Amiek » Onderweg

Memorabele verjaardagen

Annemiek — Tue, 14 Jun 2011 11:01:24 +0000

Op de een of andere manier gaan verjaardagen door elkaar lopen als je ouder wordt. Alle kinderfeestjes zijn een brei, de familie op bezoek, taart met collega’s, het zijn eigenlijk altijd min of meer vergelijkbare gebeurtenissen. Wat maakt nou een memorabele verjaardag? Mijn tiende verjaardag was memorabel, want toen mocht ik eindelijk op paardrijles, mijn vijfentwintigste verjaardag was memorabel omdat ik toen mijn oudjaarsavond gevierd heb, inclusief oliebollen en vuurwerk. En dan zijn er ook nog de verjaardagen waarvan ik niet meer weer welke verjaardag het was, maar die wel een bijzondere verjaardag waren. Ik herinner mij bijvoorbeeld de verjaardag dat ik van Lissabon naar Álora reisde. Om 10 voor 12 op de avond voor mijn verjaardag werd ik door mijn Portugese vrienden uitgezwaaid. Tien minuten later was ik jarig. Dat was heel erg raar. Ik heb in de trein wat gedoezeld en geslapen en in de loop van de ochtend waren we in Badajoz. Daar had ik een overstap en moest ik twee uur op het station doorbrengen. Badajoz heeft geen spannend station. Ik dekk dat het vrij vroeg was, want in mijn herinnering was het echt uitgestorven. In dit pre-mobiel tijdperk kreeg je geen SMS-jes, geen facebook, geen twitter. Alleen de doodse stilte van het station. Ik raakte met een van de andere overstappers aan de praat en die heb ik toen maar verteld dat ik jarig was, zodat in ieder geval iemand me zou feliciteren.
Ik had nog een paar overstappen en om een uur of tien ‘s avonds kwam ik aan in Álora (Zuid-Spanje), waar ik een veldpracticum had. Omdat er al verjaardagspost naar de kampeerboerderij gestuurd was, wisten mijn studiegenoten dat ik jarig was, dus er was een erg gezellig geimproviseerd feestje.
Ik denk dat vandaag niet in het rijtje van memorabele verjaardagen komt. Gewoon omdat ik helemaal niets aan mijn verjaardag doe. Het meest memorabele is dat allebei mijn laptops een virus hebben. Ik ben eigenlijk de hele ochtend bezig geweest de virussen te verwijderen. Er draait nog een uitgebreide scan en ik moet de systemen nog wel weer goedlopend krijgen, dat gaat vandaag zeker lukken. De hamvraag is alleen: maakt dat een memorabele verjaardag?

Mijn koffer

Annemiek — Fri, 13 Nov 2009 13:35:54 +0000

Ik kende weinig mensen binnen het orkest en er waren veel meer gastspelers, dus zo nu en dan was het even zoeken wie bij welke naam hoorde. Ik werd al snel “Annemiek? Dat is die van die koffer uit 1900.” Ik geloof niet dat mijn koffer echt zo oud is, maar tussen alle hard cases met wieltjes en al dan niet uitschuifbare handvaten valt mijn koffer wel op. Vooral door het gebrek aan alle luxe die een moderne koffer biedt: een bruine doos, met een handvat en twee metalen sloten. Van binnen is er een geruit papiertje op geplakt om hem nog een beetje cachet te geven. En nee, het is niet de handigste koffer, op treinstations loop ik er inderdaad mee te sjouwen. Op vliegvelden zijn er eigenlijk altijd karretje, dus dat is geen probleem. Hij komt wel elke vliegreis meer gebutst weer thuis. Met alle hard case koffers, zijn de bagagesjouwers ook steeds roekelozer geworden met de bagage en dat merkt met name de minst stevige koffer. Over het algemeen is dat die van mij.

Ik heb wel ‘handiger’ reismiddelen geprobeerd hoor: ik heb een rugzak gehad (gestolen uit de berging van mijn flat) en een koffer waar de tweede reis de pootjes van afbraken, waardoor hij niet meer bleef staan. Ik heb een keurige kleine samsonite, die ik als cabinebagage mee mag nemen, maar meestal vind ik die te klein. Het is niet zo dat ik altijd een gigantische beautycase, mijn complete garderobe en al mijn schoenen meeneem. Sterker nog, ik vergeet meestal essentiele dingen. Het probleem is dat ik altijd met meer terug kom dan ik heen ga. Ik heb ooit in Sevilla een extra rugzak gekocht, zodat ik meer mee kon nemen: kleding voor mezelf of voor vrienden, etenswaren, boeken, noem maar op, het gaat allemaal mee terug.

Ik heb destijds deze koffer meegenomen toen ik in Sevilla ging wonen. Een jaar heb ik uit deze koffer geleefd: ik ben er negen keer mee verhuisd in een jaar en dan was het mijn verhuisdoos die in een taxi kon. Toen ik weer terug kwam in Nederland kwam hij weer gewoon bij mijn ouders terecht. In 1991 ging ik naar Thailand, en ik geloof dat ik hem toen definitief achterover gedrukt. En sindsdien komen we altijd weer bij elkaar terug.

Dat het geen koffer is uit 1900 is wel duidelijk, alleen van wanneer dateert hij dan wel? Ik belde mijn moeder om het haar te vragen, want hij was eerst van haar. Zij begon eerst uit te rekenen sinds wanneer ze haar huidige koffers had, en de uiteindelijke conclusie was dat zij hem waarschijnlijk ook van haar ouders meegenomen had toen ze ging studeren.
Gezien mijn ervaringen met andere koffers en rugzakken, zal ik deze koffer voorlopig niet weg doen. Hij bevalt prima en gaat waarschijnlijk nog heel wat reizen mee.

Het verkeer in China

Annemiek — Sun, 08 Nov 2009 14:06:21 +0000

Als wagenziektekneus zorgde ik altijd dat ik voor in de bus zat. Ik had mijn pilletjes altijd op tijd genomen en mijn kaakjes bij de hand, voor het geval dat. Doordat ik voorin de bus zat, zat ik ook eerste rang wat betreft het Chinese verkeer. Aangezien Shanghai tot Nanjing een soort grote, aan elkaar gebouwde randstad is, is het verkeer overal druk en chaotisch. En natuurlijk zijn er (soms ondoorgrondelijke) verkeersregels die verschillen van de Nederlandse, maar vooral de houding ten opzichte van het verkeer is China anders dan in Nederland.
In Nederland zijn de verkeersregels heilig en beroepen we ons als verkeersdeelnemers maar al te graag op onze rechten. In China zijn de verkeersregels niet heilig, maar een soort handige handreiking, verder kijk je welke ruimte het verkeer je geeft en die ruimte neem je. Onze buschauffeurs, maar ook de andere bestuurders, zijn stoicijns. Alleen in Shanghai is het verkeer zo druk dat de regel “het verkeer is als het water” niet op ging en de chauffeur zo nu en dan de wanhoop nabij was.
Een mooi voorbeeld van de ruimte in het verkeer nemen zoals hij komt of “het verkeer is als het water”, was bij ons hotel in Zuzhou. Als we het terrein van het hotel af wilden, reed de chauffeur gewoon langzaam de afrit af, zonder links of rechts te kijken, het verkeer paste zich aan aan die bus die de weg op kwam. Dat ging zelfs zo ver dat de chauffeur de zesbaansweg tot de rechterbaan niet helemaal over kon steken. Maar de middelste baan van het tegenliggend verkeer was vrij, dus nam hij die baan. Toen er genoeg ruimte was, ging hij gewoon naar rechts en reed hij waar hij moest rijden. Niemand keek hiervan op, geen boos getoeter van de tegenliggers, geen gebaren, geen verschrikte blikken. Er wordt wel veel getoeterd in het Chinese verkeer, heel veel, maar dat is meer een soort “hallo allemaal, ik kom eraan”-toeter. En dan nog niet eens “ik kom eraan, ga allemaal aan de kant”-toeter en al helemaal geen “Mongool wat doe je nu?”-toeter. Als we met een groep Nederlanders liepen tussen de Chinezen en er klonk een toeter, dan sprongen de Nederlanders direct aan de kant, de Chinezen niet, die pasten niet eens hun route aan. Stoicijns, dat zei ik.
Op de snelweg hanteren ze een soort ‘Keep your lane’ system. Boven de weg staan borden: een strook voor auto’s, een strook voor bussen en vrachtwagens en stroken voor alleen vrachtwagens. Maar ook hier geldt dat het een richtlijn is. Als onze bus op de busstrook zit en er zit een langzame vrachtwagen voor hem, dan kan hij kiezen: links of rechts inhalen. Het gevolg is dat overal verkeer is, dat overal tussen piept en dat je als westerling gillend gek wordt. De Chinezen niet, die blijven ook hier gewoon stoicijns.

Werkt het ook, deze andere benadering van verkeer? Tja, op gevaarlijke plekken en bij benzinestations staan wrakken en overal flikkeren politielichtjes als waarschuwing. We hebben in Shanghai een paar ongelukken gezien, dus het is geen garantie voor succes.

De metro in Nanjing was overigens mooi, overzichtelijk en schoon. Alleen met een grote hoeveelheid geboden al op het station:
De verboden binnen de metro waren nog talrijker: do not chase and create disturbance en wonderlijk genoeg was het pas gevaarlijk op de rails als je al in de wagon was.

Moe

Annemiek — Sun, 01 Nov 2009 17:11:35 +0000

Vanmorgen liep ik langs XuanWu lake en ik zag daar de oudere Chinese medemens zich vermaken met ochtendgymnastiek, Tai Chi, Stijldansen, zangvogels en hardlopen (zie foto’s op Flickr). Inmiddels zit ik in Shanghai. Heb weer veel gezien, maar ben verschrikkelijk moe. Morgen weer een dag Shanghai en dan vlieg ik alweer terug. Er zijn nog meer verhalen en zeker nog meer foto’s, maar dat komt wel als ik thuis ben….

De kleine dingen

Annemiek — Fri, 30 Oct 2009 02:28:26 +0000

Soms zijn het niet de toeristische attracties die je dag in het buitenland de moeite waard maken. Of eigenlijk is dat juist best wel vaak zo. Als ik in mijn eentje reis maak ik wel een soort van plan, maar meestal loopt dat in het honderd. Onder de Chinese invloed zou ik zeggen dat als ik eenmaal ergens ben, ik de stad (of de plek) naar mij laat komen, in plaats van dat ik naar de stad ga. Mijn ouders noemen het “Ja, jij wilt alleen maar in cafeetjes zitten”.
Gisteren kwamen we aan in Nanjing en al snel werden de eerste taxi’s naar de belangrijkste toeristische sites genomen. Ik had daar eigenlijk geen zin in, maar me ook niet heel erg voorbereid op Nanjing. Er bleef een groepje wat hangen bij het hotel en daarmee zijn we naar het meer achter het hotel gelopen. Vandaar wilden we eigenlijk naar de overkant lopen, naar de purple mountain met het spectaculaire uitzicht over de stad, en met de tombe van Sun Yat Sen (nog met mijn eindexamen gehad) en een Ming-tombe. Een deel van de oever was afgesloten, dus besloten we over het meer te lopen. En nee, ik heb geen etherisch hoger staat bereikt, in het meer liggen wat eilandjes met daartussen dammetjes en bruggetjes. Je moet er alleen wel voor betalen.
Tijdens de wandeling bleek al snel dat het zo heiig (smog) was, dat over het meer de stad al nauwelijks te zien was, dus het uitzicht van de berg zou wel niet zo bijzonder zijn. Maar tijdens de wandeling was er al genoeg te zien.
Eerst kwam ons een keurige rij met schoolkinderen tegemoet. Netjes twee aan twee, hand in hand. Toen ze ons westerlingen zagen begonnen ze heel hard te zwaaien en riepen ze “Hello, Hello”. Dus zwaaiden wij maar terug “Hello, Ni Hao, Hello!”. Een stukje verder stond een complete kudde van schoolklasjes en wij besloten ons daartussen te begeven. Dat was helemaal een groot feest. De kinderen wilden maar wat graag op de foto en die foto daarna ook graag zien.

Bij het meer laten ook veel bruidsparen hun reportage maken. Anders dan bij ons waar daar op de dag zelf de fotograaf tijd voor maakt, komen de stelletjes hier met een paar stelletjes samen en gaan dan om de beurt op dezelfde plek op de foto. Wachten kan wel eens saai worden, vooral voor de bruidegommen.

Daarnaast brengen natuurlijk veel Chinezen ook hun vrije tijd door in het park: ze laten hun vogel uit, komen vliegeren of spelen een spelletje.

Vanaf de eilandjes in het meer zag je een pagode liggen. Ik stelde voor om die te bezoeken. Ik kreeg een groepje mee en we klommen naar boven. Het JiMing Tempel complex is een prachtige kleur geel en bestaat uit allemaal gebouwen die door middel van trappetjes en pleintjes met elkaar verbonden zijn. Bij de ingang kregen we wierook mee, die we ook aangestoken hebben en bij de rest van de wierook gezet hebben, alleen dan met het onze vader in plaats van met de buiginkjes.
Vanaf de pagode hadden we ook weer een not-so-spectacular uitzicht over de stad. Net toen we een beetje uitgeslenterd waren, zag ik door een raam een hele groep monniken de tempel betreden. Zij bleken een soort dienst te hebben, met zang, een bass drum, een klankschaal en een soort hotelbelletje (“ping”), we zijn op het pleintje buiten de tempel waar zij bezig waren gaan zitten waar we alles goed konden horen. Wij waren eerbiedig stil, maar de Chinezen die zelf kwamen bidden, pakten hun camera’s en gingen mobiel bellen. Tot zover de westerse pieteit.

Toen de monniken al een tijdje bezig waren kwam er een jonge man met wat langer haar in spijkerbroek en een hip t-shirt de trappen opgerend. Hij rende door de tempeldeur en kwam weer naar buiten. Op het pleintje deed hij zijn “pij” aan over zijn kleren, en toen hij alles ingevouwen en omgehangen had ging hij naar binnen en voegde zich bij de andere monniken. Tijdens de ceremonie kwam een monnik regelmatig naar buiten om wat wierook te stoken. Het begon inmiddels schemerig te worden en binnen was het erg donker, dus het lukte me niet goed om foto’s te maken met mijn kleinbeeld camera. Ik heb er echt enorme spijt van dat ik mijn spiegelreflex niet bij me heb. Ik mis de kwaliteit van de lenzen, ik krijg de kleuren niet goed op de foto en ik mis ook mijn sneaky-spy-lens. Jammer, jammer, jammer.

Shanghai, maar net niet

Annemiek — Thu, 29 Oct 2009 15:56:50 +0000

Gisteren gingen we naar Shanghai voor ons concert in het Shanghai Oriental Arts Center. Ik had er heel veel zin in, want ik wist dat het een heel bijzonder gebouw was, zowel als concertzaal (vely high level, zegt David, de Chinese organisator van deze reis), maar ook architectonisch. De foto boven dit logje is van het gebouw van Paul Andreu en linkt ook naar zijn site. Los van de concertzaal is Shanghai natuurlijk ook een van de meest tot de verbeelding sprekende locatie van deze reis.

Onderweg van Zuzhou (die route begin ik nu een beetje te kennen) heb ik me bezig gehouden met het verkeer, want dat blijft fascinerend. Hoe dichter we bij Shanghai kwamen, hoe meer je de opwinding in de bus kon voelen en toen we de eerste wolkenkrabbers in zicht kregen zat iedereen te fotograferen achter de ramen van de bus.

Het leuke is dat Shanghai aan het begin van de twintigste eeuw tegelijkertijd met New York een grote bloeiperiode gehad heeft. Veel architecten die in New York wolkenkrabbers ontwierpen, deden dat ook voor Shanghai. Als je Shanghai binnen rijdt, krijg je ook heel erg een New York gevoel. En in mijn geval (en ook bij vele anderen in de bus) is dat een heel fijn gevoel.

Ook op de weg was er genoeg te beleven. Bijvoorbeeld dit bruidspaar op dikke BMW X-serie met roze strikjes aan de deuren.

Prachtig was ook een gigantisch verkeersplein vergelijkbaar met het Prins Clausplein in Den Haag, maar dan echt midden in de stad. Op de ‘Begane Grond’ was een soort park aangelegd, met palmen en grasvelden en bankjes (echt een park dus). Daarboven liep het verkeer in, ik denk, vijf niveaus en tussen die niveaus was een soort voetgangers rotonde gebouwd, waarmee voetgangers ook het hele verkeersplein konden doorkruisen. Het betrekkelijk briljante was dat alle vangrails plantenbakken hadden. Daarnaast waren de pilaren prachtig bewerkt. Dat maakt ~~autorijden~~ file staan toch een heel stuk aangenamer.

Na de tunnel onder de rivier door was de hoeveelheid wolkenkrabbers zo overweldigend dat ik niet eens meer gefotografeerd heb. Dit zijn allemaal moderne wolkenkrabbers, bovendien wilde ik de batterij van mijn camera bewaren voor het Oriental Arts Center. Ik heb die foto gemaakt, maar die is net zo slecht als de bovenstaande foto´s vanuit de bus, dus dat laat ik voor wat het is.

In het Oriental Arts Center werd hard gewerkt aan de bassen. Lieven en Antoon hadden materialen gekocht om de kammen van de bassen beter passend te maken. In de catacomben van het OAC hadden ze een plekje gevonden en daar waren ze hard aan het werk.

Op de kasten werden de onderkanten van de kammen zo geschuurd dat ze perfect aan zouden sluiten, om zoveel mogelijk klank van de snaren om de kast over te brengen. Lieven hield zich bezig met de inkepingen voor de snaren. Uiteindelijk klonken de drie nieuwe bassen een stuk harder dan ervoor. Of het altijd beter was is de vraag, maar de bespelers hadden nu in ieder geval eer van hun werk.

De zaal van het OAC was geweldig. Echt een prima concertzaal, heerlijk om in te spelen. Klein nadeeltje was alleen dat de Steinway achter slot en grendel stond en dat Stanislav zijn handen kapot gespeeld heeft op een Kawai. Dit was voor Stanislav natuurlijk een groot nadeel, en hij was dan ook helemaal niet blij met de organisatie. Vandaag zijn we in Nanjing en de volgende twee concerten worden door Behzodgespeeld. Er is nu geen (studie-)piano beschikbaar en er is nog niet bekend op wat voor piano hier gespeeld wordt.

Het dubbele is dat de Chinese organisator aan de ene kant zegt dat het allemaal zo moeilijk te regelen is in China, want China is niet West-Europa. Dat is natuurlijk helemaal waar, maar drie zinnen later loopt hij hoog op te geven over China en de hoeveelheid professionele orkesten. Als dat zo is dan moet er toch wat beters te regelen zijn dan Billy bassen en houtje-touwtje-vleugels?
Enniewee, de kennismaking met Shanghai was inspirerend, maar een beetje raar omdat we er wel waren, maar ook weer niet. We hebben eigenlijk alleen de stad vanaf de snelweg gezien en van de concertzaal alleen het podium en de catacomben. Ik heb zin in die laatste twee dagen om eens echt rond te kijken.

Vermoeiend

Annemiek — Mon, 26 Oct 2009 06:50:32 +0000

Om 7 uur ‘s ochtends vertrok een bus uit Eindhoven met het orkest erin naar het vliegveld van Frankfurt. Ik had bedacht dat ik liever met de auto zou gaan en het leek me nogal de mijl op zeven om eerst naar Eindhoven te gaan en van daar met de bus verder. Bij nadere beschouwing bleek er een directe trein van Arnhem naar Frankfurt Flughafen te gaan die om 9 uur vertrok, dus ging ik met de trein naar het vliegveld. Ik ging ervan uit dat ik lekker rustig in de trein zou zitten. Misschien zouden er wel andere orkestleden inzitten, maar ik ken bijna niemand uit het orkest dus ik vermoedde dat ik die niet zou herkennen. Ik stapte in en werd herkend en zo werd de geanticipeerde rustige treinreis een gezellige kennismaking met een aantal van de blazers van het orkest.
Op Frankfurt voegden we ons bij de rest van het orkest. Om een uur of drie ‘s middags vlogen we weg. Omdat we met China Eastern Airlines direct naar Shanghai zouden vliegen, werd aan boord gelijk gewerkt met Shanghai-tijd, ongeveer tien uur ‘s avonds. Al snel gingen de lichten uit en begon iedereen te tukken, maar ik kreeg dat niet voor elkaar. Toen we landden om 1 uur ‘s nachts Nederlandse tijd was het hier acht uur ‘s ochtends. Om 12 uur waren we in ons hotel in Suzhou, om half twee kregen we onze eerste echte Chinese maaltijd met stokjes (lastig, maiskorrels met stokjes) en nu gaan we op excursie naar het zijdemuseum, een tempel en de tuinen. Ik ben alleen zo moeoeoeoeoe…

Weekend in Sevilla

Annemiek — Sun, 18 Oct 2009 20:48:45 +0000

In mijn ruime omgeving ben ik opeens benoemd tot Sevilla specialist. En er wordt me gevraagd om tips voor een gezellig verblijf in de stad. Ik ben die natuurlijk ten allen tijde bereid te geven, alleen krijg ik het tijdsgewijs de laatste tijd niet helemaal voor elkaar. Ik heb het doel om de komende week een serie logjes te maken over:

Mijn favoriete hotel in Sevilla
Eten in Sevilla
Must-see in Sevilla
Sevilla op de fiets

Voor de gelegenheid heb ik een Sevilla-categorie aangemaakt, waar ook oude logjes die ik over Sevilla geschreven heb te vinden zijn.

Ach en deze logjes draag ik op aan mijnheer Kaals, die zich een beetje zorgen om me maakte, omdat ik zo weinig schreef. En vooral omdat ik zo weinig over Sevilla schreef. Sorry Ruud!

Zo irritant

Annemiek — Thu, 03 Sep 2009 08:18:56 +0000

Er is altijd wel iets wat ik vergeet op een vakantie. Daar maak ik me nooit zo druk om, want er is, over het algemeen, weinig wat je niet kunt kopen op de plaats van bestemming. Zo was ik een vorige vakantie naar Sevilla (zo saai…) mijn nagelknipper vergeten. Geen probleem, nagelknipper gekocht, alleen bleken die dingen 10 euro te zijn in Spanje. Ik heb toen maar een echte ‘El Corte Ingles’-nagelknipper gekocht, als een soort souvenir. Alleen had ik thuis al vijf nagelknippers, dus ik gebruik het ding nooit, het ligt ergens in een kast.
Op dag twee van mijn huidige vakantie begonnen mijn nagels wat te irriteren. Ik heb altijd hele korte nagels, omdat dat met muziek maken een stuk handiger is. Ik besteedde er niet te veel aandacht aan, want, zo besloot ik, ik ga niet weer een nagelknipper kopen die vervolgens in de kast terecht komt.
Inmiddels zijn we ruim een week verder. Het wit, wat ik er altijd afknip, is inmiddels een paar millimeter lang en dat is even wennen. Muggenbeten krabben krijgt een heel andere dimensie, dat is nu echt krabben, het was eerst eigenlijk meer aaien. Typen, telefoneren, en vooral ook neuspeuteren is heel anders met lange nagels. Elke dag denk ik even ‘Zal ik dan toch maar?”, maar nee, ik heb besloten en besluit is besluit. Als er nu een zou scheuren, dan zou ik misschien over stag gaan. Ik ben nu alleen zo ontzettend blij dat ik vanavond thuis ben.

Zielig

Annemiek — Sun, 30 Aug 2009 21:19:42 +0000

Hansje schreef over het dieptepunt van het riviertje de Wark achter haar huis. Volgens haar was het wel het absolute dieptepunt dat een rivier kan bereiken: 15 cm.
Toevallig was ik de dag ervoor langs een nog zieliger geval gereden. Ik zit momenteel in een van de droogste gebieden van Europa, dus in zielige rivieren grossieren ze hier. Vooral zo in het staartje van de lange hete zomer. Dinsdag is er een kans van 15% op regen. Die kans is al een feest. Het feit dat de lucht bewolkt zal zijn en de temperatuur wat zal zakken is al een feest. Enniewee, het doel van dit betoog is eigenlijk gewoon dat de rivieren nu op het laagste niveau staan wat ongeveer mogelijk is. En dat is in veel gevallen gewoon helemaal droog. En droog is voor een rivier nog veel sneuer dan 15 cm.
Op mijn tochten door droog Andalucia kwam ik een rivier tegen die daarbovenop ook nog de naam “Rio Seco” (droge rivier) gekregen had. Dan ben je als rivier wel echt heel erg zielig en word je ook niet helemaal serieus serieus genomen. Als het ding al de Rio Seco heet, zou er dan uberhaupt ooit wel water in staan. Ookal heb ik zelf nooit water in de Rio Seco gezien, kan je wel aan de begroeiing langs de lege bedding dat ze meer vocht gewend zijn dan de planten iets verder van de bedding, dus ja, het is een rivier, maar nu even niet.
Om het geheel nog wat zieliger te maken, ligt er over de Rio Seco ook een brug die geen brug is. Er is een nieuwe brug naast gelegd en deze brug eindigt nu in de vangrail. Niet heel zinvol dus. Een brug die nergens heen leidt over een rivier die geen water heeft.