Toen ik bij mijn ouders was, lag daar een kerstkaart klaar voor Elsa in New York. Ik was verbaasd dat Elsa nog leefde en dus besloot ik ook een kaart te sturen. Tegen beter weten in googlede ik Elsa op internet. Elsa is de dochter van de broer van mijn grootvader (ja, bent u er nog?) en toen ik in 2001 bij haar in New York logeerde, woonde ze nog in het appartement waar ze kwam wonen toen ze aankwam in New York vanuit Nederland. Dat was in 1919, dat weet ik uit het artikel dat ik vond toen ik haar googlede. Toen ik het artikeltje gevonden had, twitterde ik dat ik mijn achternicht gevonden had, maar dat ik niet zeker wist of de dochter van de broer van mijn grootvader ook echt een achternicht was. Vervolgens reageerde de dochter van mijn neef (de zoon van de broer van mijn vader) dat het dan toch wel een achterachternicht moest zijn. Dat vroeg om eens nakijken hoe dat nu eigenlijk zat met familie van familie (van familie). Een achternicht is de dochten van een neef of nicht of van een oom of tante van je vader.
Dus ik twitterde met mijn ene achternicht, over mijn andere achternicht. “Best bijzonder”, dacht ik, “Twee achternichten die ongeveer 75 jaar schelen.” En toen ik nog even doormijmerde over het onderwerp, realiseerde ik me dat mijn neefje van mijn moeders kant een dochter van twee heeft. Er zit 100 jaar tussen mijn achternichten. Wauw.

De foto bovenaan het logje is vooral een mooie illustratie. Het jongetje tussen de ouders is Guillaume Frederic, mijn overgrootvader. En omdat iedereen nu waarschijnlijk helemaal de weg kwijt is, hieronder een schematische weergave van de familieleden in dit stukje (en ja er zit een ctrl+c ctrl+v fout in).

In mijn hoofd was ik al werktekeningen aan het maken en een productieplan. Ik liep het lijstje van gereedschappen die ik nodig had langs en er was veel wat ik niet had. Ik ging naar de Gamma en besloot dat het totale bedrag van missende gereedschappen (decoupeerzaag, grote gaten boor) en materialen (multiplex en haakjes) te hoog was, dus onverrichter zake ging ik weer naar huis en ik bedacht wie ik kende met een decoupeerzaag en een grote gatenboor. ‘s Avonds belde ik mijn vader. Natuurlijk mocht ik de decoupeerzaag lenen, en natuurlijk ook de grote gaten boor, maar als ik dan toch kwam, dan kon ik die boom toch net zo goed daar maken?

Dus toog ik naar het noorden met een flinke plaat multiplex, extra zaagjes, haakjes en spijkertjes. Ik had beloofd van te voren een tekening te maken, maar daar was het niet van gekomen. Bovendien heeft mijn moeder allemaal knutselboekjes en daarin verwachtte ik een mooie tekening van een boom. De tekening was inderdaad snel gevonden, dus ging ik in een hoekje van de woonkamer op de vloer de tekening uitvergroten. Ondertussen waren mijn ouders ook bezig in het huis en het gaf het oude gezellige kerstgevoel terug. Ik herinner me de dagen rond kerst van vroeger thuis vol creativiteit. Met de oude vloer van een gymzaal (linoleum) en een oude pers veranderde de woonkamer in een drukkerij en maakten we onze eigen kerstkaarten, we maakten zelf kerstversiering, we hebben ooit met zijn allen het Kabouterhuis (van Rien Poortvliet) in elkaar gezet en ik mocht altijd koekjes of taarten bakken. Het klinkt wat idyllischer dan het was, want er kwam altijd een moment dat we elkaar de hersens insloegen, maar dat hoort geloof ik ook een beetje bij de Oud-Hollandsche kerstsfeer.

Toen ik mijn tekening af had heeft mijn vader me geholpen met het zagen van de boom. Ook dat ging weer ouderwets gemoedelijk, om de beurt zagen en ondersteunen, overleggen over hoe het aan te pakken en samen genieten van elk mijlpaaltje. Na een middag en een ochtend zagen en boren was mijn boompje af. Ik heb dus nu een eigen, echte zelfgemaakte kunstkerstboom. Ik ben er helemaal blij mee, want ik kan hem gewoon versieren, maar ook leeg laten: de gaten zijn ballen en bieden ruimte voor ballen. De gaten bieden ook leuke doorkijkjes: als je de voorste leeg laat, zie je de bal van de gaten erachter. Het is geen net-alsof-kerstboom, maar bijna een Bruna-achtige boom. Als hij ooit verkleurt of lelijk wordt, kan ik hem verven. Kortom, ik ben de komende 20 jaar gereed voor de kerstdagen.

Beste Just,
Hartelijk dank voor je telegrafischen gelukwensch met onzen 40sten trouwdag. We vierden hem met de kinderen en kleinkinderen in Larchmont, waar Willem en Erik vlak tegenover elkaar wonen. Elsa was de eenige die ontbrak. Zij is nog in Engeland, wachtend op reisgelegenheid. Die is moeilijk te krijgen, want de terugkeerende soldaten gaan natuurlijk voor. Van Just en Fie hoorden we dat je in het Amersfoortsche concentratiekamp gezeten hebt en je beproeving manmoedig hebt doorstaan. Waarom vertel je ons niet een en ander van die ervaring. Je krijgt uit Den Haag, door mijn vriend S., een flacon met 100 Vitamin tabletten (rinicaps) toegestuurd. Neem er één van per dag, dat zal je goed doen. Anne heeft 2 jaar geleden een aanval van longonsteking gehad, en kreeg die rinicaps, na haar herstel, door den dokter voorgeschreven. Ze hebben haar veel goed gedaan. Als ze je zichtbaar helpen stuur ik je meer. Ik ga morgen voor een maand naar New Mexico: om te schilderen en te schrijven in de stilte. In New York is daarvoor nauwelijks tijd.
Met h. gr. A.

• Een flyer die bij alle private adressen in de binnenstad van de werkstad bezorgt moet worden. Bezorger weet van niets, bij nabellen weten ze het wel, en halverwege blijken ze te weinig te hebben. Zucht.
• Een vage avond in de kroeg de avond ervoor.
• Het weekend ervoor de complete eerste serie van 24 op DVD kopen. Spannend….
• Twee lopende sollicitaties: onderwijsvoorlichting in Utrecht en onderzoeksvoorlichting in Wageningen. Allebei ervaring mee en beide leuk om te doen.
• Een kistje dat ooit van je vader geweest is geweest, dat je van je moeder kreeg, alleen heeft ze ooit de sleutel weggegooid.

Het kistje brandde in mijn (onder)bewustzijn en aan het eind van de middag ben ik ermee naar de schoenmaker geweest.

-”Ehm, schoenmaker, u maakt toch ook sleutels?”
-”Ja, hoezo?”
-”Nou, eh, ik vroeg me af, molt u ook sloten?”
Grote grijns en bij het zien van het kistje mompelt hij iets van een makkie, en dat het slot wel kapot gaat.
Hij houdt het kistje onder een apparaat, zo dat de vonken er vanaf springen.
-”Weet je wat erin zit?”
-”Geen idee, spullen van mijn vader die al 35 jaar dood is.”
We maken het kistje open en stapels oude papieren en foto’s komen te voorschijn.
-”Leuk, je moet wel alles bewaren hoor!”
-”Zal ik doen, bedankt voor de moeite.”

In het kistje vond ik allemaal papieren uit de periode 40-55. De trouwkaarten van mijn oom en tante, de geboortekaartjes van mijn neven en nichten, een foto van het koningshuis met de kinderen, foto’s van voor mij volslagen onbekenden, een stuk lak om dingen te verzegelen, herinneringsmunten, een zakmes en de familiestambomen die mijn vader ooit gemaakt heeft. Op de foto het kistje met alle papieren en de trouwfoto van mijn grootvader en -moeder.