Amiek » Dagelijks

Vroeger

admin — Thu, 14 Jul 2011 20:51:32 +0000

En toen was er opeens een mailtje van mijn eerste basleraar met een hele oude foto.

Stoppen

Annemiek — Tue, 05 Jul 2011 16:04:30 +0000

Van mijn oude tante erfde ik een naaitafel. Niet een tafel om de naaimachine op te zetten tijdens het naaien, maar een soort bijzettafel met daarin een grote naaidoos. Ik heb mijn, beperkte, naaivoorraad toegevoegd aan de uitgebreide collectie die mijn tante had. Door werk en studie heb ik al jaren niet echt meer genaaid, maar door die naaitafel, repareer ik wel meer dan ik ooit deed.
Zo ruimde ik vandaag mijn kleerkast op, en zag dat mijn erg handige zwarte vestje een gat had. Zeker als ik er iets lichts onder aan heb, dan valt het gat op.
Gelukkig schoot de naaitafel me te hulp: mijn tante had een stoppaddestoel en verschillende kleuren stopwol. Hoewel de kleur niet helemaal zwart is en de stopwol een duidelijk andere structuur heeft dan de wol van het vestje, heb ik toch het gat gestopt. Het vestje valt vrij los om het lijf en het gestopte stuk valt ergens in een plooi. Bij een concert kan ik het vestje in ieder geval weer aan. En eerlijk is eerlijk, het voelt goed, dit soort huisvlijt. Helemaal als je het tijdens de tourfinale doet.

Allochtoon

Annemiek — Wed, 29 Jun 2011 10:38:25 +0000

Toen ik vanmorgen Twitter opstartte bleken een aantal van mijn volgers die nacht allochtoon geworden te zijn, omdat een PVV bedacht had dat ook mensen die derde generatie zijn als allochtoon aangemerkt zouden moeten worden. Gelukkig ben ik de meest Hollandse persoon die ik in mijn omgeving ken. Ik stam af van een Schiedamse jeneverstoker in de 17e eeuw, volgens overlevering ook van Vadertje Cats, wat kan mij gebeuren?

Nou, best wel wat. Want ik ken alleen de stamboom van mijn vaders kant goed. Bij mijn moeder stopt het eigenlijk bij haar ouders. Nou zijn die net zo lelieblank als ik, alleen wel geboren in
Surabaya. Dat is ook de grote beperking die ik heb bij het uitzoeken van dat deel van mijn stamboom: ik kan nergens geboorteregisters etc. vinden van Surabaya. Maargoed, zij waren kinderen van goede kolonialen, ik kon me dus niet voorstellen dat ik derde generatie allochtoon zou zijn.
Maar bij nadere bestudering blijkt niets minder waar te zijn: ook ik ben allochtoon. Vind het bijna misplaatst dat ik als witneust der witneuzen de geuzennaam mag gebruiken, maar technisch gezien ben ik allochtoon.

Punk

Annemiek — Sat, 18 Jun 2011 20:39:58 +0000

Ik groeide op in een middelgrote gemeente in Drenthe. Niks bijzonders, en ja Drenthe loopt wat achter, maar dat betekent niet dat je er niks kunt leren. In tegendeel. Eind jaren tachtig liep er in Hoogeveen nog een punkster rond. Dat was bijzonder want volgens wikipedia had punk zijn hoogtijdagen in de jaren 70 en een opleving in de jaren 90. “Onze” punkster was dus een trendsetter, een achterlopen of gewoon een anachronisme. Ik gok op het laatste.
Het was geen spectaculaire hanekampunkster, meer een anarchistische, oude-kapotte-kleding-punkster. Maar ze was onze punkster.
Uiteraard had ze ook kistjes en meestal droeg ze in die kistjes geen veters. Mijn vader was zo helder dat hij haar ooit eens gevraagd heeft waarom ze geen veters in haar kistjes droeg. Het antwoord was even eenvoudig als briljant: haar kistjes zaten zo verschrikkelijk lekker als ze na een tijd zonder veters, er weer eens veters in deed.
En soms, heel soms duikt onze punkster weer op in mijn gedachten. Als ik iets moet doen wat niet leuk of niet fijn is. Dan is het extra lekker als het daarna weer gewoon is.

Memorabele verjaardagen

Annemiek — Tue, 14 Jun 2011 11:01:24 +0000

Op de een of andere manier gaan verjaardagen door elkaar lopen als je ouder wordt. Alle kinderfeestjes zijn een brei, de familie op bezoek, taart met collega’s, het zijn eigenlijk altijd min of meer vergelijkbare gebeurtenissen. Wat maakt nou een memorabele verjaardag? Mijn tiende verjaardag was memorabel, want toen mocht ik eindelijk op paardrijles, mijn vijfentwintigste verjaardag was memorabel omdat ik toen mijn oudjaarsavond gevierd heb, inclusief oliebollen en vuurwerk. En dan zijn er ook nog de verjaardagen waarvan ik niet meer weer welke verjaardag het was, maar die wel een bijzondere verjaardag waren. Ik herinner mij bijvoorbeeld de verjaardag dat ik van Lissabon naar Álora reisde. Om 10 voor 12 op de avond voor mijn verjaardag werd ik door mijn Portugese vrienden uitgezwaaid. Tien minuten later was ik jarig. Dat was heel erg raar. Ik heb in de trein wat gedoezeld en geslapen en in de loop van de ochtend waren we in Badajoz. Daar had ik een overstap en moest ik twee uur op het station doorbrengen. Badajoz heeft geen spannend station. Ik dekk dat het vrij vroeg was, want in mijn herinnering was het echt uitgestorven. In dit pre-mobiel tijdperk kreeg je geen SMS-jes, geen facebook, geen twitter. Alleen de doodse stilte van het station. Ik raakte met een van de andere overstappers aan de praat en die heb ik toen maar verteld dat ik jarig was, zodat in ieder geval iemand me zou feliciteren.
Ik had nog een paar overstappen en om een uur of tien ‘s avonds kwam ik aan in Álora (Zuid-Spanje), waar ik een veldpracticum had. Omdat er al verjaardagspost naar de kampeerboerderij gestuurd was, wisten mijn studiegenoten dat ik jarig was, dus er was een erg gezellig geimproviseerd feestje.
Ik denk dat vandaag niet in het rijtje van memorabele verjaardagen komt. Gewoon omdat ik helemaal niets aan mijn verjaardag doe. Het meest memorabele is dat allebei mijn laptops een virus hebben. Ik ben eigenlijk de hele ochtend bezig geweest de virussen te verwijderen. Er draait nog een uitgebreide scan en ik moet de systemen nog wel weer goedlopend krijgen, dat gaat vandaag zeker lukken. De hamvraag is alleen: maakt dat een memorabele verjaardag?

Merk

Annemiek — Fri, 03 Jun 2011 13:17:46 +0000

Het grote voordeel van afgestudeerd zijn, is dat ik me ook ongeneerd in de alumnivereniging kan storten. Het alumnigebeuren is georganiseerd in verschillende kringen, zowel op regio als op onderwerp. Ik begon ietwat voorzichtig, een eerste bijeenkomst. Zouden het allemaal van die snelle jongens zijn die het helemaal gemaakt hadden? Helemaal niet, het was enorm gezellig, er waren verse ondernemers en ja, ook mensen die waanzinnige banen hadden en daar erg smakelijk over konden vertellen.
Daarna bezocht ik een bijeenkomst van de marketing- en communicatiekring. Zij hadden een avond met Henry Robben georganiseerd over Personal Branding. Ik was even bang voor een herhaling van het college marketing dat ik tijdens mijn studie bij hem volgde, maar die angst was ongegrond. Het was een leuk, interactief college waarin we allerlei kleine opdrachten kregen.
Een van de opdrachten was om te bedenken als welk merk mensen je zien. Dat klinkt heel logisch, maar is best lastig als je erover nadenkt. Omdat de vraag ging over hoe andere mensen je zien, gooide ik de vraag ook gelijk op Twitter. Zelf kwam ik heel intuitief op Citroen en ik kon er ook een redenering bij bedenken: slimme, elegante en creatieve oplossingen, voor mensen in de creatieve hoek, design, maar niet altijd even betrouwbaar. Het duurde even voor de reacties op Twitter los kwamen. Grappig was dat twee mensen mij ook met een automerk associeerden, alleen dan met een Saab. Collega M was de eerste en eigenlijk had ze dezelfde omschrijving als ik met Citroen alleen met een iets ander einde: “Saab is natuurlijk Zweeds, dus echt betrouwbaar. Dat past ook wel bij je. Jammer alleen dat ze bij het ontwerp van de kontjes de laatste tijd de plank volledig misslaan.” Goed…
Vriend J was de tweede die aan de Saab dacht, en eigenlijk om dezelfde reden als collega M. Alleen voegde hij eraan toe: “Nu moet je alleen nog gered worden een door een Chineesje”. Ik wist dat Spyker achter de overname van Saab zat, maar wist niet dat Chinezen Spyker al twee keer financieel uit de brand geholpen hadden.
J ging gewoon door: “Met jouw voorliefde voor kleine donkere mannetjes zal dat niet zo’n probleem zijn”, ik piepte nog wat terug “Gered worden? Vind je dat ik gered moet worden?”
“Babe, you need saving in every way #rangertweet”
Als je ooit een Stephanie Plum van Janet Evanovich gelezen hebt, begrijp je dat ik toen opgedweild kon worden…

Vallende kwartjes

admin — Sun, 22 May 2011 10:37:50 +0000

Afgestudeerd, klus bijna afgelopen… wat nu? Ben ik nu communicatieadviseur+ of bedrijfskundige? Wat doet een bedrijfskundige? Kan ik nou iets engs worden als consultant? Maar daar heb je ervaring voor nodig, heb ik dat eigenlijk wel? Kan ik met goed fatsoen op mijn veertigste nog in een traineetraject stappen? Paniek! Twijfel! Existentialisme!

Ik besloot het structureel aan te pakken en een carrierecoach te benaderen. We planden een intakegesprek op de snelst mogelijke datum. Gestructureerd als ik ben bleek dat de bouwmaandag van de musical te zijn. Het gesprek was begin van de middag in Eindhoven. Niet heel handig want ik kook altijd voor de bouwploeg (plm 15 man) op de bouwdag en ergens in de loop van de dag moet er meestal ook gesoundcheckt worden met het orkest. Ondanks mijn chaotisch planning lukte het me om enigszins zakelijk gekleed, enigszins op tijd in Eindhoven bij Triceps te zijn (ze hadden de snelweg en de op- en afrit verlegd, anders was ik op tijd geweest).

Ik weet niet wat er die ochtend aan de hand was, maar de coach vertelde me niets wat ik nog niet wist, maar een voor een begonnen de kwartjes te vallen. Mijn droom in de culturele sector te werken is gezien mijn netwerk niet reeel, in plaats van wat ik niet bereikt heb moet ik focussen op wat ik wel bereikt heb en dat CV, dat ziet eruit alsof ik alleen maar doe wat er toevallig voorbij komt. Wat is nou de rode draad? De schilder belde de coach en ze hadden het over eh… wat er geschilderd moest worden? In drie woorden en vier pijlen herdefinieerde ik mezelf. Opeens was ik niet gesjeesd in Wageningen, maar was Wageningen de basis geworden van een uniek profiel waar ik mij de afgelopen 15 jaar verder in ontwikkeld had. Zo! Ik roep nog wel eens dat ik de zwaartekracht van de maan heb, omdat kwartjes bij mij zo traag vallen. Op die dag was ik een zwart gat: de kwartjes hielden maar niet op te vallen…

Nu wacht mij de schone taak om mijn CV te herschrijven naar mijn nieuw gevonden profiel, datzelfde te doen voor mijn website, mijn linkedinprofiel enneh… nou ja, enzo. Ben nu bek af van een geweldige musical week, moet komende week nog even een klsu afronden bij mijn huidige opdrachtgever, maar ik sta te trappelen om te beginnen!

Eén mei

Annemiek — Mon, 02 May 2011 09:08:18 +0000

Goed, Bin Laden is dus doos. Op twitter komen vrij snel de overeenkomst met het overlijden van Hitler op 1 mei 1945, 66 jaar geleden. Tja, het kan verkeren. Ik vraag me dan gelijk af wie er 666 jaar geleden overleed. Dat was Peregrine Laziosi, een monnik die uit boete voor zijn anti-klerikale verleden besloot dat hij 30 jaar niet zou zitten. Later is hij heiligverklaard en zijn naamdag is, jawel 1 mei. En wie werd er 1 mei zalig verklaard? Ik zeg verder helemaal niets meer.

La azotea – good food, good mood

Annemiek — Sun, 20 Mar 2011 12:07:48 +0000

Just one post in English, so Shawn can read my experience.
Since Seville is always somehow in my life, I try to follow the city online as much as I can. I think I found Shawn (@azahar) on Twitter (or did she find me?) during my last stay in town, 1,5 years ago. She was tweeting about eating tapas in Seville (@SevillaTapas) so there was a quick link. I kept following her tweets and her blog. When Dutchies asked me for tips on how to spend their holidays in Seville I started advising them to take one Shawns tapastours, because she knows the spots, but also food translations always remain difficult. And if they would not take a tapas tour, at least the should take a look at her site about tapas bars in Sevilla.

Now that I finally made it to Sevilla we set a date and met for tapas in a small bar she already had written about: La Azotea (roof top terrace), which is in my old neighbourhood. We were early so we could settle ourselves at the bar. The owner came up for a small chat, because he knows Shawn from her former visits.

We ordered some of the new tapas the bar offers.
We started out with small fish, kind of small sardine like on a stick, served with the most delicious mayonaise with blood orange. On the side we had a salad and we just kept ordering: cod with wild mushrooms and a delicious bechamel sauce with scalops, blackpudding (bloedworst!) of Burgos very nicely spiced with cumin and something sweet, pork with cheese (idiazobal) sauce and pistachio’s and a tuna steak. The fun part was that with every new tapa we pulled out our cameras and started the formal part of eating first.

At first I didn’t notice but while we were eating, chatting and making pictures the bar around us had completely filled up. Nevertheless the extremely kind staff had time to chat with us and they told us that La Sexta (extremely commercial television in Spain) was coming to take some shots at the bar. And within half an hour a camera man and a production/editor girl stormed in, interviewed the cook and made all kind of shots around the bar (with us ducking away) and left as sudden as they had arrived. It’s so much fun to meet someone online and then when you finally meet you just chat on like you do online…

Europa in Sevilla

Annemiek — Thu, 17 Mar 2011 22:03:38 +0000

Hoewel ik de stad goed ken en er de weg makkelijk vind, zijn er een paar plaatsen die ik nooit kan vinden, maar waar ik opeens terecht kom. Ik moet altijd veel moeite doen als ik tijdens openingstijden bij het Casa de Pilatos wil zijn. ‘s Nachts vind ik altijd onwillekeurig de weg.
Een andere plek waar ik dat mee heb is de bar Europa. Hij zit sinds 1928 in Sevilla, ik ken hem sinds 1989. Er bewust heen gaan lukt me niet, er opeens zijn wel. Gisteren was ik er opeens. Ik liep eerst nog stug door en was toen opeens bij de Casa de Pilatos. De bar die ik zocht in de Calle Alhondigas kon ik niet vinden, dus ik keerde terug op mijn schreden en streek neer in Europa.

De meeste bars in Sevilla zijn donker en hangen vol met hammen en allerlei andere parafernalia. Bar Europa is ruim en ligt en heeft verse bloemen! Ik houd van de ruimte die dit soort cafés hebben. Heb heerlijk gegeten. Begon met hun prijswinnende tapas: de granny smith gegratineerd met geitenkaas en de hamkroketjes. Ik ben dol op alle huisgemaakte kroketten die geserveerd worden in Spaanse bars. Ik probeer ze ook bijna altijd. Hierna heb ik me gewaagd aan iets wat ik nooit eerder gegeten had: stierenstaart. Het was heerlijk gestoofd vlees, maar op de een of andere manier zat er nog wel iets knapperigs in. En nee, dat was niet het bot…

De wijn die ik dronk was een Torrederos Crianza uit de Duero.