — Sun, 22 Jul 2007 19:30:29 +0000

Soms ben ik bang dat ik in mijn eentje een beetje ga lopen kluizenaren of het rare kattenvrouwtje wordt. Nu moet ik heel eerlijk bekennen dat ik niet zo heel erg mijn best doe om dat te voorkomen. Vrijdag fietste ik met gezwinde spoed naar het station, maar kreeg het toch voor elkaar mijn trein (net) te missen. Gelukkig ben ik zo in de aanloop naar mijn scriptie veel aan het lezen, dus ik ging op een bankje zitten en dook in mijn artikelen. Ik besloot wel goed op te letten, want de dag ervoor was ik met mijn hoofd nog bij het artikel spontaan in de verkeerde trein gestapt. Tijdens een van mijn momenten van verwilderd opkijken zag ik uit mijn ooghoek dat ik mijn shirt verkeerd om aan had. Tja, wat doe je dan op het station? Niets. Maar op mijn werk dook ik direct het toilet in.
Na een lange werkdag, een treinreis en wederom een fietstoch plofte ik vermoeid op de bank neer. Ik deed wat elke werkende vrouw als eerste doet na een dag werk: hakken uit. Nadat ik op de bank heb genoten van een Campari tonic dient het volgende project zich aan. Helaas is de koelkast leeg en alle pannen vies, dus ik besluit frietjes te gaan halen. Vertwijfeld kijk naar mijn voeten, die krijg ik natuurlijk nooit meer in mijn schoenen gewurmd. Dus loop ik op mijn blote naar buiten, lekker door de plassen over de natte straat. Op de parkeerplaats wordt ik aangesproken door een oudere vrouw. “Lekker he, op blote voeten” zegt ze. “Ja, nou”, beaam ik. “Maar het mag niet, he?”, vervolgt ze, waarop ik alleen maar, heel adrem, kan zeggen: “Van wie niet?”. Ze schrikt van mijn reactie en mompelt iets over glas en eigen verantwoordelijkheid. Volgens mij ben ik hard op weg de dorpsgek of anders in ieder geval de buurtgek te worden.

Te lang

Annemiek — Sat, 09 Dec 2006 20:52:33 +0000

Zo.
Ik heb twee weken vrij. Een tijdje geleden kwam ik erachter dat ik mijn tentamens dit weekend zou hebben en dat de colleges pas weer in januari zouden beginnen. Toen bleek dat ik half december geen her voor accounting hoefde te doen, besloot ik tussen mijn tentamens en de kerstdagen naar Spanje te gaan. Het masterplan was om met een lege auto heen te rijden en met een auto vol wijn, sherry, amandeltjes, lekkere gedroogde ham, chorizo, en kerstzoetigheden terug te komen. Ik liep me hier al weken op te verheugen, tot Ming me twee weken geleden droevig aankeek toen ik wéér weg ging naar college/werk/vrienden/muziekles. Ik weet het, het is mijn invulling, maar ik begon een beetje op te zien tegen het weggaan en wilde eigenlijk vooral rust en ontspanning.
Toevalligerwijs kreeg ik ook nog een mailing van de Pearle, ging ik erheen (altijd alleen om te kijken), besloot ik geen geld te hebben voor één, laat staan twee brilen, kreeg ik de dag erna mijn verzekerigspolis die met ingang van volgend jaar opeens veel meer bril vergoedt, kreeg ik een goede deal van de Pearle en pas volgend jaar de definitieve rekening. Het resultaat is dat ik nu vrij ben, niet naar Spanje ga en waarschijnlijk komende week mijn twee brillen op kan halen. Prioriteiten stellen noemen ze dat.
Ik ben blij dat ik vrij ben, maar heb het gevoel dat mijn jaar eigenlijk net een week te lang duurde. Het gevoel van werk dat je niet af krijgt, trainingen buiten de deur, twee tentamens als een zwaard van Damocles, het werd me allemaal even te veel. Ik heb dus mijn tentamens laten schieten en geniet nu van mijn vakantie. Eindelijk de zaterdagkrant lezen en een aantal afleveringen van Six Feet Under bekeken. Gewoon een dag waarop alles mag en niets moet. Morgen mag ik met een paar medestudenten uit eten. Het is mijn bedoeling om weer een beetje te gaan loggen, het is hier niet zo stil omdat ik niets mee maak, maar omdat ik geen tijd (en energie) heb om het op te schrijven.

Sometimes,
	a smiling sun shines through your window to say “hello” to you.
Sometimes,
	a sleepy moon winks an eye for you with an open invitation to happiness and joy.
Sometimes,
	life suddenly blooms, like a rose before your eyes displaying her charms like a princess.
Sometimes,
	something simply happens, and life is great.
Sometimes,
	you happen, Annemiek.
	Carlos, 16-XII-89.