Amiek » Onverwerkte jeugdtrauma’s

Vroeger

admin — Thu, 14 Jul 2011 20:51:32 +0000

En toen was er opeens een mailtje van mijn eerste basleraar met een hele oude foto.

Mijn nest

Annemiek — Tue, 02 Feb 2010 21:10:57 +0000

De rode draad van mijn leven lijkt te zijn dat ik mijn niche niet kan vinden. Als puber wist ik al niet wat ik wilde studeren, tijdens mijn studie zat ik duidelijk op de verkeerde plek, ik vond de juiste studie maar daar vond ik niet de juiste baan bij.
Ik vermaak me verder prima hoor, en ik vind het werk dat ik doe leuk en uitdagend, maar op de een of andere manier kom ik altijd in trajecten terecht waar je moet zoeken naar dat wat het best bij je past. Je kent het wel, van die coaches die geloven dat er een perfect leven bij je past en dat er een loopbaanpad is, dat voorziet in al je behoeften.
Hartstikke mooi natuurlijk, maar ik geloof er niet zo meer in, ik heb te vaak bij de ideale baan het lid op de neus gehad, ik hoor te vaak “U hebt een geweldig CV, maar …” en dan iets als kennis van een computerprogramma of een eis die niet eens in de vacature genoemd werd. Ik heb zelfs wel eens na een sollicitatiegesprek te horen gekregen dat ze eigenlijk mij aan wilden nemen, maar…
Maargoed ik heb ooit mijn ideale baan bedacht, verschillende manieren bedacht om daar te komen en dat zat er niet in. Prima, ik heb het in ieder geval heb ik het geprobeerd.
Alleen lijk ik altijd in coachingstrajecten enzo terecht waar het vinden van het doel in je leven, je ideale baan of de niche van je bedrijf de essentie is. Diezelfde mensen die dat zo belangrijk vinden, gaan er ook vanuit dat er kennelijk een reden voor is dat dit soort dingen op je pad komen. En dan bedenk ik weer dat ik voor dat coachingstraject gekozen heb en dus ook open moet staan voor alles wat bij dat coachingstraject hoort. Ik blijf alleen altijd dat meisje dat bij een studie-interessetest de volgende uitslag krijgt: 1. scheepvaarttechniek; 2. conservatorium 3. small bussiness 4. journalistiek kreeg. En als ik dan opdrachten moet doen als “waar ben je trots op”, “bel een vriend en vraag wat hij als ideale carriere voor je ziet” en “wat wilde je als kind worden” dan moet ik bij de eindopdracht (combineer dit in een ideale carriere) zien uit te vinden wat een geweldige bruidstaart, een politicus en een ballerina met elkaar te maken hebben.
Omdat ik met mijn bedrijf de crisis nogal merk en moeite heb met acquisitie, doe ik nu een training om klanten te krijgen en, jawel, stap één is dat je je niche moet zoeken. De trainingsdag heb ik overleefd, de groepscoaching ook en vrijdag heb ik een individuele coaching. En alles neigt weer naar die discussie. En ik wil het niet meer, ik kan het niet, meer ik geloof er niet meer in. Maar hoe zorg ik dan dat ik wel succesvol klanten ga krijgen, als ik al niet door stap 1 heen kom? Ik wil het proces niet frustreren en ik wil best iets aannemen en als er iets uit zou komen zou dat geweldig zijn. Maar de kans lijkt me zo klein dat er deze keer wel lijn in zit en eigenlijk wil ik gewoon met wat ik nu doe verder. Maarja, als het dan niet werkt, komt dat natuurlijk omdat ik niet naar mijn eigen niche heb gezocht, want als ik dat zou doen, dan…

Moedervlek

Annemiek — Thu, 14 Jan 2010 15:32:09 +0000

Toen Amiek een Amiekje was, had ik op mijn min of meer kale bolletje een grote moedervlek. Langzamerhand groeide mijn haar eroverheen en was het iets wat er was, maar wat me eigenlijk niet interesseerde. Als ik toch bij de dokter was liet ik hem ernaar kijken of het ding niet gevaarlijk werd, maar verder was het voor mij irrelevant en non-existent. Mijn moeder dacht daar anders over. Die heeft wel eens geopperd de vlek te laten verwijderen om cosmetische redenen. Ik vond dat onzin, want als ik iets cosmetisch wilde doen, zo was mijn redenatie, dan viel die 50 kilo overgewicht altijd nog meer op dan die moedervlek. De enige die echt last had van de moedervlek was de kapper: hij was inmiddels vrij dik geworden en daardoor bleef de kam er de hele tijd achter hangen. Toen bij een kapperbeurt drie kappers suggereerden dat ik hem ook weg zou kunnen laten halen. Omdat ik al lang niet bij de dokter geweest was, was de moedervlek al lang niet bekeken en dus besloot ik maar eens bij de dokter langs te gaan.
Normaal gesproken zegt mijn dokter niet veel meer dan “nee hoor, het ziet er prima uit”, maar ik werd geholpen door een andere huisarts. Zij nam haar werk bijzonder serieus en keek en prikte en duwde. Tja, tja, tja, ze wist het niet zo goed, was het eigenlijk niet een wrat in plaats van een moedervlek? Ze zou voor me informeren bij dermatologie en anders zou ze me doorverwijzen. Ik stribbelde nog een beetje tegen, maar dat kwam niet echt over en voor ik het wist zat ik bij de afdeling dermatologie van het academisch ziekenhuis dat binnenkort een hele mooie nieuwe website heeft.
Academisch ziekenhuis, dus ik begon met een artsassistent, kijken, duwen, prikken. Tja, tja, tja een andere arts erbij. Kijken, duwen, prikken, tja, tja, tja. Waarom wilde ik hem nu eigenlijk weghalen. Het hoefde nog steeds niet persé voor mij, maar ik was in een molen beland en die molen draaide door. Bovendien waren mijn tegenwerpingen niet heel sterk, want eigenlijk maakte het me nog steeds niets uit. Nou vooruit, nog een arts erbij. De grote vraag was of hij ‘geshaved’ kon worden of dat hij echt weggesneden moest worden. Er was bij het legertje artsen een lichte voorkeur voor shaven, maar voor de veiligheid werd er ook een chirurg bijgehaald. Het eindoordeel was shaven. Dus geshaved zou er worden. We namen het hele verhaal nog eens door en toen stak de chirurg nog even zijn hoofd om de deur: “Houden jullie er wel rekening mee dat het gaat bloeden, dus het moet wel in de OK”.
Gisteren is het ding poliklinisch weggehaald, dus ik ben nu 5 gram lichter (afgezien van het schuimrubber wat er nu zit). Het is een beetje merkwaardig als je helemaal aanwezig bent als er in je voorhoofd gesneden en gebrand wordt, maar het is niet vervelend. Na de operatie mocht ik de vlek ook nog bekijken en het zag er uit alsof het van een hele vieze oude heks kwam, met haren erop enzo. Ik moet nog een paar dagen het schuimrubber erop houden en mijn haar niet wassen en dan ben ik weer zo goed als nieuw.

Ballen

Annemiek — Sat, 23 Aug 2008 14:13:27 +0000

Ballen en ik, het combineert niet. Het eerste woordje van mijn tweejarige vriendin was bal en ik denk dat we nu ongeveer even balvaardig zijn. Dat zegt wat over mij en dat belooft wat voor haar. De enige balsport waar ik tot nu toe bij de Olympische Spelen angstvallig bij wegzapte was handbal. Van hadnbal krijg ik altijd een beetje de kriebels. En dat heeft niet eens specifiek met handbal te maken, maar meer met herinneringen. Vroeger, op school, bij gym, gooiden die meiden die op handbal zaten, bij trefbal zo ongenadig hard, dat als je niet al bang voor de bal was, je dat wel werd. Net heb ik toch even een stukje naar de finale gekeken. Het blijft niet mijn favoriete sport, maar op tv zijn handbalsters een stuk minder eng dan in de gymzaal. En ik vond ze eigenlijk heel erg stoer, die Noorse dames die wonnen.

Eerlijk

Annemiek — Sat, 16 Aug 2008 09:24:00 +0000

Gisteren bij Studio Sportzomer was Dennis van de Geest te gast. Hij maakte een opmerking over de kansen die je had: bij tafeltennis maar een klasse en maar een kans, dat was pas sneu. Terwijl je dat ook anders kan redeneren. Een judoka zal nooit meerdere medailles op de spelen kunnen halen, want hij kan nooit in meerdere gewichtsklassen uitkomen. Da’s pas sneu.
Eigenlijk is sport per definitie sneu. Want je kan wel heel hard zoeken naar een systeem dat eerlijk is, maar helemaal eerlijk wordt het natuurlijk nooit.
Het is inderdaad niet eerlijk als een 100 kilo zware judoka tegen een 50 kilo zware judoka vecht. Maar laten we wel wezen, het is ook niet eerlijk als een 100 kilo zware zwemmer tegen een 50 kilo zware zwemmer in het water ligt. Dat zou best knap zijn: zorgen dat je heel zwaar blijft voor je gewichtsklassen en toch zo hard mogelijk zwemmen. Waarom gaat het in zwemmen om verschillende lengtes hard zwemmen? Je zou toch ook kunnen sprintjudoen (een wedstrijd van een minuut) of lange afstand kunnen judoen (een wedstrijd van een kwartier)? Je training en je fysiek moeten dan anders zijn, maar dat geldt natuurlijk ook voor verschillende zwemafstanden. Bij judo heb je ook geen teamresultaten, terwijl dat bij zwemmen, tafeltennis, hardlopen paardendingetjes weer wel kan, terwijl dat ook individuele sporten zijn.
Eerlijk is kennelijk een redelijk rekbaar begrip, in ieder geval als het gaat om het opstellen van de regels.

Mastermind

Annemiek — Fri, 25 Jul 2008 14:46:34 +0000

Op het moment dat ik de snelweg opdraai zie een grote rij met vrachtwagens, caravans en ander stilstaand blik en kunststof. Ik was al niet heel erg op tijd, dus een vloek vliegt hardop mijn mond uit. Ik realiseer me dat ik cabrio rijd en kijk geschrokken om me heen. Gelukkig zit iedereen stilzwijgend in zijn eigen hokje voor zich uit te kijken. Maandag moest een collega mij aflossen en die kwam een half uur te laat, dus ik weet hoe irritant het is. Ik pak mijn telefoon om te bellen. “Met de receptie van zus en zo” roept een man in mijn oor. Een man? Zus en zo? Ik werk niet op de receptie van zus en zo en er werken geen mannen bij mijn receptie. Ik zeg hem dat ik een verkeerd nummer gedraaid heb (ik weet het, je draait niet meer, en al helemaal niet op je mobiel, maar getoetst klinkt zo raar) en of hij mij het nummer van de receptie van Radix kan geven. Ik hoor hem op de achtegrond mompelen en hannesen en ik begrijp waarom. Het is in de systemen onmogelijk om receptienummers op te zoeken. Ik geef hem een hint en hij haalt opgelucht adem. Als het nummer genoemd wordt blijk ik de nummers wel goed te hebben, maar niet in de goede volgorde. “Hahaha,” lach ik mijn onbekende collega toe, “het is net Mastermind, één goed en op de goede plaats, vier goed, maar niet op de goede plaats.” Mijn Aha-Erlebnis komt niet over aan de andere kant van de lijn en ik vraag me af hoe ik zomaar op een zonnige vrijdagmiddag op Mastermind kom. Ik kan me het doosje nog voor de geest halen en het gepruts om de zwarte en witte staafjes in de gaatjes te krijgen en om je kleurcode onder het kapje te krijgen. De geest is en blijft een raar ding.

Het orakel van Amiek

Annemiek — Wed, 14 Jun 2006 21:35:33 +0000

Volgende week moet ik zangexamen doen, dus vandaag had ik nog een laatste zangles. De conclusie die ik tijdens deze zangles kan trekken, is dat ik gewoon moet vergeten dat ik aan het zingen ben. Ik moet gewoon een verhaaltje vertellen en dan komt het allemaal goed. Ik ben dol op verhaaltjes vertellen, dus het wordt alleen maar veel leuker. En niet zingen, vooral niet zingen op mijn zangexamen.
Dit is alleen maar een vrolijke inleiding op een droevige voorspelling. In de familie-albums van vroeger thuis zie je een groot contrast tussen de kinderfeestjes van mijn zussen die in januari jarig zijn en mijn juni-feestje. Mijn feestjes waren in de tuin, in het bos of op straat. Alleen zat er aan mijn feestjes vaak een grote maar…
“MAAR: tijdens de barbecue begon het te regenen” en vervolgens is er met een andere pen onder geschreven: “en het regende tot eind augustus.” Het is vaker gebeurd dat op of rond mijn verjaardag het weer omsloeg voor de rest van de zomer. En ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik ben vandaag dus jarig. Ik hoop dat het orakel van Amiek een roemloos einde tegemoet ziet, met ingang van dit jaar. Want dit is niet fijn.

Tijdens mijn zangles belde nog een studiegenoot om me te feliciteren. Hij is een stuk jonger dan ik en sprak de voicemail in.

“Hoi, met J.
…
Ik bel dus even om je te feliciteren.
…
36 heh?
… (ik zit in deze pauze wat voor me uit te gniffelen)
hahahahaha.”

En bedankt! Je moest er overigens bij zijn, want het was echt grappig in de auto. Ik moest lachen, maar was stil zodra hij begon te lachen, en laat ik nu maar ophouden, want het is net alsof ik een slechte mop uitleg. En nee, de foto is niet symbolisch, maar gewoon mooi, omdat ik geen regenfoto had en geen recente taartfoto.

De Ranzige Anja’s

Annemiek — Sun, 14 Aug 2005 10:23:36 +0000

Mijn kamergeschiedenis in Wageningen is niet zo roemrucht als die van mijn medestudenten, die minstens 5 keer per jaar verhuisden. Ik begon op een kamer bij kennissen van kennissen van mijn ouders, een kamertje op het noorden, waar ik niet kon koken. Na een half jaar kon ik een kamer krijgen in een grote studentenflat. Met 10 mensen op een afdeling. Het was gezellig, het was grappig, maar echt thuis voelde ik me er niet. Viavia hoorde ik dat er een huis vrij kwam, dat studentenhuis zou worden. Met een vriendinnetje van de gang ben ik gaan kijken. Volgens de eigenaren was het zo klein dat het of een huis met alleen mannen of met alleen vrouwen zou moeten worden. Wij vonden het onzin, maar oké, een vrouwenhuis werd het. Er waren vijf kamers, dus we namen allebei een vriendin mee, en we gingen op zoek naar een vijfde huisgenote.
Voor we daadwerkelijk in het huis trokken kwamen we een keer bij elkaar in de keuken van de flat waar één van ons woonde. Het werd al snel duidelijk dat we allemaal liefhebbers van koken en eten waren. Tijdens het opknappen van de woning werden de deuren op schragen gelegd en gebruikt als lange lunch en eettafels waar we met alle te hulp geschoten families aten. Het samenwonen met vijf vrouwen was een culinair feest. Doordat we altijd samen aten, kookte iedereen een keer in de week. Van die ene keer wilde je altijd wel iets bijzonders maken. Het bleven natuurlijk vrouwen die samenwoonden, dus onderlinge irritaties en bewoonsters die uiteindelijk niet door één deur bleken te kunnen, waren er ook. Toch heb ik vooral fijne herinneringen aan die tijd. De kleine keuken, de English Tea die we serveerden op het balkon (inclusief scones en cucumber sandwiches), de kat, Doede, die de kaas van de buren jatte, de strijd met het mannenstudentenhuis in het centrum om de videorecorder, de veegvaste muurverf in de gang die standaard vegen op je jas veroorzaakte als je met een natte jas thuis kwam en de vriendjes die gekeurd (en soms weggepest) werden.
Gisteren hebben we met de Anja’s van het eerste uur gelunchd in Wageningen. We lijken niet bij machte om echt iets van een reunie te organiseren, maar zo los-vast lukt het wel om elkaar te zien. Het was gezellig en vertrouwd, en volgens mij hebben we een deel van de gasten van het terras gejaagd, omdat het bij hun niet zo gezellig kon zijn als bij ons.

Beetje typisch

Annemiek — Thu, 14 Jul 2005 15:28:11 +0000

Ik heb het ongetwijfeld wel eens eerder hier op het weblog gezet, maar soms vind ik mezelf een beetje typisch. Ik heb namelijk het ongeloofelijke vermogen om met iets anders bezig te zijn dan wat ik eigenlijk doe. Momenteel zit ik heel hard te studeren, maar ik denk alleen maar aan eten. Wat ik zometeen zal gaan eten, wanneer ik weer wat mag eten, dat het idee om een koekje per hoofdstuk een goed idee was, maar dat het uiteindelijk uitliep op een pak koekjes per hoofdstuk. Dat soort dingetjes vliegen dus door mijn hoofd terwijl ik noteer: “Manieren om een operatie te karakteriseren (4 V’s): volume, variatie, varieteit, visibiliteit.” Pas als ik de Thaise vishapjes die tijdens het schrijven nog in de oven lagen, heb verorberd, realiseer ik me dat ik niet begrijp wat het verschil is tussen variatie en varieteit. Ik kijk op mijn horloge terwijl ik door het boek blader en zie dat het bijna etenstijd is. Jippie!

Nu is eten nog vrij onschuldig, hoewel ik dat misschien eigenlijk niet zou moeten zeggen. Vroeger, toen ik nog fulltime student was, had ik nog wel eens dat ik bij ochtendcolleges, waarbij ik steevast direct uit mijn bed de collegezaal in rolde, alleen maar aan sex kon denken. Ik dacht altijd dat het kwam doordat ik geen ontbijt genuttigd had, maar toen ik ging werken bleek ik er opeens geen last meer van te hebben. En het is nu weer terug, op vrijdagavond, na een flinke mensamaaltijd, zit ik in de collegebanken aan sex te denken. Terwijl ik aantekeningen maak en me afvraag waar het in je-weet-wels-naam over gaat. Het rare is dat ik verder bijna nooit aan sex denk. Ik durf bijna te zeggen dat ik sinds mijn laatste studie zo’n 7 jaar geleden eigenlijk niet aan sex gedacht heb. Waar komt dit vandaan? En hoe kom ik er vanaf?

Mahaaam

Annemiek — Sat, 14 May 2005 15:19:08 +0000

Ik verveel me….