Door mijn zakelijk slecht half jaar ben ik ook al ruim een half jaar niet bij de kapper geweest. Toen zij dit weekend in de zaak van haar vader stond, geneerde ik me dan ook een beetje voor mijn uitgezakte coupe, die eens een fris kort kapsel was. Ik vertelde waarom ik al lang niet geweest was, maar, klantvriendelijk als ze was, zei ze dat mijn haar eigenlijk altijd leuk blijft zitten. Ik had het gevoel dat het zo lang goed bleef zitten, omdat zij het zo goed geknipt hadden. Alleen die verf he, dat groeit toch wel erg uit bij haar.

Terwijl ik stond te wachten op mijn frietjes, hadden we het over een korte termijn en een lange termijn plan voor mijn haar. Met weer wat meer lengte en een mooi kleurenpalet. Toen de frietjes klaar waren, waren wij het ook eens, dus als ik deze week langs kom bij de kapper, kan zij direct aan het werk.

Ik ben half juni jarig en toen ik tien werd, barbecuede ik met mijn feestje in de tuin. Bij de foto’s in het familie-album heeft mijn moeder erbij geschreven “En toen begon het te regenen…” en daaronder staat met een andere pen “en het regende tot eind augustus.”

Eigenlijk was dit het eerste jaar dat we ons bewust waren van de weersomslag van half juni. Daarna zijn we erop gaan letten, en het gebeurt relatief vaak dat het weer rond mijn verjaardag omslaat. Dus ook al baal ik vandaag als een stekker, heb ik nog steeds regelmatig de verwarming aan en kan ik nog steeds geen jurkjes aan, ik weer dat het goed komt. Half juni slaat het weer om en we krijgen een heerlijke zomer.

So far so good. Halverwege mijn rit (mijn collega’s moeten veeeeeel verder) ligt er een man op het fietspad. Samen met zijn fiets, maar ze zijn ruw van elkaar gescheiden. De man kermt een beetje en zijn arm ligt wat raar.

“Gaat het meneer?”

Gebroederlijk stappen we van de fiets en bekijken de man op het fietspad. De fiets wordt op het voetpad op de standaard gezet. Dat staat wel zo netjes. De meneer kermt een beetje.

“Mwa, mwa, ja, ik wil mijn vader bellen”

“Kunt u opstaan meneer”

Het is duidelijk dat dit niet gaat lukken en omdat ik niet getraind ben in het herkennen van medische problemen, noch in het omgaan met moeilijke mensen, besluit ik 112 te bellen. Dan heb ik dat telefoonnummer tenminste niet voor niets uit mijn hoofd geleerd. Ik vertel van de meneer en zijn ontmoeting met het fietspad, dat hij niet op kan staan en dat zijn arm er een beetje raar bij ligt. En passant zeg ik wel dat hij volledig bij kennis is, dus dat ze geen haast hoeven te maken. Niet om vervelend te doen, maar ik vermoed dat meneer vanuit een andere kroeg dan wij uit het centrum van W. komt. Er zal iemand ter controle krijg ik te horen en uit het gesprek daarna blijkt dat de meneer inderdaad uit een alcohol schenkend etablissement komt. Hij is heel zielig, want hij heeft heel veel problemen en hij is chauffeur. Al snel hoop ik dat de ambulance snel komt, niet omdat hij er zo slecht aan toe is, maar omdat ik zo slecht ben in zinloze chit chat. Ik vind meneer een aansteller en het etablissement dat hij bezocht heeft roept bij mij allemaal vooroordelen op. Ik ben ook maar een mens en heb dus van die vooroordelen. Life sucks, het is niet anders.

Bij aankomst van de ambulance worden mijn vooroordelen bevestigd, de ambulancemevrouw kent de man en is niet erg empathisch. Ik kan het me helemaal voorstellen. Ze proberen de man overeind te sjorren, maar hij werkt niet echt mee. Uiteindelijk staat hij op en gaat hij mee voor een foto van zijn schouder. De mevrouw verontschuldigt zich bij ons dat ze zo bot zijn, ik begrijp het helemaal en ben blij dat ik niet in hun schoenen staan. Sterker nog, bedenk ik me later op de fiets, ik ben blij dat ik geen echte muzikant ben, en maar heel zelden dit soort trieste gevallen op het fietspad tegen kom. Ik ben oprecht blij dat ik morgen (zometeen) om tien uur mag praten over de zin en onzin van een vak voor HBO-studenten en daarna na mag regelen dat wetenschappers een discussie kunnen voeren. Gewoon een wereld waarin ik de vreemde eend in de bijt ben, veel veiliger.

De generale was overigens faaaantaaaaaaasties. Heb genoten. Ik wil nog wel wat meer interactie met de toneelspelers, maar we hebben nog zeven voorstellingen.

Clive Hackett was een gastmedewerker uit Australie in de tijd dat ik Tropisch Landgebruik studeerde in Wageningen. Ik zat in een periode dat ik niet zo goed wist wat ik met die studie wilde en dat ik eigenlijk vrij zeker wist dat ik de culturele sector wilde werken. Maar voor een spannend colloquium van een Australier was ik natuurlijk wel te porren.

Het colloquium ging over het modelleren van plantengroei op gewasniveau: dus in de computer voerden wij variabelen in voor het klimaat en voor de bodem, en vervolgens kon je dan voor een specifiek gewas de groei en de mogelijke opbrengst simuleren. En, nerd als ik ben, dat vond ik echt verschrikkelijk leuk. Ik geloof dat ik ongeveer aan de lippen van de beste man hing. We moesten in koppels aan opdrachten werken en ik kan me herinneren dat ik met mijn partner bij Clive kwam om onze resultaten te bespreken. Het was geloof ik allemaal helemaal niet slecht wat we deden, en ik denk dat we ook een geanimeerde discussie hadden, maar halverwege het overleg deed Clive zijn ogen dicht, dacht na en begon hele slimme dingen te zeggen. Op dat moment werd mij duidelijk dat ik het misschien wel heel leuk vond allemaal, maar dat ik nooit zo slim zou worden. Vanuit de bijeenkomst ben ik doorgefietst naar het Studieinformatiecentrum en daar vond ik de opleiding Kunst- en Mediamanagement. Ik heb nog wat vakken in Wageningen gevolgd met mijn nieuwe carriere in mijn achterhoofd en vertrok vervolgens naar de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht.

Waarom komt dit nu opeens boven? Omdat ik eigenlijk het liefst op mijn fietsje zou stappen en bij een informatiecentrum een nieuw leven uit zou zoeken? Eigenlijk wel. Die scriptie afmaken: dood-eng! Dat ondernemerschap: ik weet het niet. Het leven in het algemeen: niet mijn beste vriend.
Ik vermaak me prima en heb op zich een leuk leven, maar momenteel zijn we even niet helemaal gesynchroniseerd en heb ik het gevoel dat ik een puinhoop maak van alles waar ik aan denk. Het komt wel weer goed. Denk ik.

Damn Yankees is een variant op het Faust verhaal. In het Washington van de jaren 50 heeft het honkbalteam de Senators een probleem om langs de Yankees te komen. Joe Boyd, een makelaar van middelbare leeftijd, is een verstokte fan en als hij verzucht dat ze alleen maar een goede slagman nodig hebben, doet Chris Applegate hem een voorstel dat hij niet kan afslaan. Als handige makelaar weet Joe alleen, als allereerste, een ontsnappingsclausule te bedingen. Lukt het hem om de Senators aan de titel te helpen en toch terug te keren bij zijn geliefde vrouw, Meg?

Sempre Sereno is een geweldige vereniging. Elk jaar wordt er een complete productie op de planken gezet en alles wordt zelf gedaan: PR, kostuums, decors. Er zijn geen zware ballotages om lid te worden, iedereen mag meedoen, alleen voor een rol moet je auditie doen. De inzet van iedereen (hoofdrol tot koorlid) is gigantisch en de energie die van de club afstraalt is ongeloofelijk. En nee, het is niet professioneel, maar als je komt kijken, dan krijg je een heerlijke voorstelling te zien.

Van 19 tot 22 mei in de Junushoff in Wageningen, kaarten zijn 16 euro. Reserveer nu!

Kortom een prachtig concert dat zeker de moeite waard is om te komen beluisteren. Kaartverkoop via mij of via de site.

Het Wagenings Symfonie Orkest
Het Andere Koor
Dirigent: Jussi Jaatinen

A.Dvorák
Heldenlied
Stabat Mater

Wineke van Lammeren – sopraan
Leonore van Sloten – alt
Erik Slik – tenor
Bert van de Wetering – bas

Vrijdag 9 april 2010
Johannes de Doperkerk Wageningen, 20.15 uur

Zondag 11 april 2010
Musis Sacrum Arnhem, 14.30 uur

Zaterdag 17 april 2010
Beurs van Berlage Amsterdam, 20.15 uur

Voorverkoop via de leden van 18 januari tot en met 13 maart.
Vanaf 15 maart:
Kaarten Wageningen: 13 euro, Kniphorst, Hoogstraat 49 (niet telefonisch)
Kaarten Arnhem: 15 euro, via tel. 026 4437343
Kaarten Amsterdam: 18 euro, via tel. 020-5217575

Dus terwijl ik bij mijn ouders thuis aan mijn scriptie werkte dacht ik uit hoe ik dat voor elkaar kon krijgen. Ik had nog wel ergens een domein, dus daar zette ik Wordpress op, met een leuk themaatje. Weet thuis beschreef ik kort wat ik gedaan had, wat ik ging doen en waar ik tegenaan liep.
Ik opende een account bij ustream en gebruikte mijn netbook als webcam. En zo was ik van plan om donderdag te werken. Alleen was er opeens die financiële administratie die echt moest. Vrijdag dan. Woensdagavond was ik gebeld of ik een contrabas naar Arnhem kon brengen, dat deed ik dan ’s ochtends, dan zou ik daarna aan het werk kunnen. Donderdagmiddag werd ik gebeld of ik voor een mogelijke klus naar Amsterdam kon komen. Geld verdienen gaat voor dus, ja, ik kon naar Amsterdam komen. En terwijl ik aan het plannen was kwam er een mailtje binnen van een klus waar waarschijnlijk alsnog geld voor binnen zou komen. Er zouden die middag belangrijke mensen op een borrel zijn, dus of ik om drie uur kon komen borrelen.

Zo werd een dagje scriptie achter de webcam uiteindelijk een dagjes crossen door Nederland, met mooie gesprekken en mooie prospects. Nu aan de financiële administratie en dan het huis opruimen en schoonmaken voor de eter die vanavond komt. Daarna maar eens een plannetje voor deze week maken.

Leuk van de webcam is dat je me geloof ik ook kunt horen. Nu is dat het geklik van het toetsenbord en een symfonisch werk van Astor Piazzolla, want ook die heeft hij geschreven.

Ik had een nieuwe Kellerman, dus ik heb een groot deel van het weekend zitten/liggen/hangen lezen. Maandagochtend keek ik in mijn agenda: kennismakingsgesprek bij een erg leuk PR bureau hier in Wageningen. En dat had ik dus rustig willen voorbereiden en nu moest ik én het gesprek voorbereiden én kleren aan doen én bedenken of ik met de auto (genant, binnen Wageningen) of met de fiets (ik heb geen conditie, straks kom ik hijgend aan) zou gaan én

én

én.

En voordat je het weet is de maandag dan gewoon zonder jou begonnen en voor je het weet loop je de hele week een half uur achter. Gelukkig heb ik dat inmiddels ingelopen, maar het blijft allemaal een beetje wringen.

Ik heb hoegenaamd niks met Hugh Grant, maar ik moest kijken. Dus nu schrijf ik een logje, zit ik op twitter en staat RTL 5 op, terwijl ik eigenlijk wervende tekstjes over mezelf moet schrijven. De film is niet slecht, maar barslecht. En als een film heel erg slecht is, dan zit er opeens heel veel reclame in. Dus dat twitterde ik en terwijl ik dat deed, dacht ik aan de allerslechtste film die ik ooit gezien heb. En dat was niet gewoon een slechte film maar echt een heel erg belabberde film. Ik zat op de middelbare school en ging met anderen naar de film en die film was zo belabberd dat het hele deel voor de pauze uit reclames bestond. Na de pauzes hadden we een ‘normaal’ aantal reclames voordat de film begon. En daar moest ik dus opeens aan denken bij die film met Hugh Grant. En in het kader van het één-medium-tegelijk-beleid schrijf ik daar een logje over. De film heette geloof ik Traffic School. En nu ga ik verder met mijn sollicitatie. Maar Hugh Grant blijft. Het vlees is zwak… Sorry voor dit verschrikkelijke intermezzo. Moest het gewoon even kwijt.