Amiek » Van die dingen

Punk

Annemiek — Sat, 18 Jun 2011 20:39:58 +0000

Ik groeide op in een middelgrote gemeente in Drenthe. Niks bijzonders, en ja Drenthe loopt wat achter, maar dat betekent niet dat je er niks kunt leren. In tegendeel. Eind jaren tachtig liep er in Hoogeveen nog een punkster rond. Dat was bijzonder want volgens wikipedia had punk zijn hoogtijdagen in de jaren 70 en een opleving in de jaren 90. “Onze” punkster was dus een trendsetter, een achterlopen of gewoon een anachronisme. Ik gok op het laatste.
Het was geen spectaculaire hanekampunkster, meer een anarchistische, oude-kapotte-kleding-punkster. Maar ze was onze punkster.
Uiteraard had ze ook kistjes en meestal droeg ze in die kistjes geen veters. Mijn vader was zo helder dat hij haar ooit eens gevraagd heeft waarom ze geen veters in haar kistjes droeg. Het antwoord was even eenvoudig als briljant: haar kistjes zaten zo verschrikkelijk lekker als ze na een tijd zonder veters, er weer eens veters in deed.
En soms, heel soms duikt onze punkster weer op in mijn gedachten. Als ik iets moet doen wat niet leuk of niet fijn is. Dan is het extra lekker als het daarna weer gewoon is.

Verklaarbaar verlaten

Annemiek — Wed, 08 Sep 2010 20:44:30 +0000

Het is hier desolaat. Verlaten. Terwijl het hier toch ooit gezellig was. Ik ben namelijk allemaal losse eindjes aan het afwerken: ik schrijf een scriptie, ik kijk hoe ik van dat bedrijf dat ik ben geworden af kom, ik probeer de chaos te beperken.
Verder alles goed. Ondanks het woelige en het gevoel te hebben dat ik achter loop in mijn eigen leven ben ik tevreden met mijn leven en de dingen die ik doe. Ik kom terug! Een keer….

Het halfjuni-orakel

Annemiek — Sun, 30 May 2010 20:16:25 +0000

Ik kan niet zo goed tegen dit soort weer. Als het veel regent en niet echt warm wordt, heb ik vooral de behoefte om naar Spanje te emigreren. Uiteraard zijn er meer redenen om die kant op te gaan, maar een slecht voorjaar geeft me nog een keer het laatste zetje. Gelukkig gloort er altijd wat hoop bij een slecht voorjaar.

Ik ben half juni jarig en toen ik tien werd, barbecuede ik met mijn feestje in de tuin. Bij de foto’s in het familie-album heeft mijn moeder erbij geschreven “En toen begon het te regenen…” en daaronder staat met een andere pen “en het regende tot eind augustus.”

Eigenlijk was dit het eerste jaar dat we ons bewust waren van de weersomslag van half juni. Daarna zijn we erop gaan letten, en het gebeurt relatief vaak dat het weer rond mijn verjaardag omslaat. Dus ook al baal ik vandaag als een stekker, heb ik nog steeds regelmatig de verwarming aan en kan ik nog steeds geen jurkjes aan, ik weer dat het goed komt. Half juni slaat het weer om en we krijgen een heerlijke zomer.

Geheugen

Annemiek — Tue, 04 May 2010 15:01:31 +0000

Het geheugen werkt raar. Ik ben momenteel bezig een laatste poging te wagen mijn scriptie te schrijven en toch maar eens af te studeren. Voor mijn 40e ga ik dat waarschijnlijk niet redden, maar ach, wat is een leeftijd. Ik heb een nieuwe begeleider gekregen en die heb ik natuurlijk even opgezocht op internet. Volgens mij is het een heel slim iemand, die allemaal interessant dingen doet, zowel academisch als qua eigen bedrijf. Ik ben dan natuurlijk gelijk geintimideerd en vraag me af wat ik daar aan kan toevoegen. Ik weet natuurlijk wel dat het daar niet om gaat, maar toch. Toen ik dat vanmorgen onder de douche stond te overdenken, flitste opeens “Clive Hackett” door mijn gedachten.

Clive Hackett was een gastmedewerker uit Australie in de tijd dat ik Tropisch Landgebruik studeerde in Wageningen. Ik zat in een periode dat ik niet zo goed wist wat ik met die studie wilde en dat ik eigenlijk vrij zeker wist dat ik de culturele sector wilde werken. Maar voor een spannend colloquium van een Australier was ik natuurlijk wel te porren.

Het colloquium ging over het modelleren van plantengroei op gewasniveau: dus in de computer voerden wij variabelen in voor het klimaat en voor de bodem, en vervolgens kon je dan voor een specifiek gewas de groei en de mogelijke opbrengst simuleren. En, nerd als ik ben, dat vond ik echt verschrikkelijk leuk. Ik geloof dat ik ongeveer aan de lippen van de beste man hing. We moesten in koppels aan opdrachten werken en ik kan me herinneren dat ik met mijn partner bij Clive kwam om onze resultaten te bespreken. Het was geloof ik allemaal helemaal niet slecht wat we deden, en ik denk dat we ook een geanimeerde discussie hadden, maar halverwege het overleg deed Clive zijn ogen dicht, dacht na en begon hele slimme dingen te zeggen. Op dat moment werd mij duidelijk dat ik het misschien wel heel leuk vond allemaal, maar dat ik nooit zo slim zou worden. Vanuit de bijeenkomst ben ik doorgefietst naar het Studieinformatiecentrum en daar vond ik de opleiding Kunst- en Mediamanagement. Ik heb nog wat vakken in Wageningen gevolgd met mijn nieuwe carriere in mijn achterhoofd en vertrok vervolgens naar de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht.

Waarom komt dit nu opeens boven? Omdat ik eigenlijk het liefst op mijn fietsje zou stappen en bij een informatiecentrum een nieuw leven uit zou zoeken? Eigenlijk wel. Die scriptie afmaken: dood-eng! Dat ondernemerschap: ik weet het niet. Het leven in het algemeen: niet mijn beste vriend.
Ik vermaak me prima en heb op zich een leuk leven, maar momenteel zijn we even niet helemaal gesynchroniseerd en heb ik het gevoel dat ik een puinhoop maak van alles waar ik aan denk. Het komt wel weer goed. Denk ik.

Verminderd toerekeningsvatbaar

Annemiek — Tue, 26 Jan 2010 21:10:01 +0000

Ja, ik heb een ochtendhumeur. Als puber kon ik er al niet tegen als mijn zus tijdens het ontbijt een giebelende puber was en nu kan ik nog steeds niet tegen deejays die zichzelf erg grappig vinden in de vroege ochtend. Ik geloof dat ik niet snauw of onaangenaam ben, maar ik ben er gewoon niet helemaal, niet aan spreekbaar en ernstig verminderd toerekeningsvatbaar. Forensen is goed voor mij. Dan zit je gewoon een hele tijd alleen in een auto en tegen de tijd dat ik moet interacteren met echte mensen (in plaats van mensen in auto’s, die zijn meer auto dan mens), dan lukt dat meestal wel.
Ik leef al een tijdje mijn eigen ritme en dat betekent dat ik traag start. Dus toen ik voor een bijzonder nuttige cursus (waarvan ik een echte ondernemer ga worden) om 9 uur in Amsterdam moest zijn, was dat even slikken. Maar ik ben niet voor één gat te vangen. Ik plande mijn reis zorgvuldig op de site van de geelblauwe rups en ik kocht mijn kaartje vast online. Ik dacht er zelfs aan om dat kaartje en het mailtje van de cursus alvast in mijn tas te stoppen. Zo verminderde ik het aantal taakjes waarmee je fouten kan maken op de vroege ochtend. Ik zette de wekker een stukje bij mijn bed vandaan, zodat ik die niet in mijn slaap uit kon zetten.
So far so good, ik stond op tijd op, douchete, kwam erachter dat de was nog in de wasmachine zat. Dat was een eerste hint, maarja geen tijd, dus niets aan gedaan. Als je dan drie paar pantykousjes probeert die allemaal een ladder hebben, dan weet je dat je eigenlijk gewoon direct je bed weer in moet. Maarja, afspraak he. Rennen, rennen, rennen en dan net de trein missen. Dat is natuurlijk vervelend, maar als je je dan schikt in je lot, dan is het te overzien. Maarja, ik ben ‘s ochtends verminderd toerekeningsvatbaar, dus vond ik dat ik van alles moest ‘doen’. En het enige wat het dichtst bij doen kwam, was weer in de auto springen en richting Amsterdam te rijden. Dom, heel dom.
Ik bedacht natuurlijk pas bij Utrecht dat ik de trein niet in zou halen, sterker nog, dat de trein erna mij waarschijnlijk in zou halen. Maarja, dan ben je al bij Utrecht. Wat te doen? Ergens de trein pakken, maar Utrecht is parkeergewijs niet handig. Eerstvolgende mogelijkheid: Maarssen. en omdat ik nog steeds verminderd toerekeningsvatbaar ben, doe ik dat ook. Ik vraag met nog wel ergens onderweg af of het wel handig is, maarja parkeren in de PC Hooft is ook niet handig. En bovendien zou ik toch met de trein. Als kers op de taart pakte ik ook nog de verkeerde trein in Maarssen, waardoor ik uiteindelijk een uur te laat bij de training was. Inmiddels was ik wel weer volledig bij de wereld, dus ik denk dat de andere aanwezigen niets raars aan me gemerkt hebben.

Gelukkig denkt Mingus bij het zien van een trein dat hij een vliegtuig is, dus ik heb het niet van een vreemde.

Sik

Annemiek — Sun, 17 Jan 2010 21:03:47 +0000

Ik ben niet goed in medische dingen: ik heb hooguit een halve dag griep, ik kan niet lang op bed liggen en alles waar bloed bij komt kijken, daar houd ik me verre van (oké, afgezien van bloedworst). Als ik al iets heb, doe ik gewoon of ik niets heb, en dat werkt over het algemeen prima. Maar nu heb ik dus een grote schaafwond op mijn hoofd, waar eerst mijn oude vertrouwde moedervlek zat en ik kan er niet mee omgaan.
Ik heb het schuimrubber er netjes drie dagen op laten zitten en er toen afgehaald, precies zoals de dokter zei. En ik moest er creme op gaan smeren, dat doe ik ook netjes. Alleen. Nu zit ik dus met een smerige soort van open wond met creme erop, ik maak hem schoon, twee keer per dag, met een vochtig wattenschijfje. So far so good, maar nu ik die wond zo heb, zie ik niet zo zitten om mijn haar erom heen te wassen. Eigenlijk weet ik ook niet meer wat de dokter daarover gezegd heeft, dat ik het droog moest houden, maar hoe lang? Eigenlijk weet ik ook niet meer hoe lang ik zalf moet blijven smeren, ik vermoed tot de wond echt dicht is. Een leermoment voor de volgende keer: alles wat de arts zegt opnemen of opschrijven, je bent er zelfs na zo’n plaatselijke verdoving toch niet helemaal bij.
Enniewee, ik heb dus die wond met creme die tussen mijn vette haar zit dat van de weeromstuit nog vetter wordt. En ik heb het gehad, ik heb er tabak van, ik krijg er een sik van. Maar ik weet even echt niet wat ik er mee moet. En ik weet dat ik niks te klagen heb, dat het allemaal erger kan, en dat er mensen zijn met echte gezondheidsproblemen. Maar toch… Ik ben even erg chagerijnig.

Nu even niet

Annemiek — Mon, 04 Jan 2010 16:01:25 +0000

Ik ben de rommelklusjes van mijn to-do-lijstje aan het doen om maar even niet aan het echte werk te beginnen. Ik kijk naar het koude en besneeuwde buiten en besluit dat het oud papier belangrijker is dan de powerpoint. Ik rek mijn jas en handschoenen aan en haal de schuur leeg zodat de oud papierbak naar buiten kan. Als de papierbak toch naar buiten is, kan ik ook gelijk alle losse rommeltjes wegwerken in kasten. Ik schuifelde met mijn papiercontainer naar de grote container bij de woongroep voor verstandelijk gehandicapten om de hoek. Buitengewoon onhandig verhuis ik het papier van mijn (te diepe) container naar de grote container. Als ik naar huis loop begin ik vlekken voor mijn ogen te krijgen: een opkomende migraine. Thuis zet ik de container in de schuur, de fietsen ervoor en net als ik de deur op slot wil doen, breekt de sleutel af.
Terwijl mijn zicht door de stomme vlekken voor mijn ogen steeds meer af nam, probeerde ik de baard van de sleutel uit het slot te frutsen. Uiteindelijk door het slot weer recht te draaien met een schroevendraaier, de reservesleutel aan de andere kant er in te steken zodat de baard eruit kwam, en die vervolgens er met een tangetje helemaal uit te trekken.
Vervolgens werden de vlekken een migraine en staan alle echte dingen nog steeds op mijn to-do-lijst. Fijn.

Make up

Annemiek — Tue, 24 Nov 2009 12:41:41 +0000

Afgelopen zaterdag had ik een gesprek over ouder worden. Vriendin M. vertelde dat ze er helemaal geen probleem meer mee had om op zaterdagavond thuis te zijn en de was te vouwen. Ze voelde zich daardoor oud, want uitgaan, dat was eigenlijk gewoon te veel gedoe. Ik kon dat alleen maar beamen. Ik ben nooit een stap-type geweest, ik ben meer een kroegtijger. Stappen dat is gedoe over kleren, wachten tot je kan, heel veel hangen, en te veel muziek die ik toch niet echt leuk vind. L., die bij deze klaagzang stond, is een stuk jonger, en hield zich wijselijk stil. Tot M. haar bij het gesprek betrok: “En nu ben jij natuurlijk benieuwd hoe oud wij dan wel niet zijn.” En zo kwam ik erachter dat mijn huidige leeftijd ik-word-volgend-jaar-veertig is. Zo zei ik het ook letterlijk: “Ik ben ikwordvolgendjaarveertig”, en dat terwijl het mij eigenlijk helemaal niet zo veel kan schelen, dat leeftijdsgedoe.
Gisteravond werd ik me wel even pijnlijk bewust van mijn leeftijd. Ik had de hele dag thuis gewerkt, het was rotweer en ik moest door de regen naar mijn flamencodansles, ik had dus geen enkele aandacht besteed aan mijn uiterlijk. Dat was even schrikken toen ik voor de spiegels in de dansstudio stond. Ik had mijn bril afgezet en zonder bril en make up zag ik er echt net uit alsof ik net uit bed kwam. Kortom: ik ben ikwordvolgendjaarveertig en kan niet meer zonder make up de deur uit.

Carmen-zonder-armen

Annemiek — Mon, 19 Oct 2009 07:17:33 +0000

Ik schreef al eerder over de flamencoknuffel die ik voor de driejarige J. meenam uit Spanje. Carmen was en bleef een grote hit bij J. Zo’n hit dat ze binnen de kortste keren haar armen kwijtraakte. En sindsdien heet ze Carmen-zonder-armen. Voor J. maakt dat niets uit: zo lang de buik van Carmen het torero-liedje uitbraakt vind ze het al lang best. Dan kan ze lekker draaien en stampen.
Het duurde niet lang voor Carmen-zonder-armen ook haar hoofd kwijt raakte, pas toen zagen vriendin A. en ik het labeltje, dat Carmen helemaal niet bedoeld was als kinderspeelgoed. Maargoed Carmen-zonder-armen en met zonder hoofd was wel erg weinig Carmen. Dus ik nam Carmen-zonder-armen en haar losse hoofd mee naar huis om het er weer aan te naaien. Ik vroeg A. nog om de armen, zodat Carmen-zonder-armen weer gewoon Carmen zou worden, maar die waren zoek. Ik naaide het hoofd weer op de romp en kreeg eerst de ene arm en daarna de andere arm, alleen het werk stokte. Door J. werd ik er zo nu en dan aan herinnerd: “Carmen is bij Annemiek”, met meestal de toevoeging “Carmen is van J.!”
Afgelopen week was J. jarig, dus ik naaide ook Carmens armen eraan en zette haar sjaal met een paar steekjes vast. J. was helemaal in de zevende hemel en was de hele avond aan het dansen. Dus Carmen-heeft-weer-armen is Carmen-zonder-armen af.

Humeur

Annemiek — Tue, 11 Nov 2008 08:59:39 +0000

Vorige week kreeg ik op mijn huidige klus te horen dat het zo fijn is dat ik altijd zo vrolijk ben. Ik was alleen maar blij dat ik iemand blij kon maken en trouwens, zo voegde ik er tussen neus en lippen aan toe, dit weekend is mijn nieuwe fiets gejat. Wat leidde tot een enorme lachsalvo van de secretaresse, want toch nog zo’n humeur, ze vond het hilarisch.
Maarja, ik heb soms van die weken. Mijn fiets was dus gestolen en toen raakte ik mijn huissleutels kwijt, en ging mijn auto kapot.
Gisteren besloot ik dat deze week beter zou worden. Ik zou ‘s avonds de staats winnnen, lekker werken, en dan eind van de week opgelucht en opgeruimd naar Sevilla vertrekken. Goed plan toch?
Helaas, helaas. Vanmorgen wilde ik onderweg naar de douche even een lege colafles meenemen om in het kratje in de gang te zetten. Hij was nat. Gelekt? Ik draaide aan de dop, die zat vast. Kattenpis? Ik ruikte aan mijn handen, niets, water dus. Maar waar kwam dat vandaag? Ik zag verderop op het laminaar een plas en de juten zak was nat en het schilderij in de hoek van de kamer had een natte plek. Lekkage!
Het heeft vannacht heel hard geregend en als ik mijn moeder aan de telefoon heb (het is hun schilderij dat ik in bruikleen heb) komt zij tot de conclusie dat de dakgoot het niet aan kon en dat het water dan alleen nog de muur in kan. Fijn!
Ik bel de secretaresse die droeviger klinkt dan ik. Ik beloof dat ik nog wel langs kom om haar op te vrolijken. Nu moet ik eerst de boekenkast leeg halen en van de muur halen. Ik heb inmiddels ook een andere plek met water gevonden, maar dat is niet aan een muur bij een dak. Dus ik ga even sjouwen en schuiven en eens kijken met een pingpong- of golfbal waar het laagste punt van mijn kamer is. Fijn! Net alsof ik niets anders te doen heb…