Een paar jaar geleden kwam ik in een pittig therapietraject terecht. Daar kreeg ik ook een traumabehandeling gebaseerd op beeldende therapie. De eerste opdracht die we kregen was om iets te maken dat in het heden kon houden en eventueel troost zou kunnen brengen. Ik koos ervoor om van speksteen een hanger te maken met verschillende tactiele eigenschappen: glad en gepolijst tegenover ruw en onbewerkt en rond tegenover puntig. Het werkte fijn, want je kon hem beetpakken en en heel bewust alle oppervlaktes voelen. Na het traject verdween de hanger. Ik had werkelijk geen idee waar hij gebleven was.

Op de week af rondde ik het pittige traject drie jaar geleden af. Ik heb er niet echt baat bij gehad en in overleg besloten we vorige week dat ik EMDR ga doen, weer een trauma behandeling. Het is heftig en heeft me afgelopen week veel energie gekocht. Als afleiding ben ik de kozijnen in mijn woonkamer aan het schilderen. Een drama-klus: mijn woonkamer is denk ik ongeveer 4,5 meter hoog. Op mijn ladder kan ik net, als ik me uitrek, bij het bovenste hoekjes van het kozijn. Het raam loopt schuin en om alles goed te bereiken moet ik mijn ladder drie keer anders inklappen en drie keer verschuiven. Met al het schuren, StMarc-en en schilderen klim ik dus heel wat naar boven en naar beneden. Om de klus nog aangenamer te maken, dekt de verf niet goed. Mijn kozijnen waren donkerrood en worden nu licht, dus ik heb er zeker vijf lagen overheen geverfd. Vandaag besloot ik dat het genoeg was en dat het tijd is om de verf van de ramen te krabben en de ramen te lappen. Op zoek naar een goed krabbertje ruimde ik wat klusspullen op, die al een paar jaar klaar liggen omdat ik de benedentrap nog moet verven (volgende klus, eerst de nieuwe koelkast over de ongeverfde trap omhoog). En jawel, daar vond ik mijn spekstenen hanger.

Hij heeft wat nieuwe vlekken, het leren vetertje is wat stijf, maar hij voelt nog steeds fijn. En ik? Ik verbaas me vooral over de timing. Ik blijf onverminderd in toeval geloven, maar dit is wel erg toevallig toeval.