Amiek » Bakken

Worteltjestaart met limoenglazuur

Annemiek — Sun, 18 Oct 2009 18:03:18 +0000

Op maandag heb ik flamencodansles met vriendin J. Dat doen we in Utrecht, dus reizen we elke maandagavond of met de trein of met de auto die kant op. We hebben op een nogal onmogelijk tijdstip les (om 18’30), dat de eerste vraag waar we ons mee bezig houden is wat we onderweg eten. Om de beurt hebben we croissantjesdienst, waarbij we iets te snacken voor onderweg halen. De croissantjes zijn het meest populair en omdat we de beurten niet goed afgesproken hebben, hebben we al een vergelijkend warenonderzoek kunnen doen. Vooralsnog hebben vooral de bakkers oudbakken croissantjes aan het eind van de maandagmiddag. Na het dansen moeten we nog echt eten en daar zijn we eigenlijk de hele heenreis mee bezig. We hebben niet de tijd om helemaal uit eten te gaan, dus we halen af. Hier staat TinyTokyo op het Centraal Station op 1, ook als we met de auto zijn, sushi is immers ook goed te eten als je aan het rijden bent. Het eetritueel lijkt zich elke week uit te bereiden. Zo hebben we al een keer in de trein verschillende taarten geproefd (tot groot vermaak van de meneer die voor ons zat) en loopt het eetrondje op het station via verschillende kiosken. Ook onze gesprekken gaan meestal over eten. Mijn verrassing was dan ook groot dat J. nog nooit worteltjestaart gemaakt had. Dus ging ik voor haar aan het bakken. Op internet vond ik een geweldig recept met limoenyoghurt-icing. Voor iedereen die thuis geen cups heeft liggen, hier een vertaling van het recept. Ik heb overigens de onvergetelijke fout gemaakt om geen foto te maken, maar ik heb hem gelijk weg gegeven en dus niet aangesneden.

Worteltjestaart

350 ml zonnebloemolie
450 gr suiker
3 eieren
300 gr bloem
2 theelepels ‘baking soda’ (sodiumbicarbonaat: zuiveringszout, geen bakpoeder!)
1/2 theelepel kaneel
1/2 theelepel gemberpoeder
2 theelepels vanillesuiker of -extract
1 theelepel zout
275 gr geraspte worteltjes
125 gr fijn gesneden ananas
50 gr gemalen kokos

Doe de ingredienten één voor één in de mixer en mix ze snel na elke toevoeging. Klop aan het eind alles nog een keer extra lang door, zodat alles goed door elkaar zit. Doe in een grote, ingevette bakvorm en zet deze ongeveer een uur in een oven van ongeveer 170 graden, of langer, als een breipen er maar schoon uitkomt.

Limoen-yoghurt glazuur

Dit is meer icing dan een glazuur zoals wij dat kennen, dus je smeert het dik op de taart. Kan me voorstellen dat deze icing ook erg lekker is op chocolademuffins.

65 gr boter
225 gr poedersuiker
1/2 theelepel geraspte schil van een limoen
1/2 theelepel limoensap
yoghurt: net zoveel om de icing een beetje smeerbaar te maken (soort dikke boter), waarschijnlijk is een scheutje genoeg.

Roer/klop de boter romig en voeg stukje bij beetje de poedersuiker toe. Het wordt een vrij korrelige massa. Voeg dan de limoenrasp- en sap toe en tenslotte het scheutje yoghurt.

Verdeel de icing over de lekkere vochtige taart. Wellicht binnenkort een foto als ik hem nog een keer maak.

Ezels die driemaal zinken

Annemiek — Tue, 18 Aug 2009 22:54:47 +0000

Ik kan best aardig taarten bakken. Ik ben geen taartenbakwonder, zoals Virginie, maar mijn baksels zijn over het algemeen lekker en zien er aardig uit. Ik had ooit een restje witte chocolade cheesecake meegenomen naar restaurant Toledo, gewoon voor het personeel. Tijdens wat biertjes was het idee gekomen om daar een keer een dessert van te maken, frambozendinges erbij. En dinges zou dan ijs, puree, mousse of zoiets kunnen zijn.
Ik heb momenteel geen werk, dus dat leek een ideaal moment te zijn om me eens bezig te gaan houden met deze ietwat bewerkelijke taart. Owja en of hij vierkant kon, want dat sneed makkelijker. “Tuurlijk kan dat”, dacht ik optimistisch en ik ging uitrekenen wat de inhoud was van het voorgeschreven bakblik en welke combinatie van cakeblikken daarmee overeen zou komen.
Het bakproces ging voorspoedig. Ik had meerdere bakblikken voorbereid zodat ik nog alle kanten op kon. Ik schoof twee blikken de over in voor het vier uur durende bakprocedé. Na vier uur zagen ze er prachtig uit. Toen ging de oven uit en toen ze er twee uur later uit mochten waren ze helemaal ingezakt. Het kwam ook niet meer goed. Ik bracht ze naar het restaurant, want ze waren wel lekker, maar ik baalde als een stekker.
Ik had nog een paar geprepareerde cakeblikken over, dus ik probeerde het nog een keer. Mijn oude gasoven bleek in dit geval niet zo subtiel te zijn als de taart behoefde en de korst verbrandde.
Als ultieme revenge ging ik weer aan het bakken, maar ik besloot dit keer gewoon een ronde taart te maken. En dat werkte. Na vier uur bakken was hij goudbruin en hoog, na twee uur afkoelen in de over was hij nog steeds goudbruin en iets minder hoog, maar nog steeds prachtig. Ik maakte hem af met een mooi glimmende ganache en bracht hem naar het restaurant. En daar, vijf meter voor de deur, schoof het bakblik open en gleed de taart eruit en uiteraard met de glimmende plakkerige bovenkant op de stenen.
Ik geloof dat ik tegenover het aardig gevulde terras nog een behoorlijke krachtterm heb laten horen. En nu geeft ik het maar op. Ezels die stoten zich maar twee keer aan een steen, ik ben zo eigenwijs dat ik het drie keer probeer en dan zink ik glorieus. Drie dagen bakken voor niets en het allerergste vind ik nog dat ik vandaag een aflevering van Grey’s Anatomy gemist hebt.

Operataart

Annemiek — Thu, 14 Jun 2007 06:58:16 +0000

Gisteravond was ik druk aan het taartenbakken. Ik wilde er twee maken: een gouwe-ouwe en een combinatie van iets helemaal nieuws met iets bekends. De gouwe-ouwe is een sachertorte alleen doe ik zelden een abrikozenvulling, meestal kies ik voor kersen of voor sinaasappel. Het is sinaasappel geworden met flink wat sinaasappellikeur. Het nieuwe idee is een amandelschuimtaart met chocoladeganache. Ik had bedacht hoe ik de schuimtaart ging bakken, maar zoals gewoonlijk heb ik het helemaal verkeerd gedaan. Dus zat ik om 21.00 naar een romatische film te kijken met een vies, flauw amandelpapje in de oven. Terwijl Ben Afleck en Sandra Bullock om elkaar heen draaiden bedacht ik hoe ik het probleem op moest lossen. Gelukkig had ik genoeg ingredienten (lees eieren) in huis om nog een keer te proberen schuimtaart te bakken. Ik werd alleen wat moedeloos van het feit dat ik nog een taart moest gaan bakken, terwijl de keuken al ontploft was van de eerste en het begin van de tweede taart.
Ondanks een wat gebroken nacht (om 2 uur de over uitzetten en om 6 uur de moussevulling maken) staat nu de ganache te wachten op de verwerking en kan ik zo met mijn twee taarten naar mijn werk.
Ik inmiddels ook namen bedacht voor de twee taarten: De liefde voor de dronken sinaasappelen en De wonderbaarlijke amandel. Met een knipoog naar Sergei en Bela.

Snif

Annemiek — Sun, 09 Oct 2005 22:00:10 +0000

Vrijdagmiddag begon het, een lichte keelpijn en een wat zwaar hoofd. Vrijdagavond tijdens college zette het door: de fikse verkoudheid. Ik loop inmiddels al een heel weekend met een hoofd vol watten, zonder geur en zonder smaak. Op zich is dat laatste niet zo erg, want opeens lust ik bijvoorbeeld tomaten. Gisteren heb ik dus maar een goedkope magnetronmaaltijd gegeten, maar zelfs zonder smaak vond ik de fussili veel te zout.
Vandaag werd het even lastig. Annelieke vierde haar verjaardag en ze had gevraagd of ik een chocoladetaart wilde bakken. Natuurlijk wilde ik dat. De taart die ik wilde bakken heeft me vandaag eigenlijk de hele dag bezig gehouden. ‘s Ochtends bakken, af laten koelen, mousse maken, er tussen stoppen, op laten stijven, ganache maken en de taart daarmee afmaken. En dan is het heel vervelend als je geen geur hebt. Ik heb me nooit gerealiseerd dat ik zoveel op mijn neus doe als ik taarten aan het bakken ben. Ik gebruik geen kookwekker, ik ruik wanneer de taart klaar is (of soms, helaas, klaar was). Ook het roosteren van de amandelen is een volledige neuszaak, en daar ging het bijna mis (zie foto).
Dat je geen smaak hebt is raar. Vooral als je je vinger in een heerlijk chocoladebeslag steekt en vervolgens alleen maar substantie in je mond hebt. Dat heb ik dus maar snel gelaten. Gelukkig is het met de taart helemaal goed gekomen, hij was lekker. Ik heb zelf niets genomen, en heb bijna het hele feestje water gedronken en droge crackertjes gegeten. Er was speciaal voor mij soep zonder tomaten gemaakt, maar dat was eigenlijk niet nodig. Het was warm en vochtig en dat was voldoende voor mij. Morgen heb ik kookdienst, ik ben benieuwd of ik dan proef wat ik gekookt heb.

Kneden

Annemiek — Sun, 27 Mar 2005 19:29:44 +0000

Ik ben een vlaai aan het bakken. Ik ben twee vlaaien aan het bakken. Mijn moeder viert morgen haar verjaardag en ze is dol op taarten met verse vruchten. Dus een liefhebbende dochter maakt taarten met verse vruchten. Ik heb net het deeg gemaakt, dat staat nu te rijzen op een warm plekje. Het is lang geleden dat ik een gistdeeg gemaakt heb, en ik was dus bijna vergeten hoe lekker het is om een gistdeeg te kneden. Je begint gewoon met bloem, daar maak je een kuiltje in en daarin doe je het aanbevolen vocht met de gist. Met de deeghaken roer je door het vocht, steeds iets van het bloem af, tot het een mooi deegje vormt. Aan het eind, als nog net niet al het bloem verwerkt is, maar het binnenste goedje al wel redelijk stevig, dan ga je kneden, lekker klontjes koude boter er door en vervolgens werken met je handen. Er is weinig dat als substantie, qua gevoel zo lekker is als gistdeeg. Het is stevig, het veert, en als het gaat plakken dan doe je er gewoon wat bloem bij. Lekker al je kracht gebruiken om het deeg in te drukken, de boterblokjes fijn te maken, de lucht eruit te duwen. Kracht zetten en weer ontspannen. Gistdeeg kneden is orgastisch. Heerlijk! Ik weet nu ook weer waarom ik altijd vreemd op kijk als mensen een broodbakmachine hebben. Niet omdat zelfgebakken brood niet lekker is, maar omdat ik het zo raar vind, dat je wel zelf brood bakt, maar het deeg laat kneden door een machine. Zonde!
Als het deeg zometeen gerezen is, dan mag ik op het bebloemde aanrecht alle lucht eruit meppen en er een mooie lap van rollen waarmee ik de vormen bekleed. Ik bak het deeg blind, dan doe ik er morgenochtend banketbakkersroom (ook zelf gemaakt) in en dan allemaal verse vruchten erboven op (druiven, bananen, grapefruit en aardbeien), afgewerkt met een lekkere gelei van muscadet. Het leven is goed, het leven is mooi.

Chocoladedag met een raar staartje

Annemiek — Sun, 28 Nov 2004 21:42:04 +0000

Vandaag was het dan zo ver: de Chocolate Battle 2004 werd in Wageningen gehouden.
Door mijn ietwat chaotische leven was ik vergeten boter te kopen en omdat ik pas vanochtend ging bakken heb ik mijn taart voor de verandering met olijfolie gebakken, en het viel best mee. Terechte winnaar werd Mieke‘s taart, waar de chocola je mond in liep. Mjummie. Op de foto Amanda’s taart die een eervolle vermelding kreeg vanwege de prachtige vormgeving. Hartstikke mooi gemaakt Amanda!
Het was erg gezellig, leuk om iedereen in levende lijve te zien en eens hardop met elkaar te praten.
Na het smulfestijn heb ik Anne-Floor even naar Nijmegen gereden, een kopje thee gedronken en een pizza gegeten. Terwijl wij zaten te eten heeft een of andere onverlaat de ruit van mijn auto ingegooid en daar een koffertje uitgehaald. Zijn buit bestaat uit wat tangetjes, wat rolletjes plakband en een schroevedraaier. De sukkel heeft gelukkig de tas met mijn camera laten staan. Doordat de koffer met plakband miste, kon ik het raam pas thuis afplakken dus ik ben met een ingeslagen achterruitje naar Wageningen gereden. Ik had mijn jas uitgedaan (al voordat ik door had dat het ruitje ingeslagen was) en dat werd op de snelweg wat koud, dus ik sloeg af, een parkeerplaats op. Achter een andere auto aan. Hij parkeerde, ik reed een stukje door en zette mijn auto ook aan de kant. Terwijl ik mijn gordel los maakte reed de eerste auto door en zette zijn auto heel dicht achter de mijne neer. Ik vond het raar en besloot mijn auto op slot te doen, maar bedacht me tegelijkertijd dat dat niet zo heel veel zin had als het raam er niet in zat, dus ik heb maar gas gegegeven en ben verder gereden (zonder jas, brrrr). De auto ging nog naast me rijden. Ik dacht dat hij wilde aangeven dat mijn raampje kapot was, maar hij zakte af en ging weer achter me rijden. Heb er verder niet opgelet, maar toen ik in Arnhem was (de snelweg was dicht dus ik reed binnendoor) zat hij weer achter me. En in Oosterbeek, in Doorwerth, in Renkum, toen ik in Wageningen afsloeg, sloeg hij ook af. Het werd me iets te gortig, dus ik ben de parkeerplaats van een studentenflat opgereden. Nam daar een vreemd rondje dat hij ook reed (hij hoorde er dus niet thuis: niet verwonderlijk, de eerste student met een echte PCHoofdtrekker merk Jeep moet ik nog tegen komen). Ik parkeerde, hij aan de andere kant van de parkeerplaats. Ik ben druk in mijn auto gaan rommelen en schuiven. De man liep naar de flat en toen ben ik heel hard weg gereden. Ik vond het wel een beetje vreemd, of ligt dat aan mij? Zou hij mijn logje over de Transporter gelezen hebben en gedacht hebben dat zijn Jeep waarschijnlijk meer indruk zou maken (yeah, right)?
Typisch.

Chocolade-dadeltaart

Annemiek — Mon, 25 Oct 2004 16:26:58 +0000

Omdat er even een dipje zit in de aanmeldingen voor de Chocolate Battle, ga ik proberen jullie over te halen toch te komen met een heerlijk recept voor chocoladetaart. En omdat vriendin P. een gigantische oogst noten uit eigen tuin heeft, hierbij het recept voor een chocoladetaart met noten (P. kijk ook nog even hier voor het recept van een andere notentaart).

Chocolade-dadeltaart
Ingrediënten:
4 eiwitten
115 gr. basterdsuiker
200 gr. pure chocolade
175 gr. dadels, ontpit en fijngehakt
175 gr. walnoten of pecannoten grof gehakt
1 tl vanille-essence

Glazuur
200 gr. kwark
200 gr. mascarpone
enkele druppels vanille-essence
poedersuiker naar smaak

Verwarm de over voor op 180 graden Celsius. Vet een springvorm van 20 cm doorsnede in. Bedek de bodem met bakpapier.
Meng voor het glazuur de kwark en de mascarpone dooreen en roer de vanille-essence en poedersuiker erdoor.
Klop de eiwitten stijf tot zich pieken vormen. Klop er 2 eetlepels basterdsuiker door tot de merengue dik en glanzend is. Spatel dan voorzichtig de overige suiker erdoor.
Hak 175 gr. van de chocolade klein en spatel dit door de merengue, samen met de dadels, noten en vanille-essence. Giet het beslag in de springvorm, strijk de bovenkant glad en bak de taart in circa 45 minuten gaar.
Stort hem na 10 minuten op een taartrooster, trek het papier eraf en laat hem verder afkoelen.
Verdeel het glazuur over de taart . Smelt de resterende chocolade. Gebruik een klein spuitzakje om de chocolade in creatieve vormpjes over de taart uit te gieten. Werk snel en houd de druk op het zakje constant. Dien de chocolade-dadeltaart gekoeld op – het liefst dezelfde dag.

Chocola, chocola, chocola

Annemiek — Tue, 05 Oct 2004 16:28:33 +0000

Ik vind het altijd weer wonderbaarlijk waar ik mij met mijn grote mond weer in weet te lullen. Het begon met een reactie op een verhaaltje over een toetjesboek bij Hans en Mieke. Ik gooide Mieke een handschoen toe, zij raapte hem op en op 28 november aanstaande staan we tegenoverelkaar. In de eerste weblog Chocolate Battle.
De battle vindt plaats tussen bakkers en baksters van chocoladetaarten onder leiding van een deskundige jury die zal besluiten wie de ultieme chocoladetaart maakt.
Café Loburg ontvangt ons vanaf 14.00 uur in de middag en om vijf uur sluiten we af. Ze vinden het prima als we onze taarten bij hun in het café opeten, als we de drankjes bij hun bestellen. Voor de duidelijkheid: je bakt de taart dus thuis en neemt hem mee naar Wageningen.
Voor meer details over de battle en de spelregels kun je hier terecht.
Doe je mee aan de battle of kom je als toeschouwer:
* plaats dan één van de logo’s op je weblog/site met een linkje naar de Chocolate Battle 2004 pagina
* en stuur een mailtje naar chocobattle@miwian.nl waarin je duidelijk aangeeft of je wel of niet meedoet aan de battle
* en met hoeveel personen je naar de battle komt (met namen en URL’s)
Om een logo op je site te zetten ga je naar de site van de Chocolate Battle 2004 waar je het logo in verschillende formaten kunt vinden. Ook zie je daar wie zich tot nu toe al heeft opgegeven voor de battle of als toeschouwer/proever.

Ik hoor al mensen die zich afvragen “Wageningen, waarom in je-weet-wel-wiens-naam Wageningen?”. Tja, in Wageningen zit toevallig een kroeg waar ik nog wel eens kom en waarvan ik weet dat ze wel in zijn voor dat soort activiteiten.
Het vervelendste van Wageningen is misschien wel dat het station nogal ver Wageningen ligt (in Ede). Als er mensen zijn voor wie het openbaar vervoer een belemmering is, dan ga ik wel kijken of ik een busje oid kan regelen, zodat in ieder geval het stukje van het station naar de kroeg goed geregeld is.
Voor mensen die van verder komen is er misschien nog de vraag of er verder nog iets te doen is in Wagenigen (op zondag). Nee, niet veel. Je kan heerlijk wandelen door de uiterwaarden of naar de dierentuin in Rhenen.
Misschien komen hier nog Wageningers die leuke uitgaanstips hebben.

Bakken

Annemiek — Sun, 19 Sep 2004 22:11:52 +0000

Vandaag was een vriend jarig. Een goede reden om weer eens aan het bakken te gaan. Ik heb gekozen voor een appel-amandeltaart en een sinaasappel-chocoladetaart.

Naar hè?

Taart

Annemiek — Mon, 06 Sep 2004 22:40:25 +0000

Hierbij een foto van de taart. Op het laatste moment ging natuurlijk weer alles mis: de slagroom schifte, dus ik moest als een idioot naar mijn vriend Albert om nieuwe te halen. En ik ben al niet zo netjes dat ik zorgvuldig garneer, dus dat was nu helemaal een rommeltje.
Maar hij was erg lekker en ik heb de ijsbon gewonnen!!
Het allerleukste van de avond: de DVD’s / video’s van Hair zijn uitgedeeld. Zit ik nu dus lekker te kijken, terwijl ik om 9’30 in Eindhoven moet zijn.
Eén minpuntje van de video: hij heeft de geluidsband van de geluidstechnicus er niet onder gelegd en in het microfoontje van de videorecorder zit helemaal geen bas……