Amiek » Werk en studie

Vallende kwartjes

admin — Sun, 22 May 2011 10:37:50 +0000

Afgestudeerd, klus bijna afgelopen… wat nu? Ben ik nu communicatieadviseur+ of bedrijfskundige? Wat doet een bedrijfskundige? Kan ik nou iets engs worden als consultant? Maar daar heb je ervaring voor nodig, heb ik dat eigenlijk wel? Kan ik met goed fatsoen op mijn veertigste nog in een traineetraject stappen? Paniek! Twijfel! Existentialisme!

Ik besloot het structureel aan te pakken en een carrierecoach te benaderen. We planden een intakegesprek op de snelst mogelijke datum. Gestructureerd als ik ben bleek dat de bouwmaandag van de musical te zijn. Het gesprek was begin van de middag in Eindhoven. Niet heel handig want ik kook altijd voor de bouwploeg (plm 15 man) op de bouwdag en ergens in de loop van de dag moet er meestal ook gesoundcheckt worden met het orkest. Ondanks mijn chaotisch planning lukte het me om enigszins zakelijk gekleed, enigszins op tijd in Eindhoven bij Triceps te zijn (ze hadden de snelweg en de op- en afrit verlegd, anders was ik op tijd geweest).

Ik weet niet wat er die ochtend aan de hand was, maar de coach vertelde me niets wat ik nog niet wist, maar een voor een begonnen de kwartjes te vallen. Mijn droom in de culturele sector te werken is gezien mijn netwerk niet reeel, in plaats van wat ik niet bereikt heb moet ik focussen op wat ik wel bereikt heb en dat CV, dat ziet eruit alsof ik alleen maar doe wat er toevallig voorbij komt. Wat is nou de rode draad? De schilder belde de coach en ze hadden het over eh… wat er geschilderd moest worden? In drie woorden en vier pijlen herdefinieerde ik mezelf. Opeens was ik niet gesjeesd in Wageningen, maar was Wageningen de basis geworden van een uniek profiel waar ik mij de afgelopen 15 jaar verder in ontwikkeld had. Zo! Ik roep nog wel eens dat ik de zwaartekracht van de maan heb, omdat kwartjes bij mij zo traag vallen. Op die dag was ik een zwart gat: de kwartjes hielden maar niet op te vallen…

Nu wacht mij de schone taak om mijn CV te herschrijven naar mijn nieuw gevonden profiel, datzelfde te doen voor mijn website, mijn linkedinprofiel enneh… nou ja, enzo. Ben nu bek af van een geweldige musical week, moet komende week nog even een klsu afronden bij mijn huidige opdrachtgever, maar ik sta te trappelen om te beginnen!

Langzaam maar zeker

admin — Tue, 14 Dec 2010 09:20:47 +0000

De laatste tijd begon ik een beetje gillend gek te worden: stressprojecten qua werk, die scriptie, die scriptie en nou ja, zeg maar het leven in het algemeen. Hoewel ik keihard werk, merk ik dat er langzaam maar zeker weer wat ruimte komt in mijn hoofd. Ik denk zo nu en dan zelfs aan een blogartikeltje. Voorlopig is het nog even statistiek wat de klok slaat, maar 7 januari wil ik mijn scriptie inleveren, dan moet het klaar zijn. In het echt en in mijn hoofd. Dan ga ik bedenken wat ik verder wil. Met mijn werkend leven, maar ook met dit blog. Spannend!

En public

Annemiek — Mon, 08 Mar 2010 09:48:05 +0000

Ik doe het tegenwoordig als publieke vrouw. Al jaren is het een probleem en de enige oplossing die ik nu nog kan bedenken om het gedaan te krijgen is en public werken. Ik kreeg een trap onder mijn gat van (oud-)studiegenoten J, M en B. Zij zijn namelijk al wel afgestudeerd en ik nog steeds niet. Tijdens een etentje zaten we (of eigenlijk ze) een strategie te bedenken.
- ‘Kan je er niet over loggen?’
- ‘Moeten we erbij komen zitten?’
- ‘Kan je niet iets met een webcam?’

Dus terwijl ik bij mijn ouders thuis aan mijn scriptie werkte dacht ik uit hoe ik dat voor elkaar kon krijgen. Ik had nog wel ergens een domein, dus daar zette ik WordPress op, met een leuk themaatje. Weet thuis beschreef ik kort wat ik gedaan had, wat ik ging doen en waar ik tegenaan liep.
Ik opende een account bij ustream en gebruikte mijn netbook als webcam. En zo was ik van plan om donderdag te werken. Alleen was er opeens die financiële administratie die echt moest. Vrijdag dan. Woensdagavond was ik gebeld of ik een contrabas naar Arnhem kon brengen, dat deed ik dan ‘s ochtends, dan zou ik daarna aan het werk kunnen. Donderdagmiddag werd ik gebeld of ik voor een mogelijke klus naar Amsterdam kon komen. Geld verdienen gaat voor dus, ja, ik kon naar Amsterdam komen. En terwijl ik aan het plannen was kwam er een mailtje binnen van een klus waar waarschijnlijk alsnog geld voor binnen zou komen. Er zouden die middag belangrijke mensen op een borrel zijn, dus of ik om drie uur kon komen borrelen.

Zo werd een dagje scriptie achter de webcam uiteindelijk een dagjes crossen door Nederland, met mooie gesprekken en mooie prospects. Nu aan de financiële administratie en dan het huis opruimen en schoonmaken voor de eter die vanavond komt. Daarna maar eens een plannetje voor deze week maken.

Leuk van de webcam is dat je me geloof ik ook kunt horen. Nu is dat het geklik van het toetsenbord en een symfonisch werk van Astor Piazzolla, want ook die heeft hij geschreven.

Confronterend

Annemiek — Fri, 11 Sep 2009 20:42:05 +0000

Bij de verhuizing van b2evolution naar wordpress is er iets mis gegaan met het omzetten van de categorieën, die zijn niet meegekomen bij de postjes. Ik ben dus nu handmatig bezig 1100 postjes van een categorie te voorzien. Op zich erg leuk om alles weer eens door te nemen. Maar ook confronterend: in januari nam ik een besluit en daar heb ik nog weinig van waargemaakt. Dus morgen, na de administratie van 2008: an die Arbeit. Eindelijk alles wat ik gelezen heb eens even logisch achter elkaar op papier rammen.

Carriere

Annemiek — Sun, 19 Jul 2009 09:33:02 +0000

Het was hier stil, omdat ik met een geweldige klus bezig was. Helaas in de verleden tijd, want ik ben met onenigheid vertrokken. Niet tussen mij en de eindopdrachtgever, dat liep allemaal goed en voortvarend. Er zat helaas nog een tussenpersoon op deze klus en de manier waarop zij werken en de manier waarop zaken contractueel geregeld waren, konden mijn zelfstandigheid in de problemen brengen. Dat contract wilde ik niet ondertekenen. En toen ontstond er een soort onderhandelingssituatie waar het steeds leek of we gingen onderhandelen, maar de tussenpersoon zich steeds beriep op interne regels en mij weer klem zetten. Zij waren het niet eens met mijn probleem met hun contract. Logisch, want als de belastingdienst zou reageren als ik het verwachtte, dan zouden alle risico’s op mij afgewenteld worden in een contract. Toch wel bijzonder, dat een risico niet bestaat, maar dat je het wel voorziet in een contract. Hun argument was dat ik niet moest zeuren, omdat “al die andere freelancers” geen problemen hebben met het contract. En dat werd dan ook te pas en te onpas naar me toe geslingerd, samen met de frase “we moeten er samen uitkomen”. Maar dat bleek alleen op hun voorwaarden te kunnen. Dat lukte niet, en nu heb ik geen werk en een raar gapend gat ergens in me, omdat ik van een hoog adrenaline-gehalte naar niets ga en ook niets heb kunnen overdragen.
Gelukkig lijkt er een hogere macht te zijn die mij altijd hints geeft welke kant ik uit moet. Dinsdag haalde ik mijn nieuwe fiets op, en de fietsenhandelaar en ik praatten nog even over fietsen in het algemeen. Hij bewonderde mijn kennis en zei dat ik altijd bj hem kon komen werken. Donderdag was ik in een kopieershop en daar liep het kopieerapparaat vast. De eigenaar van de winkel stuntelde nogal, dus haalde ik het vastgelopen papier eruit en verving de toner. Ook daar mocht ik komen werken. Gisteren was ik bij de Hunk voor wat ondergoed, en ook daar werd ik door de dames uitgenodigd om in de winkel te komen staan. Dus mijn toekomst ligt in de detailhandel. Voor mijn huidige uurtarief wil ik best (van weinig naar enige voorkeur) slipjes vouwen, banden plakken of vastgelopen kopieerapparaten vlot trekken.

Even…

Annemiek — Thu, 08 Jan 2009 22:20:35 +0000

Gelukkig nieuwjaar! Mag niet meer geloof ik, maar acht, etiquette, dat is zo 2008.
Ik ben er wel, maar even niet. Ik heb één goed voornemen en dat is dat ik eindelijk die scriptie af wil maken. Loggen verschuift dus even naar de bodem van het prioriteitenlijstje (samen met huis schoonmaken en afvallen) en vrije uurtje breng ik wel achter de PC door en ook schrijvend, maar dan over wetenschappelijke theorieen en met intelligente opmerkingen enzo. Duh…

Virtueel overleden

Annemiek — Sat, 13 Dec 2008 10:50:23 +0000

Momenteel werk ik als freelancer voor een detacheerder bij een grote ambtelijke organisatie. Dat is bepaald geen ideale drie-eenheid. Waar ik als freelancer snel en flexibel inzetbaar ben, werk de detacheerder met contracten en ondoorgrondelijke regeltjes met betrekking tot factureren. Als het loopt dan loopt het, maar als er ergens een schakeltje mis gaat…
Ik had, zoals ik eigenlijk altijd doe, een totaal aantal uren geoffreerd. Daar heeft de detacheerder vervolgens een contract met een einddatum van gemaakt. Op die einddatum was ik nog lang niet door mijn uren heen, dus toen is het contract een maand verlengd. Inmiddels heeft de opdrachtgever bedacht dat ze me in dienst willen nemen voor een jaar, maar krijgen ze het intern qua financiering nog niet rond.
Ik ben net deze week overgegaan in mijn derde contract bij het ziekenhuis en toen ging het mis. Ik probeerde in te loggen, maar ik bleek virtueel overleden te zijn. Geen nood, als freelancer maak je dat vaker mee. Even een telefoontje en het zou allemaal rechtgezet worden. Helaas bleek toen de secretaresse van de afdeling die mij formeel ingehuurd hebben ziek. ‘s Middags was er een vervanger, maar zij zou het regelen. Het hoofd van de afdeling moest er haar fiat over geven en dan zou het allemaal goedkomen. Dat hoofd was er alleen niet, het was haar mamadag. De volgende dag was het hoofd ziek en ik kon echt niet gereanimeerd worden zonder toestemming van het hoofd. En ja, ook de dag erna was het hoofd ziek en was ik nog steeds virtueel verscheiden. Toch gek, dat in een ziekenhuis je drie dagen moet wachten op je reanimatie omdat het hoofd ziek is.

Simpel

Annemiek — Tue, 18 Nov 2008 15:26:46 +0000

Soms is het leven simpeler dan je zelf wilt geloven. Ik ben in Sevilla en woon in huis bij mijn docent Spaans, Gonzalo. Ik heb per dag 4 uur één-op-één les, superintensief, maar ik leer heel erg veel. Bij het laatste stukje dat ik moet schrijven had ik zelfs al mijn accenten goed! Heel fijn.
Een belangrijk doel van mijn bezoek aan Sevilla was een bezoek aan de kamer van Koophandel in Sevilla. Onder het motto: “Voor een freelancer maakt het niet uit waar het geld vandaag komt, dus waarom niet uit de aangenaamste stad van Europa…” Ik liep nog een beetje te dralen, maar Gonzalo gaf me net dat laatste duwtje in de rug. “Mens, je moet hier gaan werken!”
Dus ging hij met me mee naar een vage uithoek in de haven van Sevilla. Je weet wel, die haven waar een meneer Columbus ooit vertrok naar verre oorden. Onderweg praatten we over koetjes en kalfjes (dat heet conversatie) en ik vertelde onder andere over mijn lanbouwstudies en over het leven als freelancer. Ik had een beetje een vaag gesprek bij de KvK, maar de conclusie was dat als ik in Nederland gevestigd blijf en facturen vanuit Nederland stuur, ik geen andere juridische vorm in Spanje hoef te zoeken. En over contacten met bedrijven uit Nederland was de mevrouw die mij hielp (mevrouw Teresa) duidelijk: bloemen en fruit, dat was eigenlijk het enige dat Nederland en Andalusie onderling delen. Dat zal wel niet zo strikt zijn. Maar ik was eigenlijk gewoon met stomheid geslagen. Zo simpel, ik had het zelf kunnen bedenken. Bloemen en fruit. Een schande dat ik dat als oud-student van de Landbouwuniversiteit niet zelf had bedacht.
Ik was er de hele terugweg stil van. Tot de taxichauffeur me vroeg waar ik vandaan kwam.
Aaaaaah Holanda! Of ik wel wist dat El Duque de Alba hier om de hoek woont. En dat de beste man ongeveer half Andalusie en meer bezit, omdat zijn voorouders voor elke overwinning een extra titel en een stuk land kregen. Even heb ik de neiging om hem te vragen door te rijden naar het vliegveld, maar ik voel me hier te erg thuis. Ik lach het weg en gelukkig neemt Gonzalo als goed socialist het gesprek over.
Ik denk nog even na hoe ik de bloemen, het fruit, het Spaans en mijn communicatie-achtergrond ga combineren tot iets dat ik erg fijn ga vinden.

Een-oog in het land der blinden

Annemiek — Tue, 07 Oct 2008 18:10:40 +0000

Binnen het ziekenhuis was ik al de Sharepoint-specialist voor de afdeling communicatie en inmiddels is ook het projectteam overtuigd dat ik meer van Sharepoint weet dan zij allemaal bij elkaar (nou ja, bijna dan) en inmiddels is mijn komst ook doorgesijpeld bij de afdeling ICT. En als een echte een-ogige koning heb ik ook een mooie titel gekregen. Het hoofd communicatie vertrouwde me aan dat ik in de mailcorrespondentie wordt aangeduid als “die Annemiek”. “Wat heeft die Annemiek gedaan?” en “Kan die Annemiek dit of dat ook?”
Ik vind het geweldig. Dus alle trouwe onderdanen mogen me in het vervolg aanspreken met “die Annemiek”. Dan antwoord ik beminnelijk met wij en mag onze royalty-expert foto’s van mij plaatsen en me een rare bijnaam geven.

Was getekend,
Uw Die Annemiek

Inkoppers

Annemiek — Sun, 05 Oct 2008 10:23:52 +0000

Bij mijn werk ben ik betrokken geraakt bij een project waar ik niet voor aangenomen ben. Het is een intranetproject en ze gaan werken met Sharepoint. Nou zijn dat toevallig twee dingen waar ik heel goed in ben. Er was me gevraagd of ik een review wilde maken van wat er tot op dat moment gemaakt was. Ik was (en ben) niet erg enthousiast over de bereikte resultaten en daardoor zit ik nu in de projectgroep. Binnen de project blijkt bovendien niemand echt met Sharepoint te kunnen werken en daar ben ik nou net goed in. Zeg maar in het land der blinden…
Toch kriebelde er ook buiten het specifieke Sharepoint-verhaal iets binnen het project. Vanochtend werd ik om 6 uur wakker met een visie op de functionele structuur van het intranet. Ik vond dat ik moest slapen, dus ik draaide me om, en om, en om, zette CNN aan (normaal slaapverwekkend), zette CNN uit, telde tot 10 en weer terug, en weer heen, en weer terug. Om half acht gaf ik het op, ik deed mijn ochtendjas aan, deed de verwarming aan en maakte een goede werkplek in de keuken. Sinds die tijd zit ik te typen. Ik pak de reorganisatieplannen erbij, peins over de voor- en nadelen van Sharepoint en puzzel over de stelligheid van mijn woorden:

- Ja, maar zij kunnen ook best gelijk hebben
- Dat kan, maar hebben ze een visie? Ik zie hun visie niet..
- Misschien hebben ze die wel, maar snap jij die niet
- Maar als ze hem niet kunnen uitleggen, dan heb je er toch niet veel aan
- Goed, mijn visie is dus de moeite waard. Ik vertel mijn visie en het is aan hun of ze het met me eens zijn of niet.
- Precies. En als ze het er niet mee eens zijn, dan kunnen ze misschien uitleggen waarom niet, zodat hun visie duidelijker wordt.

En zo houd ik mijzelf lekker bezig. En terwijl ik bezig ben wordt mijn visie ook voor mezelf steeds helderder. En dan komt het moment dat ik naar mezelf uitroep “Wat ben ik eigenlijk slim!” om daar bij de pauze op het toilet bij te denken “en dat alleen omdat ik inkoppers in kop en niet voor open doel laat liggen.” Tja, iemand moet het doen. Waarom niet ik?