Amiek

Stabat Mater van Dvorak in Amsterdam, Arnhem en Wageningen

Annemiek — Tue, 09 Mar 2010 16:30:59 +0000

Op de repetities klinkt al heel bijzonder en dat willen we graag met zo veel mogelijk mensen delen. Het Stabat Mater is een van de mooiste in zijn soort: hartverscheurend, schrijnend, maar vooral adembenemend. Het is natuurlijk een religieus stuk, maar het gaat toch vooral over een moeder die haar zoon verliest. Het tweede stuk dat we spelen is ook van Dvorak: Het Heldenlied: heroisch, nationalistisch en een complete vertelling over Tsjechië en de natuur.

Kortom een prachtig concert dat zeker de moeite waard is om te komen beluisteren. Kaartverkoop via mij of via de site.

Het Wagenings Symfonie Orkest
Het Andere Koor
Dirigent: Jussi Jaatinen

A.Dvorák
Heldenlied
Stabat Mater

Wineke van Lammeren – sopraan
Leonore van Sloten – alt
Erik Slik – tenor
Bert van de Wetering – bas

Vrijdag 9 april 2010
Johannes de Doperkerk Wageningen, 20.15 uur

Zondag 11 april 2010
Musis Sacrum Arnhem, 14.30 uur

Zaterdag 17 april 2010
Beurs van Berlage Amsterdam, 20.15 uur

Voorverkoop via de leden van 18 januari tot en met 13 maart.
Vanaf 15 maart:
Kaarten Wageningen: 13 euro, Kniphorst, Hoogstraat 49 (niet telefonisch)
Kaarten Arnhem: 15 euro, via tel. 026 4437343
Kaarten Amsterdam: 18 euro, via tel. 020-5217575

En public

Annemiek — Mon, 08 Mar 2010 09:48:05 +0000

Ik doe het tegenwoordig als publieke vrouw. Al jaren is het een probleem en de enige oplossing die ik nu nog kan bedenken om het gedaan te krijgen is en public werken. Ik kreeg een trap onder mijn gat van (oud-)studiegenoten J, M en B. Zij zijn namelijk al wel afgestudeerd en ik nog steeds niet. Tijdens een etentje zaten we (of eigenlijk ze) een strategie te bedenken.
- ‘Kan je er niet over loggen?’
- ‘Moeten we erbij komen zitten?’
- ‘Kan je niet iets met een webcam?’

Dus terwijl ik bij mijn ouders thuis aan mijn scriptie werkte dacht ik uit hoe ik dat voor elkaar kon krijgen. Ik had nog wel ergens een domein, dus daar zette ik Wordpress op, met een leuk themaatje. Weet thuis beschreef ik kort wat ik gedaan had, wat ik ging doen en waar ik tegenaan liep.
Ik opende een account bij ustream en gebruikte mijn netbook als webcam. En zo was ik van plan om donderdag te werken. Alleen was er opeens die financiële administratie die echt moest. Vrijdag dan. Woensdagavond was ik gebeld of ik een contrabas naar Arnhem kon brengen, dat deed ik dan ’s ochtends, dan zou ik daarna aan het werk kunnen. Donderdagmiddag werd ik gebeld of ik voor een mogelijke klus naar Amsterdam kon komen. Geld verdienen gaat voor dus, ja, ik kon naar Amsterdam komen. En terwijl ik aan het plannen was kwam er een mailtje binnen van een klus waar waarschijnlijk alsnog geld voor binnen zou komen. Er zouden die middag belangrijke mensen op een borrel zijn, dus of ik om drie uur kon komen borrelen.

Zo werd een dagje scriptie achter de webcam uiteindelijk een dagjes crossen door Nederland, met mooie gesprekken en mooie prospects. Nu aan de financiële administratie en dan het huis opruimen en schoonmaken voor de eter die vanavond komt. Daarna maar eens een plannetje voor deze week maken.

Leuk van de webcam is dat je me geloof ik ook kunt horen. Nu is dat het geklik van het toetsenbord en een symfonisch werk van Astor Piazzolla, want ook die heeft hij geschreven.

De zon en de maan

Annemiek — Tue, 02 Mar 2010 23:43:42 +0000

Ik heb wel eens van die zondagen die alleen maar weekend zijn. Als het dan de dag erna maandag is, dan schrik me wild. Ik had zoveel willen doen in het weekend, dingen willen lezen, met mentaal willen voorbereiden. Meestal lukt het me wel om even globaal in mijn agenda te kijken wat de komende week gaat brengen, maar met veel repetities of een spannend boek, dan komt de maandag echt als donderslag bij heldere hemel.

Ik had een nieuwe Kellerman, dus ik heb een groot deel van het weekend zitten/liggen/hangen lezen. Maandagochtend keek ik in mijn agenda: kennismakingsgesprek bij een erg leuk PR bureau hier in Wageningen. En dat had ik dus rustig willen voorbereiden en nu moest ik én het gesprek voorbereiden én kleren aan doen én bedenken of ik met de auto (genant, binnen Wageningen) of met de fiets (ik heb geen conditie, straks kom ik hijgend aan) zou gaan én

én

én.

En voordat je het weet is de maandag dan gewoon zonder jou begonnen en voor je het weet loop je de hele week een half uur achter. Gelukkig heb ik dat inmiddels ingelopen, maar het blijft allemaal een beetje wringen.

Traffic School

Annemiek — Sun, 28 Feb 2010 22:32:32 +0000

Ik ben heel erg druk met ehm… van alles. Er komt geen rooie cent binnen, maar ik moet aan acquisitie doen, dus ik netwerk, schrijf brieven, reageer op websites en probeer interessante dingen te zeggen op mijn log. Ondertussen moet ik mijn best doen om mijn administratie op orde te krijgen en mijn huis op orde te krijgen. Owja en ik probeer een scriptie te schrijven. Het is dus een dolle boel hier. Niet. En als ik zoveel moet doen, dan doe ik van de weeromstuit niets. Dus vandaag probeerde ik een alternatieve methode: 1 medium tegelijk. Dus niet: opstaan, televisie aan, notebook aan, muziek aan, maar kiezen wat ik ga doen. Jaja, ik dreig zowaar volwassen te worden. Gelukkig was er gisteren een boek bezorgd wat ik in betere tijden bij Amazon gekocht had. Dus ik koos voor lezen. Ondanks alles wat ik moest. Dus ik zat op de bank in een stil huis, met een kat onder hand bereik, en mijn neus in de nieuwe Jonathan Kellerman. Uiteindelijk was ik bezig met dingen die echt moeten: reageren op vacatures en freelanceklussen. Maar het schrijven van brieven kost me veel energie, dus keek ik zo nu en dan op Twitter. En daar zag ik dat Hugh Grant op tv was, en toen ging het mis.

Ik heb hoegenaamd niks met Hugh Grant, maar ik moest kijken. Dus nu schrijf ik een logje, zit ik op twitter en staat RTL 5 op, terwijl ik eigenlijk wervende tekstjes over mezelf moet schrijven. De film is niet slecht, maar barslecht. En als een film heel erg slecht is, dan zit er opeens heel veel reclame in. Dus dat twitterde ik en terwijl ik dat deed, dacht ik aan de allerslechtste film die ik ooit gezien heb. En dat was niet gewoon een slechte film maar echt een heel erg belabberde film. Ik zat op de middelbare school en ging met anderen naar de film en die film was zo belabberd dat het hele deel voor de pauze uit reclames bestond. Na de pauzes hadden we een ‘normaal’ aantal reclames voordat de film begon. En daar moest ik dus opeens aan denken bij die film met Hugh Grant. En in het kader van het één-medium-tegelijk-beleid schrijf ik daar een logje over. De film heette geloof ik Traffic School. En nu ga ik verder met mijn sollicitatie. Maar Hugh Grant blijft. Het vlees is zwak… Sorry voor dit verschrikkelijke intermezzo. Moest het gewoon even kwijt.

Schaatsen en Mozart

Annemiek — Wed, 24 Feb 2010 08:48:41 +0000

Als ik ’s nachts wakker word, dan zet ik de televisie aan, meestal is dat saai en dan slaap ik snel weer in. Toen ik vannacht wakker werd twijfelde ik even, al dat olympisch gedoe, daar slaap ik niet goed op. Gelukkig was er kunstschaatsen en dat valt wel onder de categorie ’saai’, dus soezelde ik langzaam weer in.
Ik moest even denken aan de vorige keer, dus toen de commentator foutloos Wolfgang Amadeus Mozart zei, was ik blij verheugd dat hij het er zo goed vanaf bracht. Toen hij afsloot met de mededeling dat Miki Ando op het Ruh-kwíe-jem danste, dacht ik alleen maar ‘daar heb je hem weer‘. Maar dat was aan het eind van haar kür en toen was het kwaad al geschied.
Misschien ben ik wel een muziekpurist, maar ik vind dat wel meevallen. Als amateur heb ik het Requiem van Mozart ooit uitgevoerd en dat deden we met gewone besklarinetten. Omdat het een amateurorkest was, koos de de dirigent voor een langzame versie, dat had Von Karajan met de Berliner immers ook gedaan. Toen raakten we een eerste violiste kwijt, die onze uitvoering te weinig authentiek vond. Prima, ieder zijn mening, je moet vooral niet doen waar je niet achter stond.
Ik begrijp ook best dat je een korte kür niet op een heel Requiem kan schaatsen en dat je voor de sfeer verschillende delen wilt gebruiken. Dat je vervolgens in een soort magischrealistische achtbaanversie terecht komt, wat moet dat moet. Ik vind het wansmaak, maar wie ben ik? En bovendien zingt het koor alleen maar Ahaahaaahaaa, dus dat je door de verschillende delen schaatst valt niet eens zo op. Is overigens een regel bij kunstschaatsen: er mogen geen herkenbare woorden gezongen worden.
Ik zou me er ook druk over kunnen maken dat Maki Indo als Japanse een pakje droeg met een groot kruis erop. Ik zou het blasfemie kunnen noemen. Maar ik ben atheist, dus waarom zou ik iemand anders’ strijd gaan voeren. Ik vraag me wel oprecht waarom kunstschaatsen niet mag met muziek met herkenbare teksten maar wel herkenbare religieuze symbolen, maar daar heeft ongetwijfeld een groep grijze mannen het wijze hoofd over gebroken.
Waardoor ik rechtop in bed zat was een bekkenslag halverwege het bizarre arrangement. Een bekkenslag? Hoorde ik dat goed? Een bekkenslag?
Ik bleef rechtop zitten en jawel, aan het eind was er weer een. Het Requiem van Mozart met twee (2!) bekkenslagen. Bekkenslagen!
Het lijkt verdorie wel de dood van een circusdirecteur!

Flip!

Annemiek — Mon, 22 Feb 2010 19:55:06 +0000

Een tijd geleden kocht ik een Flip om filmpjes te kunnen maken. Ik heb er wel veel mee gefilmd, maar weinig echte filmpjes gemaakt. Ik heb wat eenshots filmpjes van mijn katten gemaakt en in China, maar ik vond het allemaal niet echt de moeite waard. Ik besloot van de Sereno’s (leden van Sempre Sereno) fragmentjes te schieten. Dus ik liep door een repetitie heen en zette tijdens de laatste orkestrepetitie het flipje op een statiefje. Vandaag heb ik de leukste fragmentjes uit 2 uur video geknipt en weer aan elkaar geplakt. Het is nog niet goedgekeurd door de regisseur en ik wilde er eigenlijk een doorlopende geluidstrack onder hebben, maar hij is toch best leuk. Dus bij deze, Sempre Sereno repeteert:

Strijkersrepetitie

Annemiek — Fri, 19 Feb 2010 17:43:52 +0000

Ik schreef al eerder >hoe orkestrepetities er voor een contrabas over het algemeen uitzien. Strijkersrepetities zijn over het algemeen een stukje erger. Violen en andere hoge strijkers moeten altijd dingen doen die heel moeilijk zijn en bij een strijkersrepetitie wordt er naar hartelust gerepeteerd. Als er eenmaal bassen onder moeilijke stukken komen, dan valt het weer mee: er is weer een basis om op te intoneren en te timen. Dus in het verleden heb ik strijkersrepetities weleens vioolrepetities met basbegeleiding genoemd. Afgelopen weekend repeteerden we het Stabat Mater van Dvorak, en dat begint met strijkers, violen, altviolen en celli. Dus we konden als bassen even rustig wakker worden. De goden verzoekend fluisterde ik mijn buurman toe dat het waarschijnlijk een violenrepetitie zou worden. Maar helemaal niets daarvan. We oefenden hoe de bassen er na het intro van onder af inschoven en hoe de andere instrumenten kunnen bouwen op de bassen (waar de bassen uiteraard een beetje schamper over lachtten). En we oefenden dat ene loopje dat ritmisch niets te maken leek te hebben met alles wat er om ons heen gebeurde. En we kunnen het gewoon, we kunnen het!

Rode koningin

Annemiek — Mon, 15 Feb 2010 20:23:02 +0000

Toen collega B. mooie foto’s van mij gemaakt had toen ze moest oefenen voor foto-opleiding, besloot ik dat ik die foto’s dan ook beter kon gebruiken. Ik gebruikte ze om me in te schrijven bij een castingbureau. Omdat ik geen standaard uiterlijk heb, gebeurt er niet zo veel met die aanmelding. Ik heb een keer meegespeeld in een kinderserie als dikke mevrouw en daar bleef het een beetje bij. Vorige week kreeg ik een mailtje of ik figurant wilde zijn bij een film van Peter Greenaway. Hij zou een hommage maken aan Botero en had daarvoor dikke mensen nodig.
Ik riep “Ja” over the mail en kreeg de vraag naaktfoto’s op te sturen. Dat was even slikken en erg confronterend, maar ik moest en ik zou figureren voor Greenaway. Vrijdag moest ik naar de studio komen voor de ‘rolverdeling’ en ik mocht terug komen, dus op zaterdagochtend 9 uur zat ik weer in Amsterdam. Ik was ingepland voor “The red queen” en de drie gratieën. Dat laatste veranderde uiteindelijk weerk, maar mijn Red Queen hield ik. Over een tafel hadden ze een rood kleed gedaan met daarop een stoel met ook een rood kleed. Daar moest ik op zitten. Ik had een kroon op en wat rode dingetjes om mijn nek en verder niets. Omdat de film een the-making-of-film van het boek was, werd het hele proces gefilmd. Boven mijn hoofd hing een lampje en dat moest ik steeds aan en uit doen. Ondertussen renden er mensen rond om dingen te veranderen en aan te passen, werd er een volgende set gebouwd en veranderden de licht instellingen steeds.
De andere twee foto’s waar ik in zat was ik figurant. Ik stond met anderen ergens achter het hoofdonderwerp. Eerst als hoertje bij de pooier, daarna als een soort legertje waarbij ik geen idee heb wat het hoofdonderwerp van de foto was. Dat legertje was lastig. We moesten lang stil staan en zo nu en dan een liedje zingen, het leek bijna een ontgroening. Toen het filmen klaar was, gaf Greenaway het stokje over aan de fotograaf. En, heel irritant, toen ging hij net buiten mijn blikveld op net-wel-net-niet gehoorsafstand met de regieassistente staan praten over zijn visie op filmmaken “I was trained as a painter, I want to make a picture, I’m not interested in telling a story” hoorde ik in een vlaag. Dat was interessant, dat wilde ik weten, maar ik stond daar recht vooruit te kijken in de camera en ik miste de rest.
Tussen de shoots door zaten we in een soort kantine met alle figuranten. Dat was eigenlijk vooral vervelend. De meeste figuranten hebben niet heel veel opleiding, niet heel veel anders te doen, en horen zichzelf vaak erg graag praten. En ja, ik ben elitair en dan is zo’n dag met heel veel wachten erg lang. Ik had een boek bij me, twitter op mijn telefoon en mijn netbook. Nog wat gewerkt en wat gemaild, dus uiteindelijk was het een zinvolle dag. De begeleider van de figuranten was een Colombiaan die in een vorig leven danser was geweest, dus daar heb ik lekker mee in het Spaans zitten ouwehoeren.
Het leukst was dat je het werk in de studio vanaf een balkon kon volgen en ik heb daar dus regelmatig een tijdje staan kijken naar het proces. Het was echt zo verschrikkelijk mooi wat ze maakten: de setdressing, de rekwisieten, het licht, het geven van de aanwijzingen aan de figuranten. Echt zo geweldig. Ik wil het fotoboek ook echt hebben, of ik er nou in sta of niet. Ik hoop natuurlijk dat ik erin sta, maar ook als ik niet op de foto’s sta is het volgens mij een geweldig boek.
Ik krijg overigens een high resolution foto van mezelf. Meer mensen hebben gevraagd of ze die mogen zien en dat heeft me wel aan het denken gezet. Ik heb namelijk een kroon op, en wat roods om mijn nek en roodgelakte nagels, maar verder heb ik dus niets aan. Ik ben niet preuts en het maakt mij allemaal niet zo heel veel uit, maar bij bekenden is dat toch anders. Ik heb wel besloten dat ik de foto niet naar anderen ga mailen of er digitaal iets mee ga doen. Ik denk dat ik een print maak en die in mijn tas stop. Als mensen de foto willen zien en ik durf hem te laten zien, dan doe ik dat en anders laat ik hem gewoon lekker in de tas zitten.

Fijnwasmiddel

Annemiek — Wed, 10 Feb 2010 09:28:22 +0000

Mingus kroop lekker tegen mij aan gisteravond en ik stak mijn neus in zijn vacht. Heerlijk! Wat ben ik toch gezegend met een kat die naar fijnwasmiddel ruikt. Ik legde mijn hand op zijn buik en al snel had ik een spinnend fijnwasbolletje onder mijn neus. Mingus ruikt altijd heel erg lekker, dus ik was er niet echt mee bezig, maar toch, maar toch.
Toen besloot Mingus zijn liefde voor mij te tonen door mijn neus te likken. Toen vond ik het vooral raar, dat een kat met zo’n adem, als ie zichzelf wast, uiteindelijk naar fijnwasmiddel ruikt.

En toen ik bijna in dromenland was, viel het kwartje. Ik had een wolllen trui gewassen en die te drogen gelegd in de logeerkamer. Zou die inmiddels bijna droog zijn? En ja, toen ik vanmorgen in de logeerkamer kwam, lag daar een schone, wollen trui met katteharen.

Mahler

Annemiek — Mon, 08 Feb 2010 13:36:40 +0000

Het zal ongeveer een jaar geleden zijn geweest dat vriendin A. mij vertelde dat ze een abonnement nam op de Mahler-cyclus van het Concertgebouworkest. En, meer voor de vorm, vroeg ze of ik ook mee ging, ze wist namelijk best dat ik Mahler te lang vind, dat ik me niet zo lang kan concentreren en dat ik niet zo’n romantica ben, is mij te groots en meeslepend. Tot haar, en mijn eigen, verbazing ging ik toch in op haar uitnodiging. Want, zo redeneerde ik, ik neem nooit de rust om er echt voor te gaan zitten en eigenlijk hoort het gewoon tot mijn algemene ontwikkeling om eens goed naar Mahler te luisteren.
Dus zo toog ik met vriendin A. en haar familie al drie keer naar Amsterdam. De eerste twee keer waren een beetje opwarmertjes: de eerste symphonie kende ik al helemaal en de tweede voor een deel. Afgelopen vrijdag gingen we naar Symfonie nummer 3. In de auto vroeg A. me of ik me voorbereid had en ze vertelde dat dit de langste was, met een eerste deel van 40 minuten en de rest een uur. Het zweet brak me uit, want ik had me niet voorbereid. Een uur en veertig minuten? En toen kwam ook de toevoeging nog: “zonder pauze”. Oeps.

Gelukkig biedt het Concertgebouw altijd al veel vertrouwen en heeft A. een erg gezellige familie, dus ik had eigenlijk geen tijd om aandacht te besteden aan mijn zwetende handjes. We schoven de rode loper af naar onze plekken achter het podium en konden daarna alleen nog maar genieten. Wat een orkest, wat een stuk, wat een zaal, wat een dirigent en, vooral vanaf mijn plek, wat een paukenisten. Ik heb nooit zo op de pauken gelet, maar wat een gedoe met verschillende stokken, verschillende dempers en het eindeloze herstemmen van die tobbes.

Het was verstandig van mij om te kiezen voor deze serie die op het eerste gezicht niet bij mij leek te passen. Ik geniet van elke noot, elke beweging, elke schittering. Natuurlijk is het makkelijk te zeggen dat je van Mahler houdt als je naar Mahler mag luisteren in de mooiste zaal van de wereld, door één van de beste orkesten van de wereld. Maar ik begin door deze serie Mahler als componist ook echt te waarderen. Zijn transparante manier van orkestreren, de zoektocht naar verschillende klanken binnen het orkest en de verwijzingen naar andere componisten, de natuur, naar volksmuziek en vooral naar zichzelf. Maar bovenal de kunst om veel ideeen te verwerken tot een coherent, lang stuk, dat kop en staart heeft en blijft boeien. Ik ben om en ik ben blij dat ik nog zes keer mag!