Amiek » On-eten (ofwel afvallen)

Toeval?

Annemiek — Sun, 26 Oct 2008 13:41:32 +0000

Nu ik weer werk gaat het afvallen slecht. Ik kon nog een tijdje volhouden dat ik in ieder geval niet aankwam, maar hoe drukker ik wordt, hoe slechter ik eet en hoe minder ik beweeg. Ik hield nog wel dagelijks mijn gewicht bij in mijn gewichtige excel-file. Elke ochtend sta ik voor het douchen op de weegschaal en zodra ik achter mijn notebook zit, vul ik het gewicht in in de file. De file maakt automatisch een grafiekje en geeft van elke maand mijn gemiddeld gewicht, het hoogste en het laagste gewicht. Het was wel een beetje frustrerend om te zien hoe mijn gewicht schommelde en niet verder omlaag ging. Ik besloot mijn gewicht wel bij te houden, al was het maar om er zeker van te zijn dat het niet verder omhoog zou gaan. Helaas kreeg ik het steeds drukker en liep het bijhouden een paar dagen spaak. Toen ik het weer op wilde pakken, zei mijn notebook dat het bestand niet bestond. Toeval?

Chocola

Annemiek — Tue, 19 Aug 2008 19:16:47 +0000

Hoewel eten goed gaat, ik kook regelmatig, eet sla bij de lunch en snack zo min mogelijk, blijft er een valkuil. En vrouw als ik ben, is die valkuil natuurlijk chocola. Ik wordt al een aantal jaren niet meer ongesteld, maar ik heb nog wel een cyclus, dus wellicht heeft het daar wat mee te maken. Soms moet, moet, moet ik gewoon chocola, dan ben ik bereid in te breken bij de kaasboer die gechocolateerde amandelen heeft liggen of dan rijd ik naar een benzinestation om daar chocola te halen. Soms is even de smaak genoeg, maar soms gaat het ook om kwantiteit: een pakje After Eight, een grote reep Milka met hele hazelnoten, of een Nuts, een Bounty en een Lion. Vandaag voelde ik wel een chocoladecrash aankomen, maar ik was wijs en kocht geen chocola toen ik bij de Albert Heijn was. Alleen chocolade rijstwafels, als een soort in-plaats-van-ontbijt-snack voor in de auto. Maar de behoefte was er en bleef, dus at ik drie rijstwafels met pure chocolade. Ik kan er alleen niet achter komen of ik nu relatief ‘slecht’ bezig was omdat ik de chocoladebehoefte aanvulde met rijstwafels, of dat ik relatief ‘goed’ bezig was omdat ik mijn chocoladehonger ten dele stilde met rijstwafels. Het is niet echt interessant, maar toch vraag ik me dat af.

Afvallen zuigt!

Annemiek — Wed, 23 Jul 2008 08:02:40 +0000

En dan zuigt het niet vanwege het eten of het bewegen, ik doe niets drastisch dus dat trek ik wel. Soms niet, maar netto komt het tot nu toe altijd wel weer goed. Het is natuurlijk ook wel leuk dat ik steeds leniger wordt, dus ik kan mezelf in steeds kleinere dozen vouwen. Ik zit niet zo vaak in dozen, maar toch, het zou kunnen. Het is ook leuk dat mijn conditie steeds beter haalt en dat ik daardoor makkelijker de trein of de bus kan halen. Er komt (bijna) altijd ook wel weer een volgende bus, en dat vind ik een veel relaxtere oplossing, maar toch, ik zou hem kunnen halen. Het is ook leuk dat ik in kleren pas die een half jaar geleden te klein waren. Hartstikke leuk, ook die kleren beginnen inmiddels te ruim te zitten, dus binnenkort zakken ook deze broeken af. Heel erg leuk. Maar wat gewoon echt zuigt is dat je niet kan bepalen waar je afvalt. Die kleinere bh’s lukken nog steeds niet, terwijl mijn vingers wel afvallen (nee afvallen, niet eraf vallen, wel goed lezen!). Zelfs zo veel dat ik de zegelring die ik geërfd heb van mijn tante steeds vast moet houden, omdat hij van mijn vinger glijdt. Ik heb hem nu dus maar afgedaan, omdat ik bang ben hem kwijt te raken. Over 35 kilo ga ik hem dan wel eens laten vermaken. Ik voel me nu wel heel kaal en onaangekleed en dat zuigt. Dat zuigt heel erg.

Het zijden draadje

Annemiek — Thu, 17 Jul 2008 12:12:41 +0000

Ergens in mijn achterhoofd maakte ik me al wel zorgen, maar dat was in mijn achterhoofd, ver weg van de realiteit van de dag. Maar opeens werd de zorg in mijn achterhoofd de realiteit van de dag. Het is niet dramatisch ofzo, maar ik wist dat het hele afvallen lastig zou worden als ik weer aan het werk zou zijn. Niet meer elke ochtend een uurtje balletten en daarna nog een stukkie (een uur en meer) gaan fietsen, maar op tijd op staan en moe thuiskomen.
En ja, ik sta om zes uur op, zit om zeven uur in de auto en kom moe weer thuis. Zo nu en dan lukt het me om ‘s ochtends even de twintig minuten gestrande walvis in te voegen, maar koken en eten zijn dramatisch. Ik had bedacht dat ik in het vervolg vaker de trein zou nemen naar mijn werk en dan op de fiets naar het station. Maar momenteel werk ik half in Nijmegen en half in Wageningen. Reizen met fiets en trein kost zo veel meer tijd dat dat gewoon geen haalbare kaart is. Dus eigenlijk komt het erop neer dat ik om zeven uur de auto inrol, dan met de lift (vijf verdiepingen, dus ook teveel om te lopen, ik loop er wel drie in de parkeergarage) naar mijn bureau getild wordt, vervolgens weer de auto in schuif en daarna drie passen loop om plaats te nemen in het receptiehok. Hier mag ik niet eens weg, dus even een loopje om iemand aan te spreken zit er ook niet in. En ‘s avonds ben ik eigenlijk te moe om nog te gaan koken en dingen te doen. Mijn gewicht hangt dus aan een zijden draadje. Gelukkig is zijde soms best wel sterk.
Wat ik wel gemerkt heb is dat bewegen wel in mijn gewoontes is ingesleten, dus als ik ‘s ochtends niets gedaan heb, dan word ik daar onrustig van. Dus dan lig ik ‘s avonds Grey’s Anatomy te kijken met mijn benen in de lucht of in een wokkel gedraaid. Ik hoop dat ik mijn gewicht zo enigszins onder controle kan houden. Eten moet ik beter gaan plannen en voorkoken in het weekend. Maar het gaat lukken.
Gelukkig heb ik ook goed nieuws. Ik pas inmiddels in de kleren die ik al jaren een mijn kast heb liggen en die al die tijd een maat te klein waren. Ik schop kont!

Jaja

Annemiek — Sun, 13 Jul 2008 15:59:23 +0000

Op volle snelheid ben ik in mijn nieuwe werkende bestaan gedoken. Het maken van werkafspraken liep gelijk door aan vol aan het werk. Ik zit ook nog halve dagen achter de receptie, allemaal onbekende gezichten, eigenlijk geen echt contact, maar wel tijd om met andere dingen bezig te zijn, deze week vooral een start voor mijn andere klus, hopelijk snel ook voor mijn studie. Tijdtechnisch loopt het vooral rommelig. De klus is in Nijmegen en Nijmegen is belabberd bereikbaar. Met mazzel doe ik het in de auto in iets meer dan een half uur, met pech in meer dan een uur. Met het openbaar vervoer ben ik bijna anderhalf uur kwijt. Dus zoek ik met de auto de rustige momenten op om te rijden. Als ik een middagdiens achter de receptie heb, vertrek ik vlak na zeven uur, om nog wat uren te maken voor ik weer terug moet. De ochtenddiensten van de receptie beginnen om acht uur. ‘s Middags door naar Nijmegen en dan na de spits terug naar huis. Al met al maak ik lange dagen, maar dat geeft niet, ik kan wel wat hebben. Waar ik alleen bang voor was, lijkt ook waarheid te worden: bewegen en gezond eten schieten erbij in. Mijn weekend heb ik dus gebruikt om weer een volledige balletsessie te doen en een uurtje te gaan fietsen. Ik moet er wel even serieus over nadenken hoe ik dat aan ga pakken. Het zijn maar twee maanden en zodra ik geen receptiewerk meer doe ga ik sowieso met het OV naar Nijmegen, maar tot die tijd….

De gestrande walvis

Annemiek — Sun, 22 Jun 2008 20:18:47 +0000

Ik droom nog steeds van een strak lijf, of althans, een minder zwaar lijf, je moet de lat niet te hoog leggen. Dat betekent dat ik rekening houd met wat ik eet, maar ook dat ik probeer meer te bewegen. Op aanraden van collega W. heb ik bij de telsell de Pilates DVD gekocht, daar ben ik in het najaar mee begonnen. Je ligt dan op de grond en steekt steeds andere lichaamsdelen uit of omhoog. En Mari Winsor zegt dan heel blij dat je met 3 keer 20 minuten per week net zo strak wordt als haar meiden. Maargoed, door dat op de grond liggen voelde ik mij nogal een gestrande walvis. Vooral toen ik nog niet alle oefeningen kon en ik alles met veel gekreun en gesteun doorstond. Nu kan ik de oefeningen, ik krijg er wel een rood hoofd van, maar dat krijg ik ook van een glas wijn. Voor een nieuwe uitdaging ben ik nu met de New York City Ballet Workout begonnen. Ook dat kon ik niet in één keer en nu kan ik bijna alles, alleen het springen sla ik nog even over. Het lekkere is dat ik geen spiegel in mijn woonkamer is, dus in mijn hoofd ziet wat ik doe er net zo mooi uit ziet als op de DVD. Alleen met een onderkin. En met meedansende borsten. En billen. Eigenlijk gewoon met twee keer zoveel vrouw als daar staat. Maargoed, ik beweeg en daar gaat het om.

Gewichtig

Annemiek — Mon, 02 Jun 2008 09:57:51 +0000

Ik zit met een nogal pragmatisch probleem. Hoewel het qua werk met mij wat minder gaat, gaat het qua gewicht gezien redelijk goed. Bij afvallers XL was ik er natuurlijk al lang uitgegooid, maar het gaat langzaam en gestaag bergafwaarts met mij. Dat is heel fijn, alleen nu begint kleding een beetje een probleem te worden. De vorige keer dat ik veel afviel, vielen met name mijn borsten af, maar nu blijven die zitten waar ze zitten. Fijn met zulke superborsten als ik heb, maar minder omdat al mijn bh’s het aan het begeven zijn: gebroken beugels, door de stof prikkende beugels, gaten in de stof, of ik raak ze gewoon kwijt. Omdat ik altijd mijn maat vergeet/vergat, ligt mijn kast nog vol met een maatje kleiner. En omdat ik momenteel niet veel geld te makken heb, wil ik de schaarse middelen liever niet aan bh’s uitgeven die ik toch maar tijdelijk zal dragen (hoop ik). Dus draag ik beugelbh’s waar de beugels uitgesloopt zijn en waar de gaten inzitten, naai ik beugels weer vast in bh’s en ga stug door met de gestrande walvis in de ochtend en fietsen overdag. Maar hoe krijg ik die borsten eraf?

Liefde en de maag

Annemiek — Tue, 11 Mar 2008 20:52:55 +0000

Goed. Het was geen superdag. Ik had een paar dingen gedaan die ik wilde doen, maar vooral heel veel dingen niet gedaan die ik had willen doen. Ik maak altijd de fout dat ik te veel wil doen en van de weeromstuit doe ik dan helemaal niets meer. Vanavond ga ik voor de komende tijd een to-do-lijstje maken, want anders wordt het helemaal niets. Tegen de tijd dat het etenstijd was, sloeg de katterigheid toe. Ik had weliswaar witlof en ham gekocht, maar ik besloot dat het de Mc werd. Ik sprong in de auto en onderweg peinsde en piekerde ik: waarom nu, waarom de Mc en ik probeerde te visualiseren: M, het lijf, M, het lijf, M, het lijf…
Het werkte, ik draaide om en maakte mijn witlof klaar.
Terwijl de witlof kookte kwamen mijn katers de keuken in. Mijn mannen hebben het vreemde idee dat als ik in de keuken ben, er dan een gekookt koolvisfiletje in hun bakje beland. Alleen liggen er al heel lang geen koolvisfiletjes meer in de diepvries. Wel victoriabaars en wilde zalm, maar die zijn voor mij. Eigenlijk. En daar stond ik, met mijn schuldgevoel en mijn witlof. Dus ging ik overstag: een victoriabaarsje voor de katers. Ik kookte het visje terwijl de witlof in de oven stond, stopte het in bakjes en zette het bovenop de koelkast om te laten afkoelen. Ik at mijn witlof op en zette daarna de bakjes neer voor de katten die inmiddels door het dolle heen waren. Ze snuffelden eraan en trokken er hun neus voor op. Verwende nesten!
Maar omdat ik nogal weekhartig ben, stapte ik op de fiets en reed door weer en wind naar de Appie. Ik kwam er bij de kassa achterdat ik kabeljauw gekocht had in plaats van koolvis. Door het victoiabaarsdebacle twijfelde of ik ook nog koolvis zou kopen, maar de winkel sloot.
Thuis kookte ik de kabeljauw en de heren waren weer door het dolle heen. Ik deed de vis in de bakjes, en hoewel de katten het niet meer hielden, was de vis echt nog te heet. Dus terwijl ik de bakjes op de koelkast zette zei ik: “Sorry jongens, de vis moet eerst afstuderen.”
Zelfs als ik iets volkomen onzinnigs zeg, ben ik een open boek.

Visualisatie

Annemiek — Fri, 07 Mar 2008 18:50:09 +0000

Deze week moest ik een keer ‘s avonds aan de andere kant van het land, ik had geen tijd om te koken, dus besloot ik langs de Mc te rijden. In de auto zat ik alweer te balen van mezelf: hoe zo geen tijd, wat nou geen tijd? Een beetje plannen en organiseren zou al een heleboel opgelost hebben.
Toen ik stond te wachten tot ik door kon rijden naar het tweede raam, zocht ik wat in het handschoenenvakje. Ik vond het niet, maar wat ik wel vond was het luisterboek “Dromen, durven, doen” van Ben Tiggelaar. Ik heb nog een lange rit voor de boeg, dus ik besluit de cd ‘durven’ op te zetten, ‘dromen’ heb ik al geluisterd toen ik naar Zeeland ging. In Durven gaat het over mensen die willen veranderen maar weer terugvallen in hun oude gedrag. Dat laatste gebeurt vooral in stresssituaties en durven gaat erom dat je stresssituaties aan kunt zonder in je oude gedrag te vervallen. Ik neem een hap van mijn Quarterpounder en knik begrijpend. Tiggelaar biedt een paar manieren om stresssituaties voor te blijven. Een van de mogelijkheden is visualiseren: je koppelt een mogelijke valkuil aan een beeld dat je ervan moet weerhouden om in de valkuil te vallen. Enthousiast geeft hij een voorkeur: “Ik heb mezelf aangeleerd om op de snelweg langs elke gele M te rijden, door de M altijd samen te visualiseren met een heel vet lijf. En dan bedoel ik niet zomaar een vet lijf, nee, echt het meest wanstaltig vette lijf dat je je voor kan stellen.” Mijn maaltijd is inmiddels op een ik word een beetje wit rond de neus. “Thuis heb ik afwisselend gedacht aan dat vreselijke, vette lijf en de gele M, door dat eindeloos te herhalen, verbind je automatisch de M met dat vette lijf, en rijdt je op de snelweg alle M’s (Emmen?) moeiteloos voorbij.”
Volgens mij hoe ik niet ver te zoeken naar een lijf. Ik denk dat ik, als ik binnenkort weer naar Sevilla ga, een grote gele plak M meeneem voor op de spiegel van de badkamer.

Over een maat zonder vijf, pudding zonder gelatine en blije slaven

Annemiek — Tue, 04 Mar 2008 22:02:40 +0000

Vandaag ging een hoogtepuntje hand in hand met een dieptepuntje. De vier paar schoenen die ik in Sevilla gekocht heb, hebben de meest waanzinnige kleuren: mosgroen, lindegroen, oud-roze en chocoladebruin. Niet overal heb ik kleren bij, dus besloot ik naar Arnhem te gaan om eens te kijken of ik een leuke jurk met een goede kleur zou kunnen vinden. Uiteindelijk vond ik een rok en omdat ik nogal van maat verander, besloot ik de rok te passen. En jawel: ik paste in een maat zonder vijf erin!
Helaas bracht de paskamerspiegel ook een ander euvel aan het licht: het grote hangen is begonnen. Ik had me al wel afgevraagd waar die tien kilo weg waren, het is natuurlijk best veel, maar waar dan concreet iets weg was…. Geen idee. Het blijkt overal een beetje weg te zijn, wat resulteert in hangend vel met daarin, eh, iets blubberachtigs. Het lijkt het meest op pudding waar te weinig gelatine in zit. Was het eerst nog een stevige gelatinepudding, nu is dat het niet meer. Ik wist natuurlijk wel dat het komen ging, maar de confrontatie was toch wel even heftig.
Gelukkig werd de dag nog goed gemaakt. Ik speel mee in haar orkestje en dat is erg leuk. We spelen onder andere een stukje dat heet “Los esclavos felices”, de gelukkige slaven. Het is een vage ouverture voor waarschijnlijk een hele slechte operette of zarzuela. “Dat bedenk je toch niet!”, riep ze ergens halverwege uit, net op het moment dat ik aan de gelukkige slaven dacht. Met gebronsde bruine lichamen, ontblote bovenlijven en gespierde buiken. “Dus wel”, was dan ook mijn reactie. Als de slaven gelukkig zijn, dan is Annemiek gelukkig.