Amiek » Leven en dromen

Europa in Sevilla

Annemiek — Thu, 17 Mar 2011 22:03:38 +0000

Hoewel ik de stad goed ken en er de weg makkelijk vind, zijn er een paar plaatsen die ik nooit kan vinden, maar waar ik opeens terecht kom. Ik moet altijd veel moeite doen als ik tijdens openingstijden bij het Casa de Pilatos wil zijn. ‘s Nachts vind ik altijd onwillekeurig de weg.
Een andere plek waar ik dat mee heb is de bar Europa. Hij zit sinds 1928 in Sevilla, ik ken hem sinds 1989. Er bewust heen gaan lukt me niet, er opeens zijn wel. Gisteren was ik er opeens. Ik liep eerst nog stug door en was toen opeens bij de Casa de Pilatos. De bar die ik zocht in de Calle Alhondigas kon ik niet vinden, dus ik keerde terug op mijn schreden en streek neer in Europa.

De meeste bars in Sevilla zijn donker en hangen vol met hammen en allerlei andere parafernalia. Bar Europa is ruim en ligt en heeft verse bloemen! Ik houd van de ruimte die dit soort cafés hebben. Heb heerlijk gegeten. Begon met hun prijswinnende tapas: de granny smith gegratineerd met geitenkaas en de hamkroketjes. Ik ben dol op alle huisgemaakte kroketten die geserveerd worden in Spaanse bars. Ik probeer ze ook bijna altijd. Hierna heb ik me gewaagd aan iets wat ik nooit eerder gegeten had: stierenstaart. Het was heerlijk gestoofd vlees, maar op de een of andere manier zat er nog wel iets knapperigs in. En nee, dat was niet het bot…

De wijn die ik dronk was een Torrederos Crianza uit de Duero.

Coupe mét

Annemiek — Mon, 07 Jun 2010 13:45:59 +0000

Lang op dezelfde plek in een niet al te grote plaats wonen heeft zo zijn voor- en zijn nadelen. Ik liep ooit door de stad en werd door allerhande eigenaren van plaatselijke horeca begroet. Dat vond ik wat twijfelachtig, maar ach, alles went. Ik kom al heel lang bij de frietboer bij mij om de hoek en ik ken ook bijna zijn hele gezin. Na school maakten zijn kinderen er hun huiswerk en toen ze groter werden hielpen ze mee in de zaak. Een van de meiden deed kappersschool en vroeg me ooit of ik model wilde zitten en dat heb ik gedaan. Naarmate de tijd verstreek werd ze meer kapper en stond ze dus minder in de zaak van haar vader. Toeval (?) wil dat ze in de kapperszaak ging werken, waar ik sowieso al regelmatig kwam.

Door mijn zakelijk slecht half jaar ben ik ook al ruim een half jaar niet bij de kapper geweest. Toen zij dit weekend in de zaak van haar vader stond, geneerde ik me dan ook een beetje voor mijn uitgezakte coupe, die eens een fris kort kapsel was. Ik vertelde waarom ik al lang niet geweest was, maar, klantvriendelijk als ze was, zei ze dat mijn haar eigenlijk altijd leuk blijft zitten. Ik had het gevoel dat het zo lang goed bleef zitten, omdat zij het zo goed geknipt hadden. Alleen die verf he, dat groeit toch wel erg uit bij haar.

Terwijl ik stond te wachten op mijn frietjes, hadden we het over een korte termijn en een lange termijn plan voor mijn haar. Met weer wat meer lengte en een mooi kleurenpalet. Toen de frietjes klaar waren, waren wij het ook eens, dus als ik deze week langs kom bij de kapper, kan zij direct aan het werk.

De zon en de maan

Annemiek — Tue, 02 Mar 2010 23:43:42 +0000

Ik heb wel eens van die zondagen die alleen maar weekend zijn. Als het dan de dag erna maandag is, dan schrik me wild. Ik had zoveel willen doen in het weekend, dingen willen lezen, met mentaal willen voorbereiden. Meestal lukt het me wel om even globaal in mijn agenda te kijken wat de komende week gaat brengen, maar met veel repetities of een spannend boek, dan komt de maandag echt als donderslag bij heldere hemel.

Ik had een nieuwe Kellerman, dus ik heb een groot deel van het weekend zitten/liggen/hangen lezen. Maandagochtend keek ik in mijn agenda: kennismakingsgesprek bij een erg leuk PR bureau hier in Wageningen. En dat had ik dus rustig willen voorbereiden en nu moest ik én het gesprek voorbereiden én kleren aan doen én bedenken of ik met de auto (genant, binnen Wageningen) of met de fiets (ik heb geen conditie, straks kom ik hijgend aan) zou gaan én

én

én.

En voordat je het weet is de maandag dan gewoon zonder jou begonnen en voor je het weet loop je de hele week een half uur achter. Gelukkig heb ik dat inmiddels ingelopen, maar het blijft allemaal een beetje wringen.

De paardjes

Annemiek — Tue, 01 Sep 2009 22:28:04 +0000

Ik was vroeger een paardenmeisje. Als ik in de wei een paard zag staan was ik dolgelukkig. Het schijnt dat ik al paard wilde rijden toen ik drie jaar oud was. Mijn moeder, die bang is voor paarden, zag de bui al hangen en heeft me altijd voorgehouden dat ik mocht gaan paardrijden als ik 10 jaar was. Zij hoopte uiteraard dat het over zou waaien, maar niets was minder waar: op mijn tiende verjaardag kreeg ik een cap, een zweepje en rijlaarzen en ik had mijn eerste rijles.
Toen mijn ouder voorstelden dat alle dochters bij het verlaten van de lagere school een Europese hoofdstad mochten bezoeken, riep ik gelijk “Wenen”, om de paardjes van de Spaanse rijschool te kunnen zien. Ik had het helemaal verkeerd begrepen, ik mocht kiezen tussen Londen en Parijs. Wenen was ver weg en duur en bovendien zaten mijn ouders helemaal niet te wachten op iets banaals als een (duur) bezoek aan de Spaanse Rijschool.
De tijd verstreek en ik stopte met rijden. Nu ben ik zo dik dat ik het een paard niet aan wil doen om op zijn rug te gaan zitten. Wel heb ik met mezelf afgesproken dat als ik onder de honderd kilo kom, ik weer ga rijden. Dan snijdt het mes aan twee kanten: ik doe iets wat ik leuk vind, en ik verbruik energie.
Wenen heb ik tot op heden nooit bezocht. Nu zou ik niet meer gaan om de paardjes. Ik zou eerder niet gaan om Schloss Schönbrunn, het nieuwjaarconcert en al die zaken die Wenen eigenlijk de meest Kitsche stad van Europa maken (die hoofdletter K is bewust). Ik zou daarentegen wel gaan om Hundertwasser, Klimt, Kokoshka, Mahler en de Weense jazzscene. De paardjes hangen daar eigenlijk een beetje tussenin. Maar nu was ik in Andalusië en ik ging in Jerez de la Frontera een vriendin bezoeken. De Spaanse rijschool, in Wenen, heet Spaans vanwege de dressuur die uit Jerez de la Frontera komt. Ik had vriendinnetje al aan het werk gezet voor een aanstormend Nederlands dirigent, bovendien kreeg ze de griep. Omdat ik de tijd aan mezelf had, besloot ik de Real Escuela Andaluza del Arte Ecuestre te bezoeken. Ter plekke bleek dat ik voor de dag erop kaarten kon kopen voor de show “Como bailan los caballos Andaluces” (Hoe de Andalusische paarden dansen). Dus vandaag om twaalf uur zat ik in de arena van de Koninklijke School. Terwijl ik er zat bedacht ik me hoe geweldig dit was: dat ik de Spaanse Rijschool nooit gezien had, maar dat ik nu bij de bron van de kunst van de Spaanse Rijschool zat te wachten tot de show begon. Toen de muziek begon, gebeurde wat ik niet verwacht had: ik schoot vol. Ik had een brok in mijn keel en mijn ogen stonden vol tranen, terwijl nog geen paard de arena betreden had. Toen een heerlijke Andalusische stem begon te vertellen over de herkomst van de hogeschool dressuur op het platteland, biggelde er een heuse traan over mijn wang. De eerste nummers van de show heb ik met tranen in mijn ogen bekeken. De ervaring was overweldigend. Niet alleen zijn de Spaanse paarde prachtig, de Andalusische mannen in hun broeken met een hoge nauwsluitende taille, bolero en Cordobes op hun hoofd waren niet te evenaren door stijve Oostenrijkers in Napoleontische kostuums. Dit was het. Hier ging het om, dit was de bron. Ik heb genoten van de show, het werken van de paarden, de strijd tussen willen doen wat er van ze verwacht wordt en vrij willen zijn, de devotie van de mannen die ze bereden, bestuurden, bemenden en beminden, de muziek en de individuele prestaties. Als ik naar Wenen ga hoef ik de Spaanse rijschool niet meer te zien. Dit was het. Dit is het.
En nu heb ik alweer tranen in mijn ogen. Eens een paardenmeisje, altijd een paardenmeisje.

Ezels die driemaal zinken

Annemiek — Tue, 18 Aug 2009 22:54:47 +0000

Ik kan best aardig taarten bakken. Ik ben geen taartenbakwonder, zoals Virginie, maar mijn baksels zijn over het algemeen lekker en zien er aardig uit. Ik had ooit een restje witte chocolade cheesecake meegenomen naar restaurant Toledo, gewoon voor het personeel. Tijdens wat biertjes was het idee gekomen om daar een keer een dessert van te maken, frambozendinges erbij. En dinges zou dan ijs, puree, mousse of zoiets kunnen zijn.
Ik heb momenteel geen werk, dus dat leek een ideaal moment te zijn om me eens bezig te gaan houden met deze ietwat bewerkelijke taart. Owja en of hij vierkant kon, want dat sneed makkelijker. “Tuurlijk kan dat”, dacht ik optimistisch en ik ging uitrekenen wat de inhoud was van het voorgeschreven bakblik en welke combinatie van cakeblikken daarmee overeen zou komen.
Het bakproces ging voorspoedig. Ik had meerdere bakblikken voorbereid zodat ik nog alle kanten op kon. Ik schoof twee blikken de over in voor het vier uur durende bakprocedé. Na vier uur zagen ze er prachtig uit. Toen ging de oven uit en toen ze er twee uur later uit mochten waren ze helemaal ingezakt. Het kwam ook niet meer goed. Ik bracht ze naar het restaurant, want ze waren wel lekker, maar ik baalde als een stekker.
Ik had nog een paar geprepareerde cakeblikken over, dus ik probeerde het nog een keer. Mijn oude gasoven bleek in dit geval niet zo subtiel te zijn als de taart behoefde en de korst verbrandde.
Als ultieme revenge ging ik weer aan het bakken, maar ik besloot dit keer gewoon een ronde taart te maken. En dat werkte. Na vier uur bakken was hij goudbruin en hoog, na twee uur afkoelen in de over was hij nog steeds goudbruin en iets minder hoog, maar nog steeds prachtig. Ik maakte hem af met een mooi glimmende ganache en bracht hem naar het restaurant. En daar, vijf meter voor de deur, schoof het bakblik open en gleed de taart eruit en uiteraard met de glimmende plakkerige bovenkant op de stenen.
Ik geloof dat ik tegenover het aardig gevulde terras nog een behoorlijke krachtterm heb laten horen. En nu geeft ik het maar op. Ezels die stoten zich maar twee keer aan een steen, ik ben zo eigenwijs dat ik het drie keer probeer en dan zink ik glorieus. Drie dagen bakken voor niets en het allerergste vind ik nog dat ik vandaag een aflevering van Grey’s Anatomy gemist hebt.

Humanoid

Annemiek — Thu, 13 Aug 2009 16:40:54 +0000

Ik liep door Arnhem en kwam langs Humanoid. Humanoid… humanoid, zou dat iets betekenen als ‘mensachtige’? Ik had geen woordenboek bij de hand, dus besloot ik dat dat een afdoende vertaling was voor het moment. Mensachtige. Hoewel ik iets te groot(s) ben om in de standaard mens-maat te passen heb ik mezelf eigenlijk altijd wel als mens beschouwd. Net zoals een kat een katachtige is besloot ik dat ik dus ook onder de noemer ‘humanoid’ viel. Er stond ook nog expliciet ‘men’ en ‘women’, en onder de laatste categorie val ik zeker.
En omdat de winkel in een oude kerk zat, besloot ik naar binnen te gaan. Als ze geen kleren voor me hadden kon ik in ieder geval het gebouw bekijken.
“Hoi”, zei ik tegen het meisje achter de kassa, “hebben jullie ook kleren voor grote humans?”
Ja, hoor, die hadden ze wel. Er waren kleren die groter vielen en soms hadden ze zelfs wel XL. En om het plezier nog groter te maken voegde ze er aan toe: “En sommige kleren zijn gelukkig ook heel vormeloos.” En bedankt. Tot overmaat van ramp blijken ze ook van alles maar één ding in het rek te hebben hangen en dan moet je dus gaan vragen naar je maat die er dus waarschijnlijk niet is. Ze weten winkelen wel echt heel erg niet leuk te maken daar bij Humanoid.
Maargoed, ik mocht dus ook bij humanoid standards naar binnen. En mensachtig bleek geen woord te veel gezegd. Ze hadden kleren in alle soorten en maten: een vest met maar één mouw, een broek met spaghettidunne pijpen, gewoon een vierkante lap. En nee, ik heb niet naar kleding in mijn maat gevraagd. De prijzen waren zo hoog dat ik het toch niet durfde te passen.

Contrast

Annemiek — Sun, 23 Nov 2008 19:28:31 +0000

Het contrast kon niet groter zijn, gisteren zat ik in het zonnetje te lunchen op de Alameda in mijn t-shirt, ‘s avonds reed ik door een klodderig landschap rond het vriespunt en vandaag sneeuwt het. Deze week orienteerde ik me op werken in Spanje in de stad waarvan ik me elke keer weer verbaas hoe zeer ik me er thuis voel. Zonder na te denken vind ik er mijn weg, sterker nog, ondanks mijn a-spaanse uiterlijk vraagt iedereen (buitenlander en spanjaard) me de weg. Aan de andere kant werkte ik aan mijn scriptie, waardoor ik een heel concreet beeld kreeg wat ik zou willen professioneel doen. En dat past helaas minder goed in de manier waarop in Zuid-Spanje bedrijven gerund worden.
Ik hoorde en zag veel flamenco (Gonzalo werkt ook als flamenco-recensent) en hoewel ik erg van flamenco houdt, knaagde het een beetje. ‘s Avonds luisterde ik naar wat tango’s en dat voelt toch meer als mijn muziek. En merkwaardig genoeg zijn tango’s Europeser dan flamenco.
Zelfs mijn dromen deze week waren extreem contrastrijk. En extreem. Als ik ontspan ga ik dromen en op donderdag was het zover. De eerste was weer een echte bloederige actiedroom, zoals ik wel vaker heb. Ik had iemand op bloederige wijze omgebracht, moest alles netjes achterlaten, maar bij vertrek stapte ik in Zeist in de verkeerde trein stapte: eerste stop in Tsjechie. Heel vervelend, ik kon mijn treinkaartje niet vinden, dat zat waarschijnlijk in de tas met alle bloederige kleren die ik meegenomen had om elders weg te werken. De droom van de volgende dat was heel anders, meer hippie. Ik woonde in een soort woongemeenschap in een anti-kraak gebouw van heel veel verdiepingen. Het was per verdieping open-plan wonen met meerdere anderen. Ik moest mijn verdieping delen met mijn ouders, en dat was niet eens zo erg als me in wakkere toestand lijkt. We hadden het heel druk, want we wilden op de begane grond een repetitieruimte/theater regelen en we hadden nog niet alle vergunningen rond. Gelukkig hielp vriendin M. me, waarmee ik net voor mijn Spanje-reis mee naar Introdans geweest ben.
Kortom een contrastrijke week. Op de foto de Alameda rond een uur of zeven. Stel je voor hoe het was rond een uur of twee toen ik er zat.

Simpel

Annemiek — Tue, 18 Nov 2008 15:26:46 +0000

Soms is het leven simpeler dan je zelf wilt geloven. Ik ben in Sevilla en woon in huis bij mijn docent Spaans, Gonzalo. Ik heb per dag 4 uur één-op-één les, superintensief, maar ik leer heel erg veel. Bij het laatste stukje dat ik moet schrijven had ik zelfs al mijn accenten goed! Heel fijn.
Een belangrijk doel van mijn bezoek aan Sevilla was een bezoek aan de kamer van Koophandel in Sevilla. Onder het motto: “Voor een freelancer maakt het niet uit waar het geld vandaag komt, dus waarom niet uit de aangenaamste stad van Europa…” Ik liep nog een beetje te dralen, maar Gonzalo gaf me net dat laatste duwtje in de rug. “Mens, je moet hier gaan werken!”
Dus ging hij met me mee naar een vage uithoek in de haven van Sevilla. Je weet wel, die haven waar een meneer Columbus ooit vertrok naar verre oorden. Onderweg praatten we over koetjes en kalfjes (dat heet conversatie) en ik vertelde onder andere over mijn lanbouwstudies en over het leven als freelancer. Ik had een beetje een vaag gesprek bij de KvK, maar de conclusie was dat als ik in Nederland gevestigd blijf en facturen vanuit Nederland stuur, ik geen andere juridische vorm in Spanje hoef te zoeken. En over contacten met bedrijven uit Nederland was de mevrouw die mij hielp (mevrouw Teresa) duidelijk: bloemen en fruit, dat was eigenlijk het enige dat Nederland en Andalusie onderling delen. Dat zal wel niet zo strikt zijn. Maar ik was eigenlijk gewoon met stomheid geslagen. Zo simpel, ik had het zelf kunnen bedenken. Bloemen en fruit. Een schande dat ik dat als oud-student van de Landbouwuniversiteit niet zelf had bedacht.
Ik was er de hele terugweg stil van. Tot de taxichauffeur me vroeg waar ik vandaan kwam.
Aaaaaah Holanda! Of ik wel wist dat El Duque de Alba hier om de hoek woont. En dat de beste man ongeveer half Andalusie en meer bezit, omdat zijn voorouders voor elke overwinning een extra titel en een stuk land kregen. Even heb ik de neiging om hem te vragen door te rijden naar het vliegveld, maar ik voel me hier te erg thuis. Ik lach het weg en gelukkig neemt Gonzalo als goed socialist het gesprek over.
Ik denk nog even na hoe ik de bloemen, het fruit, het Spaans en mijn communicatie-achtergrond ga combineren tot iets dat ik erg fijn ga vinden.

Telefoneren

Annemiek — Tue, 28 Oct 2008 19:32:31 +0000

Vandaag stond in het teken van telefoneren. Na mijn half jaar zonder werk vond ik dat ik acquisitie moest leren, dus de middag stond in het teken van een workshop koude acquisitie bij de Kamer van Koophandel. Ik zag er als een berg tegenop, want ik vind telefoneren al niet echt leuk en mezelf verkopen is al helemaal een crime. Acquisitie stel ik dus pas uit tot het moment dat ik echt geen geld meer heb. Helemaal fout natuurlijk, vandaar dus de workshop.
Omdat ik niet van telefoneren houd, zijn er ook altijd wat telefoontjes die blijven liggen. Zo ben ik al jaren niet bij de tandarts geweest. Niet omdat ik de tandarts eng vind, in tegen deel, ik heb nog steeds geen gaatjes, ik vind het eigenlijk altijd wel leuk in de stoel. Het bellen voor de afspraak, dat is bij mij de bottleneck. Zo moet ik eigenlijk ook al een hele tijd naar de huisarts. Ik ben de gelukkige bezitter van een Mirena-spiraaltje en dat moet na vijf jaar vervangen worden. Nu is het spiraaltje destijds onder narcose ingezet en ik zie er heel erg tegenop om het er zonder narcose uit te laten halen en een nieuwe te laten zetten. Vooral omdat mijn gynaecoloog er destijds eigenlijk niet aan wilde, omdat ik geen kinderen had. In de serie nare verhalen: dat betekent dus gewoon dat ik niet genoeg uitgelubberd ben. De combinatie van een procedure waar ik tegenop zie en een telefoontje moeten plegen, zijn dus twee heel erg vervelende dingen. En ik ben heel erg goed in uitstellen. Ik belde een keer in het voorjaar, maar toen was de arts ziek. Ik kon naar een vervanger, maar daar had ik al helemaal geen zin in. Deze zomer had ik ook een keer gebeld, maar toen was mijn huisarts met vakantie. Kan gebeuren, en nee er was geen spoed, dus hoefde ik niet naar een vervanger.
‘s Middags zou ik het toch over dat nare telefoneren gaan hebben, dus besloot ik ‘s ochtends te oefenen en belde ik met het lood in mijn schoenen naar de huisarts. Het antwoordapparaat: op dinsdag 27 oktober was de praktijk gesloten. Kortom, ik moet nog steeds de huisarts bellen. Ik heb nu alleen een extra motivatie om te gaan, want mijn enkel is nog steeds niet beter. Zeven weken nadat je door je enkel gegaan bent nog steeds last hebben, is eigenlijk te lang. Morgen zit ik toch de hele dag thuis omdat ik een nieuwe ketel krijg, dus dan ga ik bellen. Echt waar! En misschien gooi ik er ook nog een koude acquisitie tegenaan. Zo.

Janneke: Telefoneren, telefoneren, dat is zo makkelijk, d‛r is niks aan

We gaan‛t proberen, zelf proberen, kom naast me zitten,

Daar gaat ie dan.

Pak de hoorn van de telefoon, dan hoor je dit,

Dat is de zoem, zoem toon.

Allemaal: Heel gewoon.

Janneke: Eerst je vinger op de vijf, in dat gaatje van de schijf.

En nou draaien

Jip: Ja maar hoe?

Janneke: Deze kant op naar je toe

Jip: Nou mag ik het eens alleen

Nou de acht en dan de één

Jip: Tuut, tuut, tuut, oh wat gek

Janneke: Dat betekent, in gesprek

Telefoneren, telefoneren, dat is niet moeilijk, gaat er wat mis,

maar proberen, opnieuw proberen

Dan zul je zien, hoe makkelijk dat is.

Eerst de vijf en dan de acht

Jip: wacht nou even

Janneke: Ja ik wacht

Omstebeurt nou ik de drie

Jip: Duw nou niet zo met je knie

Janneke: Nou de één en dan de zeven

Jip: Wacht nou even, wacht nou even

Janneke: ‛t is verkeerd, wat hoor ik nou

‛t is een vreemde mevrouw,

Samen: Telefoneren, telefoneren, is niet zo makkelijk We worden kwaad

Toch maar proberen, weer proberen, we blijven draaien

Zolang tot het gaat Om de beurt allebei

Jip: Eerst mag ik,

Dan mag jij

Jip: Nou de zeven

Janneke: Nee, nee, nee.

Jip: Welles

Janneke: Nietes, nou de twee en de laatste is de vier

Jip: maar waar staat ie

Janneke: hier zo, hier

Opa: Ja, hallo

Jip: Opa, hallo opa

Het was weer zover

Annemiek — Thu, 04 Sep 2008 06:28:00 +0000

Ik stond in Utrecht voor een stoplicht, opeens reden alle auto’s achter mij heel hard achteruit weg. Ik keek in mijn achteruitkijkspiegel, dacht ‘die zijn raar’ en vervolgde mijn weg. Bij het volgende stoplicht kwamen de auto’s me achteruit rijdend tegemoet. Een van de eerste verkeersregels die ik leerde, was dat je je aan moet passen aan het verkeer. Dat deed ik dus maar en ik reed mee achteruit. Opeens was de straat leeg. Ik stond tegenover het ziekenhuis, dus besloot ik daar naar binnen te gaan. Maar daar was ook iedereen op zoek naar nooduitgangen. Ik dwaalde nog wat rond en besloot ook maar naar buiten te gaan. Bij de deur kwam er een bloedend iemand aan die hulp wilde, maar het ziekenhuis was inmiddels uitgestorven. Buiten was het stil op straat. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar bedacht me wel dat als het zo groots en ernstig was dat iedereen de stad ontvluchtte, ik er waarschijnlijk toch niet aan kon ontkomen. Dus besloot ik af te wachten.
Ik geloof dat ik toen wakker werd, of in ieder geval in een staat tussen dromen en bewustzijn kwam. Wat voor rampen zijn er dat een hele stad vlucht? Orkanen, overstromingen, (bos-)branden, meteorietinslagen, vulkaanuitbarstingen… Niet allemaal even realistisch in Utrecht.
Ook bij mij bevatte de droom allemaal elementen van dingen die ik recent meegemaakt heb. Zo stond ik in de rij bij de McDrive (voor een Cola Light en een salade O:-) ) en de gene die achter mij aansloot reed heel hard achteruit de rij weer uit. Bij een orkest repetitie zat iemand een Telegraaf (?) te lezen die heel groot kopte dat 2012 het eind van de wereld was volgens de Maya kalender. Dat wist ik allang, maar kennelijk sla je dat toch ergens op. Tja, en zo’n ziekenhuis, dat is momenteel natuurlijk sowieso bekend terrein voor me. Maar toch, maar toch. Twee rampdromen in een week? Groot verschil tussen de twee dromen: de eerste droom bleef ondanks alle rampspoed erg gezellig, de tweede was meer desolaat en daardoor meer gelaten van sfeer. Maar paniek? Ik? Welnee! Althans, niet in mijn dromen.

Janneke:	Telefoneren, telefoneren, dat is zo makkelijk, d‛r is niks aan
	We gaan‛t proberen, zelf proberen, kom naast me zitten,
	Daar gaat ie dan.
	Pak de hoorn van de telefoon, dan hoor je dit,
	Dat is de zoem, zoem toon.
Allemaal:	Heel gewoon.
Janneke:	Eerst je vinger op de vijf, in dat gaatje van de schijf.
	En nou draaien
Jip:	Ja maar hoe?
Janneke:	Deze kant op naar je toe
Jip:	Nou mag ik het eens alleen
	Nou de acht en dan de één
Jip:	Tuut, tuut, tuut, oh wat gek
Janneke:	Dat betekent, in gesprek
	Telefoneren, telefoneren, dat is niet moeilijk, gaat er wat mis,
	maar proberen, opnieuw proberen
	Dan zul je zien, hoe makkelijk dat is.
	Eerst de vijf en dan de acht
Jip:	wacht nou even
Janneke:	Ja ik wacht
	Omstebeurt nou ik de drie
Jip:	Duw nou niet zo met je knie
Janneke:	Nou de één en dan de zeven
Jip:	Wacht nou even, wacht nou even
Janneke:	‛t is verkeerd, wat hoor ik nou
	‛t is een vreemde mevrouw,
Samen:	Telefoneren, telefoneren, is niet zo makkelijk We worden kwaad
	Toch maar proberen, weer proberen, we blijven draaien
	Zolang tot het gaat Om de beurt allebei
Jip:	Eerst mag ik,
	Dan mag jij
Jip:	Nou de zeven
Janneke:	Nee, nee, nee.
Jip:	Welles
Janneke:	Nietes, nou de twee en de laatste is de vier
Jip:	maar waar staat ie
Janneke:	hier zo, hier
Opa:	Ja, hallo
Jip:	Opa, hallo opa