Now that I finally made it to Sevilla we set a date and met for tapas in a small bar she already had written about: La Azotea (roof top terrace), which is in my old neighbourhood. We were early so we could settle ourselves at the bar. The owner came up for a small chat, because he knows Shawn from her former visits.

We ordered some of the new tapas the bar offers.
We started out with small fish, kind of small sardine like on a stick, served with the most delicious mayonaise with blood orange. On the side we had a salad and we just kept ordering: cod with wild mushrooms and a delicious bechamel sauce with scalops, blackpudding (bloedworst!) of Burgos very nicely spiced with cumin and something sweet, pork with cheese (idiazobal) sauce and pistachio’s and a tuna steak. The fun part was that with every new tapa we pulled out our cameras and started the formal part of eating first.

At first I didn’t notice but while we were eating, chatting and making pictures the bar around us had completely filled up. Nevertheless the extremely kind staff had time to chat with us and they told us that La Sexta (extremely commercial television in Spain) was coming to take some shots at the bar. And within half an hour a camera man and a production/editor girl stormed in, interviewed the cook and made all kind of shots around the bar (with us ducking away) and left as sudden as they had arrived. It’s so much fun to meet someone online and then when you finally meet you just chat on like you do online…

Met een grote groep reizen betekent dat je veel moet wachten. Dat is niet heel erg, dat calculeer je in. Toen we eindelijk in de bus stapten verdween mijn gestresskip als sneeuw voor de zon. Ik wilde zoveel mogelijk oppikken van China, het land, de mensen. Dus zat ik voor in de bus, op het puntje van mijn stoel en het viel tegen en het was geweldig. Zoals rond de meeste vliegvelden is ook de omgeving van Shanghai Pudong vooral industrieel, en zoals rond de meeste grote steden bestaat ook de omgeving van Shanghai vooral uit industrie. En die industrie ziet er precies zo uit als je van Chinese industrie verwacht: grote betonnen blokken met rode Chinese letters.
Op de weg was heel veel te zien. Het verkeer is een absolute belevenis. De lading van vrachtwagens wordt niet afgedekt, dus je kan zien wat er vervoert wordt en hoe. Zo zagen we vrachtwagens met onder andere:

• Aquaria waar lucht ingepompt werd
• Zo veel mogelijk stoelen met touwen vastgebonden
• Plaatstaal (de vrachtwagen was nagenoeg vergaan)
• Lege plasticflessen
• Tuinonderhoudsspullen en een tuinknecht
• …

Ook het rijgedrag is anders, maar dat heb je eigenlijk in elke vreemde stad. Uiteindelijk viel ik toch tijdens het rijden in slaap. De omgeving werd niet interessanter en ik was gewoon echt heel moe. Na een korte verfrissing en lunch in het hotel gingen we Suzhou in. Het voelde als een busreisje naar Duesseldorf of een soort Tupperwareparty. Onze Chinees-Nederlands-Belgische gids had een paar verrassingen voor ons georganiseerd en dit bleken bezoekjes te zijn om vooral de Chinese economie te stimuleren. We begonnen bij een zijdemuseum waar we een vreselijk slechte modeshow kregen, vervolgens een haastige rondleiding door het rommelige museum en we vooral veel tijd moesten besteden aan de winkel. Ook gingen we naar een demonstratie over parels, waar ze vandaan kwamen en wat je ermee kon doen: een mevrouw opende een pareloester en wees de dingetjes aan, vertelde hoe je echt van nep kunt onderscheiden en smeerde ons allemaal een geparfumeerde lik oesterzalf op onze hand. Daarna kregen we wederom ruim de tijd om de winkel te bezoeken. Tussendoor bezochten we de Beisi-pagode van Suzhou en dat was wel interessant. De pagode was mooi, erg toeristisch (vooral Chinezen), maar ook veel mensen die echt voor de Boedhatempel kwamen. Foto’s van dit bezoek heb ik op Flickr gezet (foto linkt naar de Fotoset van de reis).

Mijn eerste indruk van China na een dag: Eigenlijk is alles precies wat je verwacht dat het is, het verbaast niet, het choqueerd niet, maar het is wel heel erg interessant, en de verrassing zit in de kleine dingen: hoe mensen met elkaar om gaan en zicht gedragen. Maar puur visueel had ik regelmatig het gevoel in en rond Van der Valk Breukelen rond te lopen. Ik ben benieuwd wat de komende dagen gaan brengen. Wordt vervolgd….

De eerste, obligate, vraag was natuurlijk of ik in God geloofde. Mijn antwoord was dat ik het bestaan van een God, van een hiernamaals of een koninkrijk niet relevant vond voor mijn aardse leven. Ik belijd geen geloof, ik probeer mijn leven nu zo goed en zo eerlijk mogelijk te leven. Wat er verder tussen hemel en aarde is, valt buiten mijn invloed en vind ik dus niet relevant om tijd en energie aan te besteden. We raakten aan de praat over het geloof en al vrij snel kwamen we tot de conclusie dat ik niet zozeer een atheïst ben (ben ik wel, maar dat was voor de discussie niet relevant), maar vooral erg anti-klerikaal. Het probleem dat ik met de kerk als instituut heb, is dat ze (bijna) allemaal de bijbel als uniforme waarheid proberen te presenteren. En zo ingeklemd tussen de Veluwe en de Betuwe kom je nog wel eens leuke uitwassen daarvan tegen: geen televisie mogen kijken, vrouwen die een rok moeten dragen, geen auto mogen rijden en allerlei varianten.

Ja, dat van al die verschillende kerken dat begrepen ze, dat was ook eigenlijk helemaal niet nodig, want er was natuurlijk maar één waarheid, dus één kerk zou het beste zijn. Net terug in Spanje was mijn suggestie dan ook dat ze allemaal terugkeerden in de schoot van de moederkerk. Dat was niet helemaal hun bedoeling, maar ze hadden er ook geen reactie op. God verhoede overigens dat ze dat doen, want katholieken, ik weet het niet…

Dat van die rok dat wilde de man overigens wel toelichten. Dat was eigenlijk vrij eenvoudig, Paulus had daar wat over geschreven. Hij bladerde wat door zijn bijbel en vond een citaat waarin Paulus eigenlijk alleen zei dat vrouwen zich netjes moeten kleden. Mijn reactie daarop was dat hij nu deed wat mijns inziens altijd binnen de kerk: ze kiezen het citaat uit dat het best past bij hun mening. Als je het immers vanaf het begin zou nemen, dan zou je toch zeggen dat we überhaupt kleren dragen door de verleiding van de appel. Laten we die verleiding ongedaan maken en juist onze kleren uittrekken, in plaats van ons er druk om te maken wat we dragen. Hier konden ze niets anders dan pragmatische antwoorden op geven (koud, enge mannen enzo).

We babbelden nog wat door, maar veel vruchtbaars kwam er verder niet uit. Ze waren blij dat ik de tijd voor ze nam en dat ik in ieder geval nadacht over het geloof. Ik ging douchen en echte kleren aan trekken. Mijn Flip had ik nog niet…

Sluitingstijd naderde en de heer liep langs mijn tafeltje naar de uitgang en hij bekeek me en vroeg me of hij met deze mooie vrouw nog wat mocht drinken. Ik vond het prima hij bestelde nog wat te drinken en schoof aan. Na de gebruikelijke “waar kom je vandaan?” en “wat spreek je goed Spaans” discussie raakten we aan de praat over de dingen des levens.

Pepe woonde in Sevilla en was niet onbemiddeld. Hij was olijvengrootgrondbezitter en haalde wat verse olijven uit zijn zak. Hij was vandaag bij zijn landerijen geweest. Nee, natuurlijk deed hij dat niet zelf, daar had hij mannetjes voor. Gezien zijn leeftijd (voorbij pensiengerechtigd) kregen we het over de overdracht van zijn bedrijf. Zijn zoons waren geen knip voor de neus waard, maar hij had wel het idee dat zijn dochter het bedrijf over zou kunnen nemen. Hij was ook geinteresseerd in mijn bedrijf en mijn startup. En natuurlijk of ik kinderen had en een man. Want ik was zo mooi en zou zo’n goede moeder zijn. Het concept dat ik dol op kinderen ben, maar er ook dol op ben dat ik ze zelf niet heb, was een concept waar hij nog niet aan gedacht had. En ook het idee dat een relatie mij zou beperken in hoe ik mijn leven zou leiden, daar moest hij over nadenken. Ik geloof dat hij het eigenlijk wel logisch vond, hij probeerde in ieder geval niet met van het tegenovergestelde te overtuigen. En dat is in katholiek Spanje al heel wat.