Amiek » Onverwerkte jeugdtrauma’s

Mijn nest

Annemiek — Tue, 02 Feb 2010 21:10:57 +0000

De rode draad van mijn leven lijkt te zijn dat ik mijn niche niet kan vinden. Als puber wist ik al niet wat ik wilde studeren, tijdens mijn studie zat ik duidelijk op de verkeerde plek, ik vond de juiste studie maar daar vond ik niet de juiste baan bij.
Ik vermaak me verder prima hoor, en ik vind het werk dat ik doe leuk en uitdagend, maar op de een of andere manier kom ik altijd in trajecten terecht waar je moet zoeken naar dat wat het best bij je past. Je kent het wel, van die coaches die geloven dat er een perfect leven bij je past en dat er een loopbaanpad is, dat voorziet in al je behoeften.
Hartstikke mooi natuurlijk, maar ik geloof er niet zo meer in, ik heb te vaak bij de ideale baan het lid op de neus gehad, ik hoor te vaak “U hebt een geweldig CV, maar …” en dan iets als kennis van een computerprogramma of een eis die niet eens in de vacature genoemd werd. Ik heb zelfs wel eens na een sollicitatiegesprek te horen gekregen dat ze eigenlijk mij aan wilden nemen, maar…
Maargoed ik heb ooit mijn ideale baan bedacht, verschillende manieren bedacht om daar te komen en dat zat er niet in. Prima, ik heb het in ieder geval heb ik het geprobeerd.
Alleen lijk ik altijd in coachingstrajecten enzo terecht waar het vinden van het doel in je leven, je ideale baan of de niche van je bedrijf de essentie is. Diezelfde mensen die dat zo belangrijk vinden, gaan er ook vanuit dat er kennelijk een reden voor is dat dit soort dingen op je pad komen. En dan bedenk ik weer dat ik voor dat coachingstraject gekozen heb en dus ook open moet staan voor alles wat bij dat coachingstraject hoort. Ik blijf alleen altijd dat meisje dat bij een studie-interessetest de volgende uitslag krijgt: 1. scheepvaarttechniek; 2. conservatorium 3. small bussiness 4. journalistiek kreeg. En als ik dan opdrachten moet doen als “waar ben je trots op”, “bel een vriend en vraag wat hij als ideale carriere voor je ziet” en “wat wilde je als kind worden” dan moet ik bij de eindopdracht (combineer dit in een ideale carriere) zien uit te vinden wat een geweldige bruidstaart, een politicus en een ballerina met elkaar te maken hebben.
Omdat ik met mijn bedrijf de crisis nogal merk en moeite heb met acquisitie, doe ik nu een training om klanten te krijgen en, jawel, stap één is dat je je niche moet zoeken. De trainingsdag heb ik overleefd, de groepscoaching ook en vrijdag heb ik een individuele coaching. En alles neigt weer naar die discussie. En ik wil het niet meer, ik kan het niet, meer ik geloof er niet meer in. Maar hoe zorg ik dan dat ik wel succesvol klanten ga krijgen, als ik al niet door stap 1 heen kom? Ik wil het proces niet frustreren en ik wil best iets aannemen en als er iets uit zou komen zou dat geweldig zijn. Maar de kans lijkt me zo klein dat er deze keer wel lijn in zit en eigenlijk wil ik gewoon met wat ik nu doe verder. Maarja, als het dan niet werkt, komt dat natuurlijk omdat ik niet naar mijn eigen niche heb gezocht, want als ik dat zou doen, dan…

Moedervlek

Annemiek — Thu, 14 Jan 2010 15:32:09 +0000

Toen Amiek een Amiekje was, had ik op mijn min of meer kale bolletje een grote moedervlek. Langzamerhand groeide mijn haar eroverheen en was het iets wat er was, maar wat me eigenlijk niet interesseerde. Als ik toch bij de dokter was liet ik hem ernaar kijken of het ding niet gevaarlijk werd, maar verder was het voor mij irrelevant en non-existent. Mijn moeder dacht daar anders over. Die heeft wel eens geopperd de vlek te laten verwijderen om cosmetische redenen. Ik vond dat onzin, want als ik iets cosmetisch wilde doen, zo was mijn redenatie, dan viel die 50 kilo overgewicht altijd nog meer op dan die moedervlek. De enige die echt last had van de moedervlek was de kapper: hij was inmiddels vrij dik geworden en daardoor bleef de kam er de hele tijd achter hangen. Toen bij een kapperbeurt drie kappers suggereerden dat ik hem ook weg zou kunnen laten halen. Omdat ik al lang niet bij de dokter geweest was, was de moedervlek al lang niet bekeken en dus besloot ik maar eens bij de dokter langs te gaan.
Normaal gesproken zegt mijn dokter niet veel meer dan “nee hoor, het ziet er prima uit”, maar ik werd geholpen door een andere huisarts. Zij nam haar werk bijzonder serieus en keek en prikte en duwde. Tja, tja, tja, ze wist het niet zo goed, was het eigenlijk niet een wrat in plaats van een moedervlek? Ze zou voor me informeren bij dermatologie en anders zou ze me doorverwijzen. Ik stribbelde nog een beetje tegen, maar dat kwam niet echt over en voor ik het wist zat ik bij de afdeling dermatologie van het academisch ziekenhuis dat binnenkort een hele mooie nieuwe website heeft.
Academisch ziekenhuis, dus ik begon met een artsassistent, kijken, duwen, prikken. Tja, tja, tja een andere arts erbij. Kijken, duwen, prikken, tja, tja, tja. Waarom wilde ik hem nu eigenlijk weghalen. Het hoefde nog steeds niet persé voor mij, maar ik was in een molen beland en die molen draaide door. Bovendien waren mijn tegenwerpingen niet heel sterk, want eigenlijk maakte het me nog steeds niets uit. Nou vooruit, nog een arts erbij. De grote vraag was of hij ‘geshaved’ kon worden of dat hij echt weggesneden moest worden. Er was bij het legertje artsen een lichte voorkeur voor shaven, maar voor de veiligheid werd er ook een chirurg bijgehaald. Het eindoordeel was shaven. Dus geshaved zou er worden. We namen het hele verhaal nog eens door en toen stak de chirurg nog even zijn hoofd om de deur: “Houden jullie er wel rekening mee dat het gaat bloeden, dus het moet wel in de OK”.
Gisteren is het ding poliklinisch weggehaald, dus ik ben nu 5 gram lichter (afgezien van het schuimrubber wat er nu zit). Het is een beetje merkwaardig als je helemaal aanwezig bent als er in je voorhoofd gesneden en gebrand wordt, maar het is niet vervelend. Na de operatie mocht ik de vlek ook nog bekijken en het zag er uit alsof het van een hele vieze oude heks kwam, met haren erop enzo. Ik moet nog een paar dagen het schuimrubber erop houden en mijn haar niet wassen en dan ben ik weer zo goed als nieuw.

Ballen

Annemiek — Sat, 23 Aug 2008 14:13:27 +0000

Ballen en ik, het combineert niet. Het eerste woordje van mijn tweejarige vriendin was bal en ik denk dat we nu ongeveer even balvaardig zijn. Dat zegt wat over mij en dat belooft wat voor haar. De enige balsport waar ik tot nu toe bij de Olympische Spelen angstvallig bij wegzapte was handbal. Van hadnbal krijg ik altijd een beetje de kriebels. En dat heeft niet eens specifiek met handbal te maken, maar meer met herinneringen. Vroeger, op school, bij gym, gooiden die meiden die op handbal zaten, bij trefbal zo ongenadig hard, dat als je niet al bang voor de bal was, je dat wel werd. Net heb ik toch even een stukje naar de finale gekeken. Het blijft niet mijn favoriete sport, maar op tv zijn handbalsters een stuk minder eng dan in de gymzaal. En ik vond ze eigenlijk heel erg stoer, die Noorse dames die wonnen.

Eerlijk

Annemiek — Sat, 16 Aug 2008 09:24:00 +0000

Gisteren bij Studio Sportzomer was Dennis van de Geest te gast. Hij maakte een opmerking over de kansen die je had: bij tafeltennis maar een klasse en maar een kans, dat was pas sneu. Terwijl je dat ook anders kan redeneren. Een judoka zal nooit meerdere medailles op de spelen kunnen halen, want hij kan nooit in meerdere gewichtsklassen uitkomen. Da’s pas sneu.
Eigenlijk is sport per definitie sneu. Want je kan wel heel hard zoeken naar een systeem dat eerlijk is, maar helemaal eerlijk wordt het natuurlijk nooit.
Het is inderdaad niet eerlijk als een 100 kilo zware judoka tegen een 50 kilo zware judoka vecht. Maar laten we wel wezen, het is ook niet eerlijk als een 100 kilo zware zwemmer tegen een 50 kilo zware zwemmer in het water ligt. Dat zou best knap zijn: zorgen dat je heel zwaar blijft voor je gewichtsklassen en toch zo hard mogelijk zwemmen. Waarom gaat het in zwemmen om verschillende lengtes hard zwemmen? Je zou toch ook kunnen sprintjudoen (een wedstrijd van een minuut) of lange afstand kunnen judoen (een wedstrijd van een kwartier)? Je training en je fysiek moeten dan anders zijn, maar dat geldt natuurlijk ook voor verschillende zwemafstanden. Bij judo heb je ook geen teamresultaten, terwijl dat bij zwemmen, tafeltennis, hardlopen paardendingetjes weer wel kan, terwijl dat ook individuele sporten zijn.
Eerlijk is kennelijk een redelijk rekbaar begrip, in ieder geval als het gaat om het opstellen van de regels.

Mastermind

Annemiek — Fri, 25 Jul 2008 14:46:34 +0000

Op het moment dat ik de snelweg opdraai zie een grote rij met vrachtwagens, caravans en ander stilstaand blik en kunststof. Ik was al niet heel erg op tijd, dus een vloek vliegt hardop mijn mond uit. Ik realiseer me dat ik cabrio rijd en kijk geschrokken om me heen. Gelukkig zit iedereen stilzwijgend in zijn eigen hokje voor zich uit te kijken. Maandag moest een collega mij aflossen en die kwam een half uur te laat, dus ik weet hoe irritant het is. Ik pak mijn telefoon om te bellen. “Met de receptie van zus en zo” roept een man in mijn oor. Een man? Zus en zo? Ik werk niet op de receptie van zus en zo en er werken geen mannen bij mijn receptie. Ik zeg hem dat ik een verkeerd nummer gedraaid heb (ik weet het, je draait niet meer, en al helemaal niet op je mobiel, maar getoetst klinkt zo raar) en of hij mij het nummer van de receptie van Radix kan geven. Ik hoor hem op de achtegrond mompelen en hannesen en ik begrijp waarom. Het is in de systemen onmogelijk om receptienummers op te zoeken. Ik geef hem een hint en hij haalt opgelucht adem. Als het nummer genoemd wordt blijk ik de nummers wel goed te hebben, maar niet in de goede volgorde. “Hahaha,” lach ik mijn onbekende collega toe, “het is net Mastermind, één goed en op de goede plaats, vier goed, maar niet op de goede plaats.” Mijn Aha-Erlebnis komt niet over aan de andere kant van de lijn en ik vraag me af hoe ik zomaar op een zonnige vrijdagmiddag op Mastermind kom. Ik kan me het doosje nog voor de geest halen en het gepruts om de zwarte en witte staafjes in de gaatjes te krijgen en om je kleurcode onder het kapje te krijgen. De geest is en blijft een raar ding.

Het orakel van Amiek

Annemiek — Wed, 14 Jun 2006 21:35:33 +0000

Volgende week moet ik zangexamen doen, dus vandaag had ik nog een laatste zangles. De conclusie die ik tijdens deze zangles kan trekken, is dat ik gewoon moet vergeten dat ik aan het zingen ben. Ik moet gewoon een verhaaltje vertellen en dan komt het allemaal goed. Ik ben dol op verhaaltjes vertellen, dus het wordt alleen maar veel leuker. En niet zingen, vooral niet zingen op mijn zangexamen.
Dit is alleen maar een vrolijke inleiding op een droevige voorspelling. In de familie-albums van vroeger thuis zie je een groot contrast tussen de kinderfeestjes van mijn zussen die in januari jarig zijn en mijn juni-feestje. Mijn feestjes waren in de tuin, in het bos of op straat. Alleen zat er aan mijn feestjes vaak een grote maar…
“MAAR: tijdens de barbecue begon het te regenen” en vervolgens is er met een andere pen onder geschreven: “en het regende tot eind augustus.” Het is vaker gebeurd dat op of rond mijn verjaardag het weer omsloeg voor de rest van de zomer. En ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik ben vandaag dus jarig. Ik hoop dat het orakel van Amiek een roemloos einde tegemoet ziet, met ingang van dit jaar. Want dit is niet fijn.

Tijdens mijn zangles belde nog een studiegenoot om me te feliciteren. Hij is een stuk jonger dan ik en sprak de voicemail in.

“Hoi, met J.
…
Ik bel dus even om je te feliciteren.
…
36 heh?
… (ik zit in deze pauze wat voor me uit te gniffelen)
hahahahaha.”

En bedankt! Je moest er overigens bij zijn, want het was echt grappig in de auto. Ik moest lachen, maar was stil zodra hij begon te lachen, en laat ik nu maar ophouden, want het is net alsof ik een slechte mop uitleg. En nee, de foto is niet symbolisch, maar gewoon mooi, omdat ik geen regenfoto had en geen recente taartfoto.

Angstaanjagend gelijk

Annemiek — Thu, 02 Dec 2004 19:59:13 +0000

Doordat vanmorgen hemel en aarde versmolten leken, stond ik fijn in de file. Ik heb besloten me niet door files te laten kisten, maar te genieten van de radio, de rust en de prachtige landschappen. Dat laatste is niet overal mogelijk, maar de prachtige zonsopgang in pastel die ik vanmorgen vanuit mijn auto fotografeerde, maakt veel goed.
Ik mijmer de laatste tijd wel vaker over hemel en aarde. Op de laatste carrierebeurs waar we stonden, kon je een astrologisch carriere-advies krijgen. Giebelgiebelgiebel, maar we hebben ons stiekum wel ingeschreven voor een consult. Je hoort vaak dat je heel erg algemene dingen te horen krijgt waar iedereen zich in kan/wil herkennen. Maar deze mevrouw sloeg wel een paar keer de spijker ernstig op zijn kop. Her verhaal dat ze hield ging over hoe belangrijk werk is in mijn leven, wat voor mij de belangrijkste werkmotivatie is en wel heel erg over de problemen waar ik nu in mijn werk tegenaan loop. Verrassend, confronterend en boeiend, maar ook een beetje onmacht, omdat ik niet zo goed weet wat ik nu met die informatie moet.
Hier over mijmerend, herinnerde ik me een voorval van mijn pubertijd. Een goede vriendin had van de bibliotheek een boekje geleend over handlezen en daar waren we mee aan het spelen. Op een gegeven moment kwam ze tot de conclusie dat ik geen liefdeslijn had. We hebben daar heel erg hartelijk om gelachten (oké, eerlijk is eerlijk, ik een beetje als een boer met kiespijn). Maar als ik zie waar ik nu ben, 34, nooit een substantiele relatie gehad, dan had ook zij angstaanjagend gelijk.