Gisteren had ik een soort van eetafspraak met vriendinnen A&A. Na enig heen en weer gebel over de inhoud van ieders koelkast en enig gepuzzel over de grootste gemene deler van die inhouden, hebben we een heerlijke voedzame maaltijd gekookt. De salade, de giga-gamba’s, de maïs en de gepofte aardappel hebben we met lekkere sausjes en voldoende wijn genuttigd bij kaarslicht. Heerlijk, van die vrienden waarmee je ongedwongen en ongeorganiseerd dingen kunt doen. Na het eten hebben we met meer wijn tango’s geluisterd en besloten dat we toch wel erg graag ons eigen tango-orkestje willen hebben. Als er lezers zijn die per ongeluk nog een hele stapel tango-arrangementen hebben liggen, willen ze dan onverwijld contact met mij opnemen?
Vandaag heb ik een deel van de dag besteed aan het liggen op het kleed in mijn woonkamer. Ik ben zo druk geweest het afgelopen jaar dat ik helemaal vergeten ben, hoe lekker het is om op het kleed te liggen. Gelukkig lag ik er met de camera in de hand en zat Mingus onder de kerstboom, dus ik heb een aantal potentiële kerstkaarten voor volgend jaar geklikt. En natuurlijk lekker geëxperimenteerd met de weerspiegeling van de ballen. Als je goed kijkt zie je me liggen op het donkerrode kleed. Nouja, je kan in ieder geval mijn handen zien. Je kan aannemen dat ik de zwarte vlek ben die aan de handen vast zit.

“Nee, je moet de kool eerst in stukken snijden”
“In ruim water koken.”
“Heb je aan het zout gedacht?”

Die laatste was overigens standaard als ze kookte.
Toen de kooktijd om was, werd de pan met water en al op tafel gezet.

“Hanny, zou je niet afgieten?”
“Afgieten? Wat is dat?”
“Het water weghalen, zodat je de kool zonder water op tafel kunt zetten.”
“Oh, hoe moet dat?”
“Een vergiet is handig”

Je voelt hem misschien al komen: de kool werd in de vergiet opgediend.
Aan het eind van de onderhuurperiode begonnen de irritaties groter te worden. Hanny had bedacht dat ze een appeltaart ging bakken. Het was denk ik tentamenperiode, want iedereen zat op z’n kamer, waarschijnlijk om te leren, alle deuren stonden open.
Elke vijf minuten kwam er een vraag uit de keuken. Toen het deeg en de vulling klaar waren rees er een nieuw probleem.

“Waar moet de appeltaart in?”
iemand vanuit een kamer: “In een springvorm”
Ik geloof dat de springvorm aangewezen moest worden. Na wat gerommel met de springvorm kwam de volgende vraag: “Hoe werkt een springvorm?”
Erg adremme huisgenoot: “Tja, daar sta je dan met je VWO exact”.

Uit alle kamers klonk ingehouden gelach.
Ik geef toe, alle vooroordelen over vrouwenhuishoudens heb ik hier waarschijnlijk mee bevestigd. Van Hanny hebben we nooit meer wat gehoord.