Amiek » Katten

Fijnwasmiddel

Annemiek — Wed, 10 Feb 2010 09:28:22 +0000

Mingus kroop lekker tegen mij aan gisteravond en ik stak mijn neus in zijn vacht. Heerlijk! Wat ben ik toch gezegend met een kat die naar fijnwasmiddel ruikt. Ik legde mijn hand op zijn buik en al snel had ik een spinnend fijnwasbolletje onder mijn neus. Mingus ruikt altijd heel erg lekker, dus ik was er niet echt mee bezig, maar toch, maar toch.
Toen besloot Mingus zijn liefde voor mij te tonen door mijn neus te likken. Toen vond ik het vooral raar, dat een kat met zo’n adem, als ie zichzelf wast, uiteindelijk naar fijnwasmiddel ruikt.

En toen ik bijna in dromenland was, viel het kwartje. Ik had een wolllen trui gewassen en die te drogen gelegd in de logeerkamer. Zou die inmiddels bijna droog zijn? En ja, toen ik vanmorgen in de logeerkamer kwam, lag daar een schone, wollen trui met katteharen.

Flamingus

Annemiek — Sat, 26 Dec 2009 22:20:48 +0000

Een paar weken kreeg ik een verwacht pakketje met de post: ik had twee look-a-like ploesiepoesies besteld bij Luna. En ook verwachte pakketjes zijn erg leuk om uit te pakken, want niet alleen de ploesiepoesies zijn geweldig, het hele pakketje was super: met linten en belletjes en elke ploesiepoesie had aan de staart een portretje van de oorspronkelijke kater. Bovendien zat in het pakje ook een een toy met cat nip, waar Murphy gelijk verliefd op werd. Mingus had het speeltje daarna te pakken, maar Mingus speelt anders: het speeltje moest kapot. En dat lukte hem uiteraard, want Mingus doet niets half. Sindsdien leven de look-a-like Mingus en Murphy in mijn woonkamer. Mingus heeft kennis gemaakt met zijn look-a-like, Murphy heeft er niet naar omgekeken.

Als er bezoek komt dan kruipt Mingus altijd in mijn bed, diep onder de dekens: bezoek is eng. Daarom heeft Julia Mingus nog nooit gezien. Murphy wel, hoewel die ook niet heel veel moet hebben van overenthousiaste peuters. Toen er twee ploesiepoesies in mijn woonkamer stonden (“Oh, Annemiek, ik vind deze echt heel mooi!”) legde ze niet de link met de Real-life-katten die in mijn huis rondlopen. Dus ging ik boven met haar kijken naar Mingus en nu snapt ze dat de ploesiepoesies ook Mingus en Murphy zijn. Maar aan de naam Mingus moet ze nog even wennen. Julia’s mama vertelde me dat ze het thuis had over de poesjes: “Murphy en Ming… Ming… Flamingo!” Julia is namelijk erg dol op Flamenco: dat is dansen en stampen en dat vindt ze allebei erg leuk. Vandaag hebben we een beetje geoefend en het gaat al beter. Mingus heet nu Flamingus. En ik ben bang dat hij zo de rest van zijn leven blijft heten. Ik vind het wel een erg leuke naam. Echt heel leuk.

Annemiek’s cat

Annemiek — Tue, 15 Jul 2008 12:52:02 +0000

Net als Simon’s cat hebben mijn katten van die rare onhebbelijkheden. Toen ik vanmorgen net onder de douche uit, fris en schoon weer boven kwam, lag Mingus op het bed te slapen. Een oog ging open en weer dicht. Het was duidelijk te veel moeite om echt aandacht aan me te besteden. Mijn nagels waren nodig toe aan een knipbeurt, dus pakte ik pakte een A4tje waar ik mijn nagels op zou kunnen verzamelen. Daarna zou ik ze dan makkelijk weg kunnen gooien.
Dacht ik.
De laatste nagel was koud geknipt of ik hoorde iets wat het midden hield tussen een grote gaap en een mrauwauw. Mingus sprong van het bed, liep naar het blaadje waar al mijn aandacht nog op gevestigd was. Hij plofte erop neer, rolde zich op zijn rug en draaide verleidelijk kronkelend met zijn lijf: “Aai mijn buik, aai mijn buik!”. Uiteraard deed ik dat, zo’n watje ben ik wel. Toen meneer opstond omdat het genoeg was, lag er geeneen nagel meer op het A4tje. Daar zit je dan met je goeie gedrag. Op de rand van het bed.

Simon’s cat

Annemiek — Sat, 26 Apr 2008 09:11:33 +0000

Ik weet nu waarom ik niet aan sport doe. Als ik dat zou doen, zou Mingus dat tegen mij gebruiken, want hij lijkt te veel op Simon’s kat. Als enige variatie doet hij aan neuslikken in plaats van oortrekken.

Katten in Weblogsdag

Annemiek — Fri, 28 Mar 2008 20:34:40 +0000

Ik heb een vriendinnetje van ongeveer 18 maanden. Ze komt hier regelmatig eten en het allerleukste van hier komen vindt ze de poezen. Correctie de kat. Kater numero uno ligt altijd onder het bed als er mensen langskomen, dus die heeft ze nog nooit gezien. Kater numero dos raakt ligt in paniek als hij de schone jonge dame ziet, maar als ik hem stevig vast houd, dan kan ze hem heel voorzichtig aaien. “Aai”, roept ze dan, “aai”. Meestal kiest Murphy een plekje hoog op de trap, zodat ze er niet bij kan. Maar haar aandacht is dan wel bij de kat: “Mauw” en ze wijst naarboven. En dat mauw, dat heeft me aan het denken gezet. Want Mingus die zegt eigenlijk helemaal geen mauw. Ik voel me heel schuldig, maar ik realiseerde me dat ik eigenlijk nooit goed naar hem geluisterd had. Vandaag kwam hij naast me zitten en hij keek me eens diep in de ogen en zei: “Mevrouw…. mevrouw”.
“Ach meneer” was daarop mijn antwoord.
“Mevrouw”

Dit is een logje in het kader van Katten in weblogsdag.

Liefde en de maag

Annemiek — Tue, 11 Mar 2008 20:52:55 +0000

Goed. Het was geen superdag. Ik had een paar dingen gedaan die ik wilde doen, maar vooral heel veel dingen niet gedaan die ik had willen doen. Ik maak altijd de fout dat ik te veel wil doen en van de weeromstuit doe ik dan helemaal niets meer. Vanavond ga ik voor de komende tijd een to-do-lijstje maken, want anders wordt het helemaal niets. Tegen de tijd dat het etenstijd was, sloeg de katterigheid toe. Ik had weliswaar witlof en ham gekocht, maar ik besloot dat het de Mc werd. Ik sprong in de auto en onderweg peinsde en piekerde ik: waarom nu, waarom de Mc en ik probeerde te visualiseren: M, het lijf, M, het lijf, M, het lijf…
Het werkte, ik draaide om en maakte mijn witlof klaar.
Terwijl de witlof kookte kwamen mijn katers de keuken in. Mijn mannen hebben het vreemde idee dat als ik in de keuken ben, er dan een gekookt koolvisfiletje in hun bakje beland. Alleen liggen er al heel lang geen koolvisfiletjes meer in de diepvries. Wel victoriabaars en wilde zalm, maar die zijn voor mij. Eigenlijk. En daar stond ik, met mijn schuldgevoel en mijn witlof. Dus ging ik overstag: een victoriabaarsje voor de katers. Ik kookte het visje terwijl de witlof in de oven stond, stopte het in bakjes en zette het bovenop de koelkast om te laten afkoelen. Ik at mijn witlof op en zette daarna de bakjes neer voor de katten die inmiddels door het dolle heen waren. Ze snuffelden eraan en trokken er hun neus voor op. Verwende nesten!
Maar omdat ik nogal weekhartig ben, stapte ik op de fiets en reed door weer en wind naar de Appie. Ik kwam er bij de kassa achterdat ik kabeljauw gekocht had in plaats van koolvis. Door het victoiabaarsdebacle twijfelde of ik ook nog koolvis zou kopen, maar de winkel sloot.
Thuis kookte ik de kabeljauw en de heren waren weer door het dolle heen. Ik deed de vis in de bakjes, en hoewel de katten het niet meer hielden, was de vis echt nog te heet. Dus terwijl ik de bakjes op de koelkast zette zei ik: “Sorry jongens, de vis moet eerst afstuderen.”
Zelfs als ik iets volkomen onzinnigs zeg, ben ik een open boek.

Liefde en affectie

Annemiek — Sun, 14 Oct 2007 15:12:53 +0000

Hoewel de totale reis naar Sevilla (inclusief shoppen in Kleve) ongeveer zeven uur duurde, waren mijn poezekaters dolblij me weer te zien. Die ochtend waren de bakjes nog dubbelgevuld, zodat de buren pas de volgende dag hoefden te komen, maar toch werd er gemauwd en gedraaid tot er brokjes in de bakjes zaten. Het merkwaardige was dat deze twee anti-schootkatten, binnen een uur allebei bij me op schoot hadden gezeten en ook niet meer van mijn zijde weken. Normaal kijken ze en als ik in de woonkamer zit, gaan zij gezellig in de keuken liggen en andersom.
Helemaal verbaasd door zoveel liefde en affectie besloot ik mijn ouders te bellen.

“Zeg, het was toch vanmiddag dat ik naar Sevilla zou vliegen?”

“Ja, dat klopt”

“En het was ook vanmiddag dat ik jullie belde dat de vlucht geannuleerd was?”

“Ja, ook dat klopt, hoezo dan?”

“Ik ben zo bang dat ik wat dagen mis, dat die gewoon verdwenen zijn. Mijn katten doen net alsof ze me dagen niet gezien hebben.”

Ook de nacht werd al knuffelend doorgebracht en toen moesten ze me toch echt even missen, want ik ben voor het weekend even naar mijn ouders gevlucht. Ik ben benieuwd wat ze me aan doen als ik zometeen na meer dan 36 uur weer thuis kom.

Een huwelijk

Annemiek — Sun, 06 May 2007 08:55:04 +0000

Katten hebben zo hun eigenaardigheden. Ik heb maar zelden gehoord van een kat die water drinkt uit het bakje dat de liefhebbende poezeouder voor dat doel neergezet heeft. Zo ook mijn katten. Sowieso willen ze niet in de keuken drinken, de slaapkamer is daar veel geschikter voor. Daar staat dus een grote waterbak, die ook bedoeld is om water uit te drinken. Gelukkig doen mijn beide mannen dat ook. Maar eigenlijk drinkt Murphy liever water dat buiten is: het water uit de plantenbakken of de dauw van de balkontafel. Mingus daarentegen is een huiskat en zo verliefd op mij, dat hij eigenlijk het liefst wil drinken waar ik uit drink. Vooral als dat wat ik drink melk is, maar dat is natuurlijk logisch. Een tijdje terug nam zette ik voor het naar bed gaan een glas water op mijn nachtkastje. Waarschijnlijk had ik te veel gedronken en wilde ik mijn vochttekort tijdens de nacht aanvullen. Mingus besloot toen dat dat het allerallerallerlekkerste water was dat er in huis te drinken was, dus sindsdien drinkt meneer uit mijn whiskytumbler op het nachtkastje. Ik heb inmiddels een petflesje van een halve liter voor als ik in bed water wil drinken. Ik moet dat flesje klem zetten tussen het bed en het nachtkastje, omdat meneer de whiskykat anders daar ook uit wil drinken. Hij heeft inmiddels door dat dat alleen kan door het flesje om te gooien. Ik kan uit ervaring vertellen dat het erg vervelend wakker worden is als je je blote voeten neerzet op een halve liter water in het tapijt. Uit het flesje vul ik de tumbler bij, waarna Mingus weer fijn water kan drinken.
Zo kan het dus gebeuren dat ik ‘s avonds voor het slapen gaan nog wat blader door het nieuw aangeschafte bakboek, terwijl Mingus op het nachtkastje geniet van het water uit het whiskyglas. “Och, kijk nou Mingus, er staan ook kattenkoppen in het boek” zeg ik bij het doorlezen van de inhoudsopgave. En als volleerd echtgenoot kijkt Ming op van zijn glas: “Moet je me daarvoor storen, vrouwmens!”.

Papyrus

Annemiek — Tue, 09 Jan 2007 19:32:07 +0000

In augustus at ik bij mijn buren. Ze hadden een discussie over de hoeveelheid ruimte en licht die de papyrus innam. De uitkomst was dat ik de helft van de papyrus mee nam om bij mij in huis te zetten. Tot groot plezien van Mingus. Mingus (hartje) papyrus, alleen papyrus (geen hartje) Mingus. De buurvrouw had gevraagd of ik de papyrus in de vensterbank wilde zetten, zodat ze kon zien hoe hij het deed. Op dag één lag de papyrus op de grond, kapotte pot en een paar liter water over het laminaat. De papyrus verhuisde dus naar de grond. Elke ochtend lag de papyrus ontworteld naast de pot en elke ochtend zette ik hem weer in de pot, maar Mingus had een doel.

Les 1: kom niet tussen Mingus en zijn doel.

Helaas had ik die les toen nog niet geleerd. Maar twee van de vijf papyrussprieten waren geknakt, dus die heb ik er maar afgeknipt. De resterende sprieten bond ik aan een zware lamp, in de hoop ooit de gelukkige bezitter te zijn van een echte papyrusplant. De twee afgeknipte sprieten werden hét speeltje. Overal, maar dan ook overal sleepte hij ze mee naartoe: naar de etensbakjes, op de bank, ik vond ze zelfs terug op mijn hoofdkussen. Meestal ging Ming lijdzaam achter het sprietje zitten om op gezette tijden een iel “mrauw” te laten horen. Dat betekent zoiets als “Spelen! Nu!”. Zodra ik de spriet ter hand nam, dan begonnen zijn ogen te flikkeren en kwam de tijger in hem los.
De sprieten zijn twee weken speelgoed geweest, toen waren ze op. Om verder vandalisme te voorkomen, kocht ik een muis aan een hengel, een vis aan een elastiekje en een muis met een dikke platte staart in de kleuren van de regenboog. Dat werkte. Tot eergisteren. Toen zag ik meneer aan het werk. Met een verbeten bekkie trok hij net zo lang aan een spriet tot de hele plant los van de lamp getrokken was en uit de pot kwam. Toen hij één spriet los had, was hij tevreden. Tenminste… Ik werkte thuis vandaag en hoorde de hele dag “Spelen! Nu!”, waar in huis ik ook was.

Murphy en de rooibosthee

Annemiek — Fri, 29 Sep 2006 09:23:21 +0000

Ik heb op youtube een filmpje gezet van Murphy die een theezakje vangt.
Your votes please!