Mijn zaak loopt al een tijd niet goed, ik heb hulp gezocht, maar dat ging natuurlijk allemaal niet zoals ik wilde. Ik wist dat de kans groot was dat de belastingdienst een dezer dagen op de stoep zou staan. De aanmelding bij de schuldhulpverlening was geregeld dus ik voelde me redelijk ‘veilig’.

Vorige week kreeg ik opeens een brief van het Financieel Dagblad en deze keer niet met de vraag of ik een abonnement wilde. Nee, ze felicteerden mij met het behalen van een plaats in de top 50 van de FD Career Challenge. Ik was op hun site de opdracht tegen gekomen (iets met business modellen en orkesten) en in een verloren momentje in de trein had ik een essay geschreven en omdat ik voor de deadline klaar was had ik dat opgestuurd. En nu zat ik dus met 49 anderen in de finale. En die finale was een mini-MBA op Nyenrode en dan moest je je idee pitchen. Omdat ik nogal van het ouwehoeren ben, meer dan van het schrijven, leek mij dat een erg leuke besteding van mijn weekend.

Om te oefenen pitchte ik mijn essay op mijn werk, en de algemeen directeur van het dansgezelschap was zo enthousiast over een van mijn ideeën, dat we dat gelijk zijn gaan uitwerken. Ik had veel werk liggen, dus dat kwam er nog bij, maar vrijdag zou ik echt mijn pitch voorbereiden. Alleen kwam op vrijdag de mededeling dat de belastingdienst op maandag beslag zou komen leggen. Ik had het idee dat ik heel veel moest doen, maar eigenlijk kon dat niet. Uiteindelijk besloot ik dus gewoon naar dat weekend te gaan en daarvan te genieten, voordat het zwaard van Damocles zou vallen.

En wat een weekend had ik! Het begon met 50 onbekenden en eindigde met 50 vrienden. Ik deed geweldige dingen als praten en coachen en eten en ik deed verschrikkelijke dingen als hardlopen in de modder en opdrukken. En ik mocht op een podium staan pitchen. En van podia word ik nog altijd misselijk als ik er op moet, maar begin ik te stralen zodra ik erop sta. Uiteindelijk ben ik zevende van de vijftig geworden en ik kreeg de meest geweldige feedback: “You are a power woman” en nog wat, maar dat heb ik niet meer opgeslagen.

Op maandag had ik uiteraard weer een steen in mijn maag. Uiteindelijk “viel het mee”: advies is om geen beslag te leggen omdat ik al hulp zoek. Het is niet goed, maar ik voel met wel weer even veilig in mijn eigen huis. Ik moet nog even bedenken hoe Power Woman dit soort dingen oplost. Ik denk dat ze dat wel kan.

NB: filmpje niet kijken als je opziet tegen het beeld van een rennende Amiek…

- “En, heb jij nog mooie boeken gelezen?”
- “Ja, Het Leven van Pi, dat heb ik van een collega gekregen”
- “Waar gaat het over?”
- “Eh, nou, over eh… het leven, overleven, de dood en eh… dierenwelzijn.”
- “O… En dat is dus de moeite waard?”
- “Ja, dit is een boek dat je gelezen moet hebben. Heeft de Bookerprijs gewonnen.”
- “Waar gaat het verhaal dan over?”
- “Over een jongetje dat met een tijger op een reddingsboot zit.”
- “Een jongetje en een tijger op een reddingsboot. Dus dan eet de tijger het jongetje op?”
- “Nee, nee, de tijger eet het jongetje niet op.”
- “Oh… En het is dus wel een interessant verhaal?”
- “Een heeeeeel interessant verhaal. Je moet het echt lezen.”
- “Hoe komen ze op die reddingsboot dan?”
- “Nou, gewoon. Zijn vader heeft een dierentuin en die verkopen ze en dan gaan ze met de dieren op de boot van India naar Canada en dan zinkt de boot.”
- “Het lijkt mij niet een erg realistisch verhaal.”
- “Oh daar gaat het ook over”
…
- “Waarover?”
- “Over verhalen.”
- “Ah. Oké. Nou. Ik zal eens kijken.”

Inmiddels zijn we een week verder en ik had mijn moeder weer aan de telefoon. Ze heeft Life of Pi zien liggen in de boekhandel, maar ze wil het toch liever van mij lenen.
Lees dat boek! Prachtig…

In The Time of Our Singing vlucht de joodse natuurkundige David Strom naar Amerika, waar hij trouwt met de afro-amerikaanse Delia Daley. Het concert van de zwarte contra-alt Marian Anderson brengt ze samen en klassieke muziek en in het bijzonder zang bindt ze. Ze krijgen drie kinderen en ze besluiten ze ‘beyond race’ op te voeden. Ze worden thuis geschoold, waarbij muziek en zang een belangrijke rol spelen. Als ze hierin aansluiting zoeken bij het muziekleven, blijkt altijd dat óf hun joodse óf hun zwarte achtergrond een probleem is. Het gaat niet om wat ze kunnen of wat ze doen, maar wat ze zijn. Het boek gaat over de levens van de drie kinderen, die alle drie hun leven lang niet zo zeer blijven worstelen met wie ze zijn, maar vooral met hoe de wereld ze ziet. De oudste, Jonah, komt uiteindelijk in Europa terecht, waar hij gewoon oude muziek kan zingen, de middelste, Joey, verdient zijn bestaan als hotel- en barpianist en Ruth komt bij de Black Panthers terecht.

Het boek neemt je mee in de Amerikaanse samenleving en hoe die vanaf de Tweede Wereldoorlog verandert, maar vertelt ook het verhaal van een familie, met onderlinge strubbelingen en waarvan de familieleden elkaar kwijt raken en weer terug vinden. Een erg mooi en indrukwekkend boek.

In Two Lives moet de joodse Henny Caro Berlijn ontvluchten. Ze komt in Londen terecht en een van de weinige personen die ze kent in Engeland uit haar verleden is Vikram Seth’s oom Shanti. Shanti werd door zijn familie in India naar Europa gestuurd om tandheelkunde te studeren. Hij studeerde in Berlijn en huurde een kamer bij de Caro familie. Uiteindelijk trouwen Henny en Shanti, en na Henny’s dood zoekt Shanti de geschiedenis van dit vreemde koppel uit. Het is niet zozeer een verhaal over liefde als een verhaal over genegenheid. Het gaat over mensen die getekend zijn door het leven, proberen er het beste van te maken, en al dan niet in het reine kunnen komen met het verleden.

Ook in dit boek trekt de tweede helft van de twintigste eeuw aan je voorbij, bezien vanuit India, Duitsland, Engeland en Israel.

Beide boeken zijn slim en goed geschreven. Je zigzagt voor- en achteruit door de levens, focust eerst op het een en pas veel later op het andere leven. Allebei absolute aanraders!

Nou, best wel wat. Want ik ken alleen de stamboom van mijn vaders kant goed. Bij mijn moeder stopt het eigenlijk bij haar ouders. Nou zijn die net zo lelieblank als ik, alleen wel geboren in
Surabaya. Dat is ook de grote beperking die ik heb bij het uitzoeken van dat deel van mijn stamboom: ik kan nergens geboorteregisters etc. vinden van Surabaya. Maargoed, zij waren kinderen van goede kolonialen, ik kon me dus niet voorstellen dat ik derde generatie allochtoon zou zijn.
Maar bij nadere bestudering blijkt niets minder waar te zijn: ook ik ben allochtoon. Vind het bijna misplaatst dat ik als witneust der witneuzen de geuzennaam mag gebruiken, maar technisch gezien ben ik allochtoon.

Ik straal aan alle kanten uit dat ik dol ben op eten. Niet alleen door mijn omvang, maar ook hoe ik over eten praat en kennelijk ook in hoe ik eet. Toen mijn zus afstudeerde had ze een half-italiaans vriendje en bij het etentje achteraf was ook zijn echt Italiaanse vader aanwezig. De beste man zat aan de andere kant van de tafel, ik heb geen woord met hem gewisseld, maar naar het eten kwam hij naar me toe: “Iek wiel een keer voor jou koooooken”. Ik antwoordde nog “Graag”, en heb hem nooit weer gezien. Ik haat het als me een goede maaltijd door de neus geboord wordt.